ลืมตาตื่นในกลิ่นอายยุค 70

“ถ้าพวกแกยังกล้าเหยียบเข้ามาในบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะเอาไม้กวาดฟาดหัวให้กบาลแยก ไม่เชื่อก็ลองดู!” เสียงแหลมเล็กที่แฝงไว้ด้วยความกรรโชกโฮกฮากดังลั่นทะลุผนังไม้ผุๆ ของบ้านหลังน้อยกลางหมู่บ้านหงсин สะท้อนก้องเข้าไปในโสตประสาทของเซี่ยซูหรันที่เพิ่งลืมตาตื่นขึ้นมา กลิ่นอับชื้นของดินโคลนผสมกับกลิ่นฟางข้าวเก่าๆ ลอยเข้าจมูก ปลุกสติสัมปชัญญะที่ดับวูบไปนานให้กลับคืนมา เซี่ยซูหรันกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า ภาพเพดานไม้เก่าๆ ที่มีหยากใย่เกาะหนาเตอะค่อยๆ ชัดเจนขึ้น ความทรงจำแปลกปลอมหลั่งไหลเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก—ร่างนี้คือ เซี่ยซูหรัน หญิงสาววัยยี่สิบปีที่เพิ่งแต่งงานเข้าตระกูลลู่ได้ไม่นาน สามีของเธอถูกเรียกตัวกลับค่ายทหารด่วน ทิ้งเธอไว้เผชิญชะตากรรมในบ้านชนบทที่ฝฝาผนังแทบจะทานลมหนาวไม่ไหว และที่สำคัญที่สุด... ทิ้งภาระกองโตให้ญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อเข้ามาขูดรีด! “นังเด็กนี่! ปากคอเราะร้ายนักนะ!” เสียงของป้าสะใภ้จางแผดเสียงแหลมสูงสวนกลับมาทันควัน พร้อมกับเสียงทุบประตูไม้ดังปังๆ จนตัวบ้านสั่นสะเทือน “สามีแกไม่อยู่แล้ว แกคิดว่าจะมีปัญญาปกป้องสมบัติพวกนี้เหรอ? ของในบ้าน ข้าวสารในถัง และที่ดินแปลงนั้น สมควรเอาไปจำ당ล้างหนี้ให้ตระกูลเซี่ยต่างหาก! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!” เซี่ยซูหรันแค่น Iยิ้มเยาะในลำคอ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเย็นชาและเฉียบคมผิดจากหญิงสาวชาวบ้านทั่วไป เธอเป็นถึงเชฟมือทองและนักเกษตรศาสตร์อัจฉริยะในศตวรรษที่ 21 ที่เพิ่งคว้าแชมป์การแข่งขันระดับประเทศมาหมาดๆ ก่อนจะประสบอุบัติเหตุแล้วหลุดเข้ามาในนิยายยุค 70 เล่มนี้ ใครจะยอมให้ป้าสะใภ้หน้าเงินพวกนี้มาปล้นบ้านไปง่ายๆ กันเล่า? ร่างเพรียวบางค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นจากเตียงไม้กระดานแข็งๆ แม้ร่างกายนี้จะผอมแห้งแรงน้อยเนื่องจากขาดสารอาหาร แต่แววตาของเธอกลับทรงพลังจนน่าเกรงขาม มือเรียวยกขึ้นปัดปอยผมที่ปรกลงมาข้างแก้ม ก่อนจะสาวเท้าเดินตรงไปยังประตูบ้านอย่างมั่นคง *แอ๊ด...* เสียงบานประตูไม้เก่าแก่ถูกเปิดออกกว้าง ป้าสะใภ้จางที่กำลังเงื้อมือเตรียมจะทุบประตูอีกครั้งถึงกับชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อเห็นดวงหน้าหวานซึ้งแต่เย็นชาจนเยือกเย็นของเจ้าของบ้าน “อ้าว ป้าสะใภ้ ลมอะไรหอบมาล่ะครับ... อ๋อ ไม่ใช่สิ ลมโลภต่างหากที่พัดมาจนตัวสั่นขนาดนี้” เซี่ยซูหรันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ “บ้านหลังนี้เป็นสินสมรสที่ทางการออกใบรับรองถูกต้องตามกฎหมาย และสามีฉันก็เป็นทหารรับใช้ชาติ เงินเดือนทุกหยอดเขาส่งมาให้ฉันใช้สิทธิ์ตามกฎหมาย ป้าเอาหน้าหนาๆ ส่วนไหนมาทวงสมบัติคนอื่นไม่ทราบ?” ป้าสะใภ้จางหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจนตัวสั่นเทา นิ้วชี้สั่นระริกพุ่งตรงมาที่หน้าของซูหรัน “นัง... นังตัวดี! กล้าดียังไงมาพูดจากับผู้หลักผู้ใหญ่แบบนี้! แกมันก็แค่ผู้หญิงไร้ค่าที่สามีทิ้ง สมบัติพวกนี้ถ้าปล่อยไว้ในมือแกก็มีแต่จะเน่าเสียเปล่าๆ สู้เอามาให้ฉันดูแลแทนไม่ดีกว่าเรอะ!” ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของป้าสะใภ้ที่ยืนสมคบคิดอยู่ข้างหลังรีบเสริมขึ้นทันทีด้วยสายตาโลภโมละเว้น “นั่นสิพี่ซูหรัน เอาสัญญามาเถอะน่า พวกเราจะจัดการเอง” เซี่ยซูหรันหรี่ตามองคนทั้งสองด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ เธอก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว กดดันให้อีกฝ่ายต้องผถถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว รังสีความน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจากร่างระหงอย่างน่าประหลาด “ดูแลแทน? พูดออกมาได้ไม่อายปาก เงินเดือนทหารที่เขาส่งมาให้ฉันกินอยู่ พวกแกก็เคยหน้าด้านมาไถลล้างหนี้พนันไปหลายรอบแล้วไม่ใช่หรือไง? คิดว่าฉันเป็นคนโง่ให้พวกแกสูบเลือดสูบเนื้ออยู่ฝ่ายเดียวหรือไงกัน!” ฝีปากคมกริบราวกับใบมีดโกนพ่นคำพูดออกมาเป็นชุด โดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว “ถ้าพวกแกยังไม่ไสหัวไปจากหน้าบ้านฉันภายในสามวินาทีนี้ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!” “แก... นังเด็กเปรต!” ป้าสะใภ้จางกรี๊ดร้องด้วยความเหลืออด เงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าซูหรันให้หายแค้น ทว่า เซี่ยซูหรันไวกว่า เธอมือไวคว้าจับข้อมือของป้าสะใภ้ไว้แน่น บิดเบือนองศาเล็กน้อยจนอีกฝ่ายร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าบิดเบี้ยวเหเกด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าหญิงสาวที่เคยอ่อนแอผู้นี้จะมีแรงมหาศาลขนาดนี้ ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด และป้าสะใภ้อ้าปากเตรียมจะแหกปากร้องโวยวายให้ชาวบ้านมามุงดูความอับيายของเธอ สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่รั้วบ้าน ชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม ร่างกายสูงโปร่งกำยำ ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับถูกแกะสลัก ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยแววตานิ่งสงบ ทว่ากลับทรงพลังกดดันจนทุกคนในรัศมีร้อยเมตรต้องกลืนน้ำลายฝืดคอ นั่นคือ... ลู่จวินเหง สามีที่ควรจะอยู่ในค่ายทหารห่างไปร้อยลี้ไม่ใช่หรือ?! เซี่ยซูหรันชะงักค้าง หัวใจเต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ขณะที่ลู่จวินเหงกวาดสายตาคมปลาบมองป้าสะใภ้จางที่กำลังกุมข้อมือร้องครวญคราง ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะขยับเอ่ยเสียงทุบต่ำก้องกังวาน "กล้าดีอย่างไร... มาหาเรื่องภรรยาของผมถึงที่นี่?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ