ฟื้นคืนชีพในห้องดินเหนียว

"ถ้าพวกแกยังไม่ออกไปจากบ้านหลังนี้ภายในวันนี้ อย่าหาว่าฉันคนนี้ไร้ความปรานี! ตระกูลหลี่ไม่ได้มีไว้เลี้ยงพวกคนไร้ค่า!" เสียงตบโต๊ะไม้สนกระแทกดังสนั่นจนฝุ่นผงที่เกาะตามขื่อคาบ้านดินเหนียวร่วงกราวลงมาปะปนกับกลิ่นอับชื้นของฤดูใบไม้ร่วงปี 1978 หลี่ต้าไห่ อาแท้ๆ ของเขา ยืนแยกเขี้ยวหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโลภ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนราวกับไส้เดือนดินยามต้องน้ำร้อน ใบหน้าหยาบกร้านเต็มไปด้วยความดูแคลนขณะจ้องมองไปยังร่างผอมบางที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงเตาเก่าคร่ำคร่า หลี่เฉิงเฟิงรู้สึกเหมือนศีรษะถูกค้อนเหล็กทุบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังและวางยาพิษในชาติก่อนยังคงฝังแน่นอยู่ในกระดูกดำ ภาพสุดท้ายก่อนที่ลมหายใจจะดับลงคือรอยยิ้มเยาะเย้ยของศัตรูที่แย่งชิงทุกสิ่งไปจากเขา... แต่ทว่า ความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านอยู่ในอกเวลานี้ กลับถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มของพลังลึกลับบางอย่างที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือด *ติ๊ง—! ตรวจพบชีพจรเสถียร ระบบโรงงานยาและมิติลับเปิดใช้งานสมบูรณ์* เสียงกังวานใสราวกระดิ่งเงินดังขึ้นในห้วงความคิด พร้อมกับมิติสีขาวนวลที่ทอประกายอยู่เบื้องลึกในดวงตา หลี่เฉิงเฟิงกะพริบตาช้าๆ ความทรงจำอันยาวนานนับสิบปีหลั่งไหลเข้ามาบรรจบกับปัจจุบัน เขาย้อนเวลากลับมาแล้ว... กลับมาสู่จุดเริ่มต้นที่ครอบครัวของเขาต้องตกเป็นเหยื่อความโลภของอาชั่วผู้นี้ ข้างกายเขา มารดาบังเกิดเกล้ากำลังนั่งกอดเข่าร้องไห้ตัวสั่นเทา ดวงตาแดงก่ำบวมเป่งจากการถูกรังแกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขณะที่น้องสาวคนเล็กซุกตัวอยู่ด้านหลังพยายามใช้ร่างเล็กๆ ของตนปกป้องมารดาไว้ แววตาสิ้นหวังและหวาดกลัวนั้นแทบจะบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของชายหนุ่ม "พี่ใหญ่! อย่ามัวแต่นอนทำเป็นคนใกล้ตาย ลุกขึ้นมาเซ็นสัญญาโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินผืนนี้ซะ! ไม่อย่างนั้น ฉันจะแจ้งคอมมูนให้มาลากคอพวกแกไปปรับทัศนคติฐานเกียจคร้านสร้างความเดือดร้อนให้สังคม!" หลี่ต้าไห่แค่น ึดเสียงดัง ส่งสัญญาณให้ภรรยาและลูกชายร่างท้วมก้าวเข้ามาสมทบ ทั้งสองถือไม้หน้าสามเตรียมพร้อมจะทุบทำลายข้าวของเครื่องใช้ในบ้านที่แทบไม่มีอะไรมีค่าอยู่แล้ว ความเงียบงันปกคลุมอยู่ชั่วอึดใจ... ก่อนที่หลี่เฉิงเฟิงจะค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นนั่ง การเคลื่อนไหวของเขาไม่ได้เชื่องช้าหรืออ่อนแออย่างที่ควรจะเป็น รัศมีกดดันบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจากร่างที่ผอมบางจนหลี่ต้าไห่ต้องชะงักฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับคมกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของอาผู้ทรยศ "อาใหญ่..." น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังกังวานขึ้น ทุ้มต่ำและเย็นเยียบจนคนฟังต้องขนลุกซู่ "ท่านรีบร้อนอยากได้บ้านหลังนี้เสียเหลือเกิน... กลัวว่าความลับเรื่องที่ท่านแอบยักยอกเงินบรรเทาทุกข์ของคนในหมู่บ้านเมื่อสามปีก่อน จะถูกเปิดโปงออกไปก่อนหรืออย่างไรกัน?" สิ้นคำพูดนั้น สีหน้าของหลี่ต้าไห่ก็เปลี่ยนจากสีแดงก่ำเป็นซีดเผือดราวกับกระดาษสา ร่างกายกำยำสั่นเทาขึ้นมาทันทีด้วยความตกใจกลัวสุดขีด—ความลับที่เขาคิดว่าปิดตายไว้สนิท เหตุใดหลี่เฉิงเฟิงผู้เป็นเพียงบัณฑิตอ่อนแอจึงล่วงรู้ได้! "แก... แกพูดเพ้อเจ้ออะไรวะ! ไอ้หลานอกตัญญู!" หลี่ต้าไห่แผדเสียงกลบเกลื่อนความร้อนรน พลางเงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าหลานชายเพื่อปิดปาก ทว่า... มือหยาบกร้านนั้นกลับหยุดค้างอยู่กลางอากาศอย่างกะทันหัน เมื่อหลี่เฉิงเฟิงยื่นมือไปคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้ได้อย่างแม่นยำรากับจับงูพิษ แรงบีบที่มหาศาลเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะทำได้ทำให้กระดูกข้อมือของหลี่ต้าไห่ส่งเสียงกรอบแกรบราวกับกิ่งไม้แห้ง "โอ๊ย! มือฉัน! ปล่อยนะไอ้เวรนี่!" หลี่ต้าไห่ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าบิดเบี้ยวเหเก "จำไว้... บ้านหลังนี้และผืนแผ่นดินตรงนี้ เป็นของตระกูลหลี่สายตรง ไม่ใช่ของโจรปล้นบ้านอย่างพวกแก" หลี่เฉิงเฟิงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ร่างกายจะยังผอมโซ แต่ลมหายใจและแววตานั้นกลับดุดันราวกับพญาเสือที่ตื่นจากการจำศีล "และภายในเจ็ดวันนี้... ฉันจะทวงคืนทุกสิ่งที่พวกแกแย่งชิงไป ทั้งหมดต้องชดใช้ด้วยต้นทุนที่สาสม!" บรรยากาศในห้องดินเหนียวตึงเครียดจนแทบระเบิด หลี่ต้าไห่กัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคืองและหวาดผวา ขณะที่ภรรยาของเขากำลังจะกรีดร้องโวยวายขอความช่วยเหลือจากชาวบ้านด้านนอก ทันใดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูก็จดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ พร้อมกับเสียงอันคุ้นเคยของหญิงสาวคนหนึ่งที่เอמהขึ้นจากด้านนอกบ้าน ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในที่นั้น "ขอโทษนะคะ... มีใครอยู่ข้างในไหมคะ พอดีฉันนำยาสมุนไพรมาส่งให้บ้านตระกูลหลี่ตามที่ได้รับมอบหมายจากสถานีอนามัยอำเภอค่ะ" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาไปทวงคืนความยุติธรรมกับ "เงียบแต่ฟาดเรียบ" นะคะ