มิติลับโรงงานยาพันปี

"ฉันถามว่า... มีใครอยู่ข้างในไหมคะ?" เสียงเคาะประตูกลอนไม้ไผ่ดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม พร้อมกับกลิ่นหอมสะอาดของตัวยาโบราณและกลิ่นเหงื่อจางๆ จากการปั่นจักรยานฝ่าลมหนาวของถังซูซิน แพทย์หญิงประจำสถานีอนามัยอำเภอผู้มีดวงตากลมโตเฉลียวฉลาด เธอกำลังยืนถือห่อกระดาษสีน้ำตาลบรรจุรากโสมป่าและสมุนไพรบำรุงเลือดไว้แน่น ความสงสัยฉายชัดอยู่ในแววตา เมื่อบ้านเรือนตระกูลหลี่ที่ขึ้นชื่อเรื่องความอลหม่าน กลับเงียบเชียบราukป่าช้าในยามบ่ายแก่ๆ เช่นนี้ หลี่เฉิงเฟิงดึงสติกลับมาจากห้วงความคิดอันยาวนาน ร่างกายที่เคยเจ็บป่วยและถูกทรยศจนตายในชาติก่อน บัดนี้กลับมามีพละกำลังเต็มเปี่ยมอีกครั้ง เลือดลมในกายสูบฉีดอย่างรุนแรงราวกับมีไฟกองใหญ่ลุกโชนอยู่ภายในอก ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโถงที่คุ้นเคย กลิ่นอับของฝุ่นผงและร่องรอยความยากจนข้นแค้นในยุค 70 นี้ ช่างแตกต่างจากคลังสมบัติล้ำค่าที่เพิ่งปรากฏขึ้นในห้วงจิตสำนึกของเขาเหลือเกิน *คร긴...* ประตูไม้ถูกผลักเปิดออกด้วยมือหนาของชายหนุ่ม หลี่เฉิงเฟิงก้าวออกมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวผู้พลิกผันโชคชะตาของเขาในอดีต แสงแดดสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ทำให้ถังซูซินชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะโดยไม่ทราบสาเหตุ รอยยิ้มที่มักจะประดับบนใบหน้าของแพทย์หญิงผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร คล้ายจะแข็งค้างไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น—ดวงตาที่ลึกล้ำราวกับผ่านโลกมานับร้อยปี และเปี่ยมไปด้วยความโหยหาที่ยากจะหาคำบรรยาย "คุณ... คุณเฉิงเฟิงใช่ไหมคะ?" ถังซูซินกระพริบตาปริบๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะยื่นห่อสมุนไพรในมือไปข้างหน้า "ทางสถานีอนามัยส่งตัวยาชุดนี้มาให้คุณตามกำหนดค่ะ อาการไข้ของคุณแม่คุณเป็นอย่างไรบ้างแล้วคะ ดีขึ้นบ้างหรือยัง?" เฉิงเฟิงไม่ได้ตอบในทันที สายตาของเขาคมกริบกวาดมองสำรวจร่างเพรียวบางในชุดเสื้อโค้ตสีเขียวขี้ม้าตัวเก่งของเธอ ความทรงจำในชาติก่อนหลั่งไหลเข้ามา ถังซูซินคือคนเดียวที่เคยแอบยื่นมือเข้าช่วยเหลือเขาในวันที่ตระกูลหลี่ขับไล่ออกมาจากบ้านหลังนี้ นางคือสตรีผู้เด็ดเดี่ยวและงดงามราวกับดอกเหมยท่ามกลางหิมะโปรดปราย และในชาตินี้... เขาจะไม่มีวันปล่อยให้มือคู่นั้นต้องเปื้อนโคลนหรือถูกใครรังแกอีกเป็นอันขาด "ขอบคุณหมอถังมากครับ... เอ๊ย... ขอบคุณหมอถังมากนะคะที่อุตส่าห์ปั่นจักรยานมาส่งให้ด้วยตัวเอง" เฉิงเฟิงเกือบหลุดปากพูดคำคุ้นเคยในอดีตออกไป แต่ด้วยความเร็วแสง เขารีบปรับน้ำเสียงให้มีความนุ่มนวลและสุภาพเรียบร้อยตามบริบทของยุคสมัย "เชิญด้านในก่อนเถอะครับ ข้างนอกลมหนาวเริ่มแรงแล้ว" ถังซูซินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ น้ำเสียงและท่าทีของหลี่เฉิงเฟิงในวันนี้ช่างแตกต่างจากชายหนุ่มผู้เงียบขรึมและเก็บเนื้อเก็บตัวคนเดิมราวกับคนละคน แววตาคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือความอ่อนแอเหลืออยู่เลย มีแต่ความมั่นใจที่แผ่ซ่านออกมาจนน่าเกรงขาม เมื่อก้าวเข้ามาภายในบ้าน หลี่ต้าไห่ผู้เป็นอาแท้ๆ ซึ่งแอบซุ่มฟังอยู่หลังฉากกั้นไม้ ได้แต่กัดฟันกรอดด้วยความขัดแย้งในใจ ตาเฒ่าจอมโลภผู้นี้กำลังวางแผนฮุบที่ดินแปลงสวยหน้าหมู่บ้านของตระกูลหลี่อยู่พอดี และการที่เฉิงเฟิงยังมีชีวิตอยู่แถมยังดูมีท่าทีแข็งกร้าวขึ้น ทำให้แผนการของเขาเริ่มสั่นคลอน "ฮึ่ม! นึกว่าปีกกล้าขาแข็งมาจากไหน ไอหลานอกตầnเอ๊ย!" หลี่ต้าไห่พึมพำกับตัวเองด้วยความเคียดแค้น มือหยาบกร้านกำหมัดแน่นจนข้อต่อปูดโปน "แกคิดว่ามียาจากสถานีอนามัยแล้วจะรอดพ้นจากหนี้สินที่พ่อแม่แกทิ้งไว้หรือไง ที่ดินแปลงนั้นต้องเป็นของฉัน... ของตระกูลฉันคนเดียวเท่านั้น!" ในขณะเดียวกัน ภายในห้วงจิตสำนึกอันลึกล้ำของหลี่เฉิงเฟิง บรรยากาศกลับร้อนระอุและเต็มไปด้วยพลังงานอันน่าอัศจรรย์ ทันทีที่เขาสัมผัสห่อสมุนไพรจากมือของถังซูซิน มิติลับโรงงานยาพันปีในสมองก็เกิดอาการสั่นสะเทือน หมอกสีขาวมุกจางๆ ม้วนตัวหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง เผยให้เห็นชั้นวางไม้ยาโบราณทอดยาวสุดลูกหูลูกตา บนชั้นเต็มไปด้วยขวดหยกกระเบื้องเคลือบ โถสมุนไพรหายากที่สูญหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์นับพันปี และตำรับยาอายุวัฒนะที่สามารถรักษาได้สารพัดโรค ไม่ว่าจะเป็น "โอสถฟื้นฟูชีพจรเก้าสวรรค์" หรือ "เข็มทองสะท้านโลกันตร์" นี่ไม่ใช่แค่ความฝัน... แต่มันคืออาวุธลับที่จะทำให้เขากลายเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งและเหยียบย่ำคนชั่วให้จมดินภายในเจ็ดวัน! เฉิงเฟิงซ่อนประกายความตื่นเต้นไว้ภายใต้รอย ริมฝีปากหยักลึกแย้มยิ้มบางเบา เขารับห่อสมุนไพรมาถือไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง "ยาชุดนี้ของสถานีอนามัยช่างมีคุณภาพดีเยี่ยมจริงๆ ครับ แต่... เกรงว่ามันอาจจะยังไม่เพียงพอที่จะรักษาอาการป่วยของตระกูลหลี่ให้หายขาดได้หรอกนะคะ" ถังซูซินชะงัก ช้อนดวงตาคู่สวยขึ้นมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ "คุณหมายความว่าอย่างไรคะ?" "หมายความว่า..." เฉิงเฟิงก้าวเข้าไปใกล้ก้าวหนึ่ง จนกลิ่นอายบุรุษจางๆ ลอยเข้าจมูกของหญิงสาว ทำให้เธอเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความตื่นตระหนก "ผมมียาที่ดีกว่านั้น... ยาที่จะทำให้คนตระกูลหลี่บางคนต้องกระอักเลือดออกมาด้วยความเสียดายเลยล่ะค่ะ" ก่อนที่ถังซูซินจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงทุบประตูกระแทกระทั้นอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับเสียงโวยวายแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่บ้านรองที่ดังทะลุเข้ามาในบ้าน "ไอ้หลานเนรคุณ! แกเอาเงินค่าเช่าที่ดินเดือนนี้ซ่อนไว้ที่ไหน รีบไสหัวออกมาจ่ายให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งคอมมูนมาไล่พวกแกออกจากบ้านหลังนี้ซะ!" ถังซูซินหน้าถอดสีทันทีเมื่อได้ยินเสียงนั้น เธอรีบหันไปมองหน้าชายหนุ่มด้วยความกังวล "นั่นมัน... ป้าสะใภ้ใหญ่ของคุณนี่คะ พวกเขากำลังจะมาหาเรื่องคุณอีกแล้วนะ!" หลี่เฉิงเฟิงแค่นE้มเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก ดวงตาคมกริบเปล่งประกายอำมหิตชวนขนหัวลุก "มาได้เวลาพอดีเลย..." เฉิงเฟิงหันไปมองประตูหน้าบ้านที่กำลังจะถูกพังเข้ามา ก่อนจะหันมาสบตาแพทย์หญิงสาวด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม "หมอถังคะ... สนใจอยู่ดูการแสดง 'ฟาดเรียบ' ของผมสักหน่อยไหมล่ะคะ รับรองว่าสนุกและสะใจยิ่งกว่าละครเวทีในอำเภอเสียอีกนะคะ" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "เงียบแต่ฟาดเรียบ" ด้วยดีเสมอมานะคะ