จุดกำเนิดจากเศษซาก

ตราประทับหมึกสีแดงฉานบนกระดาษหนังเทียมแผ่นนั้นยังคงส่งกลิ่นจาง ๆ ของความอัปยศ "เรน... นายจบสิ้นแล้ว" เสียงของ ‘มาร์คัส’ หัวหน้ากิลด์อัคคีทมิฬยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือความราบเรียบ เย็นชา และเต็มไปด้วยความดูแคลน ราวกับกำลังขับไล่สุนัขตัวหนึ่งที่หมดประโยชน์ออกจากกองขยะ ใบประกาศขับไล่ถูกโยนลงบนพื้นสกปรกของตรอกแคบ ๆ เบื้องหน้า รองเท้าคอมแบตหุ้มเกราะเหยียบย่ำลงบนชื่อของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ท่ามกลางสายตาเย้ยหยันของเหล่าสมาชิกกิลด์นับร้อยที่ยืนล้อมวงดูความพินาศของชายผู้ได้ชื่อว่าเป็น "เศษสวะแรงก์ E" เรนไม่ได้ก้มลงเก็บมัน ร่างโปร่งในชุดฮันเตอร์เก่าซอมซ่อทิ้งน้ำหนักพิงแผ่นอิฐเย็นเฉียบของผนังตึก เขายังคงรักษาความนิ่งสงบไว้ได้อย่างน่าประหลาด แม้ว่าหยดเลือดสีเข้มจะไหลรินจากมุมปากลงมาเปื้อนคอเสื้อ ภายในช่องเก็บของมิติส่วนตัวของเขาตอนนี้ว่างเปล่า ไร้ซึ่งโพชั่นฟื้นฟู ไร้ซึ่งอาวุธเวทมนตร์ มีเพียงมีดสั้นขึ้นสนิมเล่มเดียวที่ใช้มาตั้งแต่เริ่มเป็นฮันเตอร์ สี่ปีเต็ม... สี่ปีที่เขาใช้สมองและความตายของตัวเองเปิดทางให้กิลด์อัคคีทมิฬก้าวขึ้นมาเป็นเบอร์ต้น ๆ ของเขตปกครองที่เจ็ด สี่ปีที่เขาทำหน้าที่เป็น ‘เงา’ คำนวณรูปแบบการโจมตีของดันเจี้ยน จัดการทรัพยากร และรับความเสี่ยงทั้งหมดแทนพวกมัน แลกกับเศษเงินและคำดูถูกเหยียดหยาม และนี่คือผลลัพธ์—การถูกถีบส่งออกไปเมื่อหมดความจำเป็น โดยอ้างว่าเขาเป็นตัวถ่วงความเจริญของกิลด์ *“ติ๊ง!”* เสียงกังวานประหลาดดังขึ้นในหัว สมองของเรนกระตุกวูบหนึ่ง ท่ามกลางความมืดมิดของห้วงจิตใต้สำนึก หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าเข้มเรืองแสงขึ้นมาโดยไม่มีปุ่มปิด [ ตรวจพบคลื่นสมองของโฮสต์อยู่ในภาวะวิกฤตสูงสุด ] [ เงื่อนไขการปลุกพลังลับ: สูญเสียทุกสิ่ง, ถูกทรยศโดยกลุ่มก้อน, และมีความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะเหยียบย่ำจุดสูงสุด—ผ่านการคำนวณเรียบร้อย ] [ ระบบ 'Zero Matrix' ทำการผสานรวมกับจิตวิญญาณ 100% ] [ ยินดีต้อนรับครับ... ผู้สร้างอาณาจักรคนใหม่ ] ดวงตาคมกริบของเรนไหววูบไปเล็กน้อย ก่อนจะกลับคืนสู่ความเยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง เขามองตัวอักษรลอยได้เหล่านั้นด้วยความพินิจพิเคราะห์ ไม่มีความตื่นตระหนก ไม่มีความดีใจจนเนื้อเต้น สมองของเขาถูกฝึกฝนมาให้วิเคราะห์ความเสี่ยงและผลประโยชน์ในทุกสถานการณ์ แม้กระทั่งในยามที่ชีวิตกำลังดิ่งลงเหว "ระบบศูนย์... งั้นหรือครับ" เรนพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่า รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่เพิ่งพบเหยื่อชิ้นใหญ่ [ ระบบ Zero Matrix พร้อมให้บริการ ] [ ฟังก์ชันหลัก: ] [ 1. วิเคราะห์จุดอ่อนขั้นเด็ดขาด (Absolute Weakness Analysis) ] [ 2. จัดการทรัพยากรและสร้างกิลด์อัตโนมัติ (Automated Guild Management Engine) ] [ 3. ร้านค้าวิวัฒนาการไร้ขีดจำกัด (Infinite Evolution Shop) ] [ สถานะโฮสต์: แรงก์ E (ต่ำสุด) ] [ แต้มศูนย์ (Zero Point): 0 แต้ม ] "หึ..." เรนแค่นหัวเราะในลำคอ แรงก์ E อย่างนั้นหรือ? พวกมันคงคิดว่าการโยนเขาออกมาจากกิลด์ ก็เหมือนกับการตัดแขนตัดขาฮันเตอร์พิการคนหนึ่ง ปล่อยให้ตายอย่างโดดเดี่ยวในเขตสลัม แต่พวกมันโง่เขลาเกินกว่าจะรู้ว่า... การไร้ซึ่งสังกัดและพันธะผูกพันใด ๆ คืออิสรภาพที่แท้จริงของการวางหมาก "เรน นายยังไม่ไปอีกงั้นเหรอ?" เสียงหอบเหนื่อยดังขึ้นพร้อมกับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่วิ่งเลี้ยวเข้ามาในตรอก ‘เอลาร่า’ อดีตหัวหน้านักวิเคราะห์ข้อมูลมือหนึ่งของกิลด์อัคคีทมิฬ แว่นตากรอบทองของเธอบิดเบี้ยว เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนฝุ่นผงจากการถูกขับไล่ออกมาพร้อมกับเขา เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด "ฉัน... ฉันเห็นประกาศนั่นแล้ว พวกมันมันสารเลวเกินไป ฉันรวบรวมข้อมูลบัญชีลับของกิลด์มาได้ส่วนหนึ่ง เราเอาไปฟ้องสมาคมฮันเตอร์ได้นะ!" เรนปรายตามองเอลาร่าที่กำลังตัวสั่นด้วยความโกรธ เขาไม่ได้พูดอะไรในทันที ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวลงมาครู่ใหญ่ จนกระทั่งหญิงสาวเริ่มสงบสติอารมณ์ลงและสบตากับเขา "ฟ้องสมาคมงั้นหรือครับ เอลาร่า?" เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึก "แล้วคิดว่าสมาคมฮันเตอร์จะสนใจเศษกระดาษจากคนไร้ค่าสองคน มากกว่ากิลด์ใหญ่ที่กุมสัมปทานดันเจี้ยนระดับ A ถึงสามแห่งในมือหรือครับ?" เอลาร่าชะงัก สีหน้าของเธocซีดเผือดลงทันทีเพราะความจริงอันโหดร้าย "แล้ว... แล้วเราควรทำยังไง? ปล่อยให้พวกมันลอยนวลไปอย่างนั้นเหรอ? นายก็รู้ว่าพวกมันจ้องจะเก็บเราเงียบ ๆ เพื่อปิดปากเรื่องสัญญาทาสพวกนั้น!" เรนค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นยืนช้า ๆ ปัดฝุ่นตามตัวออกด้วยท่าทางสุขุมราวกับคุณชายผู้ดีที่กำลังเตรียมตัวไปร่วมงานเลี้ยง ไม่ใช่ฮันเตอร์ตกอับที่เพิ่งถูกไล่ล่า "ใครบอกคุณว่าเราจะปล่อยพวกมันไปลอยนวลล่ะครับ?" เรนหันไปมองหน้าเอลาร่า ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงสีฟ้าจาง ๆ จากหน้าต่างระบบที่คนอื่นมองไม่เห็น "การล้างแค้นที่สะใจที่สุด ไม่ใช่การเอาคืนด้วยกำลัง... แต่มันคือการสร้างอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ขึ้นมา จนกระทั่งวันหนึ่ง กิลด์อัคคีทมิฬที่พวกมันภูมิใจนักหนา... ต้องคุกเข่าลงอ้อนวอนขอความเมตตาจากเราต่างหากครับ" คำพูดนั้นหนักแน่นและทรงพลัง จนทำให้เอลาร่าถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองแผ่นหลังของชายหนุ่มตรงหน้า ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างแล่นพล่านขึ้นมาในอก—ความรู้สึกที่ว่า เรนในตอนนี้ ไม่ใช่เรนคนเดิมที่ยอมก้มหัวให้ใครอีกต่อไปแล้ว [ ตรวจพบผู้ช่วยที่มีความจงรักภักดีระดับ S+: เอลาร่า ] [ ระบบเปิดใช้งาน: ฟังก์ชันสร้างกิลด์รากฐาน ] [ กรุณาตั้งชื่อกิลด์เริ่มต้นของคุณ ] หน้าต่างระบบปรากฏขึ้นตรงหน้าเรนอีกครั้ง พร้อมกับเคอร์เซอร์ที่กะพริบรอคอยคำตอบ เรนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นทอประกายคมปลาบ ตัดสินใจพิมพ์ตัวอักษรลงไปในอากาศอย่างไร้ความลังเล "กิลด์... *ซีโร่ เมทริกซ์* (Zero Matrix)" *“ติ๊ง! ยืนยันชื่อกิลด์สำเร็จ คุณคือมาสเตอร์คนแรกของกิลด์ไร้พ่าย”* ทันทีที่เสียงระบบสิ้นสุดลง แรงกดดันมหาศาลก็แผ่ซ่านออกจากร่างของเรน แรงสั่นสะเทือนเบา ๆ เกิดขึ้นที่พื้นใต้เท้า ราวกับปฐพีรับรู้ถึงการถือกำเนิดของอำนาจใหม่ แต่ทว่า... ในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังเริ่มต้นขึ้นนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังสะท้อนก้องมาจากปากตรอกทั้งสองด้าน แสงไฟฉายแรงสูงสาดส่องเข้ามาจนแสบตา เงาร่างของกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดเกราะสีแดงเพลิงพร้อมตราสัญลักษณ์อัคคีทมิฬก้าวเข้ามาปิดตายทุกเส้นทางหนี "เจอตัวแล้วล่ะ... สวะทั้งสองคน" เสียงทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยจิตสังหารดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของรองหัวหน้ากิลด์อัคคีทมิฬ ‘เกรย์’ ผู้ถือครองฉายา ‘ดาบเพลิงคลั่ง’ เขาเดินควงดาบเล่มโตยักษ์ในมือ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้าที่มีแผลเป็นลากยาวผ่านดวงตา "มาร์คัสส่งพวกแกมาเก็บกวาดสินะครับ" เรนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายืนบังเอลาร่าไว้ข้างหลังด้วยท่าทางผ่อนคลาย เกรย์แค่นหัวเราะเสียงดัง "ฉลาดมากไอ้หนู โลกนี้ไม่มีพื้นที่ให้คนหมดประโยชน์หรอกนะ... ยิ่งเป็นแกที่รู้ความลับของกิลด์มากเกินไปด้วยแล้ว ทางที่ดี ยอมตายตรงนี้ซะดี ๆ จะได้ไม่ต้องเจ็บตัวเยอะ" เอลาร่าหน้าถอดสี มือของเธอสั่นเทาขณะพยายามควานหาอุปกรณ์ป้องกันตัวที่เหลืออยู่ แต่เรนกลับยกมือขึ้นห้ามช้า ๆ เขาก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ท่ามกลางวงล้อมของมือสังหารระดับแรงก์ D และ C กว่าสิบคน ที่พร้อมจะฉีกร่างเขาเป็นชิ้น ๆ ในเสี้ยววินาที เรนเหลือบมองหน้าต่างระบบที่แสดงแต้มศูนย์และการวิเคราะห์จุดอ่อนของศัตรูเบื้องหน้า รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง "น่าเสียดายจังนะครับ..." เรนกระซิบเบา ๆ แต่ออกคำสั่งผ่านจิตใจไปยังระบบหลัก "ที่เหยื่อ... ดันเดินเข้ามาในรัศมีคำนวณของผมหมดแล้ว" *ครืนนน—!* ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู่จุดเริ่มต้นของเส้นทางสายนี้ด้วยกันนะครับ — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่