แสงสว่างท่ามกลางความมืด

“สวัสดีครับ คุณเรน... ผมเดินทางมาจาก 'สภาเบื้องบน' และผมนำประกาศิตยุบกิลด์มาให้คุณเซ็นด้วยตัวเองครับ” ความเงียบงันแผ่ซ่านปกคลุมห้องโถงกว้างของฐานบัญชาการกิลด์ซีโร่ เมทริกซ์ จนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน เอกสารตราประทับทองคำแท้ถูกวางลงบนโต๊ะไม้มะฮอกกานีอย่างจงใจส่งเสียงกระทบเบาๆ แต่ก้องกังวานในความรู้สึกของทุกคน ทูตพิเศษจากสภาเบื้องบนผู้มาเยือน สวมสูทเข้ารูปสีดำสนิท ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเย่อหยิ่งของผู้ถือครองอำนาจเบ็ดเสร็จ เขามองเรนด้วยหางตา ราวกับกำลังมองดูแมลงตัวหนึ่งที่รอเวลาถูกบี้ให้แบนคาเท้า เอลาร่าที่ยืนอยู่เบื้องหลังเรนขยับตัวเล็กน้อย แววตาคมกริบของเธอกวาดมองเอกสารในมือของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว สมองระดับอัจฉริยะคำนวณความเสียหายและช่องโหว่ทางกฎหมายเสร็จสิ้นภายในเสี้ยววินาที “ยุบกิลด์งั้นหรือครับ...” เสียงของเรนดังขึ้น ทำลายความเงียบลงอย่างราบคาบ น้ำเสียงของเขาสุขุม เยือกเย็น และราบเรียบไร้ระลอกคลื่นแห่งความหวาดกลัว ราวกับชายหนุ่มกำลังคุยเรื่องดินฟ้าอากาศในยามบ่าย เรนยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำ ดวงตาสีรัตติกาลของเขาจ้องมองเอกสารแผ่นนั้นด้วยความรู้สึกขบขันระคนสมเพช ปมในอดีตที่เคยถูกกิลด์เก่าหักหลังและเหยียบย่ำเมื่อนานมาแล้ว ไม่ได้ทำให้เขาอ่อนแอลง ตรงกันข้าม... มันคือหินลับมีดชั้นดีที่ทำให้จิตใจของเขาคมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกน “คุณเรนคงเข้าใจสถานการณ์ดีนะครับ” ทูตพิเศษแสยะยิ้มกว้างขึ้น “กิลด์ 'ซีโร่ เมทริกซ์' ของคุณเติบโตเร็วเกินไปจนสร้างความหวาดกลัวให้กับขั้วอำนาจเดิม พวกเขาไม่อนุญาตให้มดปลวกอย่างพวกคุณก้าวขึ้นมาเทียบชั้นหรอกครับ เซ็นชื่อตรงนี้เสีย แล้วสภาจะเมตตาให้พวกคุณเดินออกจากตึกนี้ไปได้โดยไม่มีรอยขีดข่วน” คำขู่ที่แฝงมากับรอยยิ้มนั้นไร้พิษสงในสายตาของเรน เขายกมือขึ้นประสานกันไว้ใต้คาง ดวงตาคมปลาบจับจ้องไปยังชายตรงหน้า ราวกับสัตว์ประหลาดกำลังพิจารณาเหยื่อในกรงเล็บ “อำนาจของสภาเบื้องบน... ยิ่งใหญ่คับฟ้าจริงๆ สินะครับ” เรนเอ่ยเบาๆ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่มันกลับไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง “แต่ท่านลืมคิดไปอย่างหนึ่ง... ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยระบบผู้กล้าและเลเวลอัป กฎหมายไม่ได้ถูกเขียนขึ้นโดยคนแก่ที่นั่งรอความตายในห้องแอร์... แต่มันถูกเขียนขึ้นด้วย 'กำปั้น' ของผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดต่างหากครับ” สิ้นคำพูดของเรน บรรยากาศภายในห้องโถงก็เปลี่ยนไปในพริบตา แรงกดดันมหาศาลราวกับภูเขาหลวงทั้งลูกกดทับลงบนบ่าของทูตพิเศษและผู้ติดตามด้านหลังจนเข่าแทบทรุด อากาศรอบตัวกลายเป็นสีเทาหม่น ไอพลังงานสีทองเจิดจ้าเริ่มรั่วไหลออกมาจากร่างของเรนทีละน้อย มันรุนแรงและบริสุทธิ์จนทำให้กระจกหน้าต่างรอบห้องสั่นระริก ทูตพิเศษหน้าถอดสี รอยยิ้มเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย เม็ดเหงื่อกาฬผุดพลายเต็มใบหน้า ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวที่สัญชาตญาณดิบร่ำร้องเตือนภัย “ทะ... ทำไมพลังงานระดับนี้... เลเวลของคุณมัน...” ทูตพิเศษอ้าปากค้าง พูดติดๆ ขัดๆ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เรนค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ร่างกายของเขาส่องประกายแสงสว่างเจิดจ้าตัดกับความมืดมิดของบรรยากาศรอบตัว แสงนั้นไม่ได้แสบตา แต่มันคือ “แสงสว่างท่ามกลางความมืด” ของแท้—แสงแห่งการตื่นรู้ที่สมบูรณ์แบบ พลังงานที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ทั่วไปไปไกลลิบลิ่ว “เอลาร่า” เรนเอ่ยโดยไม่หันไปมองคู่คิด “ค่ะ... เอ่อ รับทราบและดำเนินการตามคำสั่งค่ะ ท่านประธาน” เอลาร่าตอบรับด้วยรอยยิ้มมุมปาก เธอกดปุ่มบนแท็บเล็ตในมือเพื่อส่งสัญญาณบางอย่างทันที “จัดการส่ง 'คำตอบ' ของเราให้สภาเบื้องบนได้เลยครับ” เรนก้าวเท้าเดินเข้าไปหาทูตพิเศษทีละก้าว เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินดัง ก้องกังวานราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย “บอกพวกเขาด้วยว่า... กิลด์ซีโร่ เมทริกซ์ ไม่ได้รอให้ใครมาอนุญาตให้ยืนอยู่บนจุดAยอดสุดของโลกนี้หรอกครับ... เพราะพวกเราคือคนที่จะกวาดล้างพวกมันทั้งหมดเอง” ทันใดนั้นเอง ประตูเหล็กกล้าขนาดใหญ่ของห้องโถงก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวมาจากชั้นใต้ดิน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่เด้งขึ้นตรงหน้าเรนและเอลาร่าพร้อมกันนับร้อยข้อความ *WARNING: ฐานบัญชาการถูกเจาะระบบ! กองกำลังไม่ทราบฝ่ายระดับ S-Class จำนวน 500 นายกำลังบุกเข้ามา!* ทูตพิเศษที่กำลังจะหมดสติกลับยิ้มเยาะออกมาได้เมื่อเห็นสัญญาณนั้น “ฮะ... ฮ่าๆๆ สายเกินไปแล้วครับคุณเรน! กองกำลังพิเศษพิฆาตของสภามาถึงแล้ว พวกคุณไม่มีวัน...” ยังไม่ทันที่ทูตพิเศษจะพูดจบประโยค เรนก็ยกมือขึ้นเพียงข้างเดียว แสงสว่างเจิดจ้าจากร่างของเขาระเบิดออกเป็นคลื่นพลังงานวงกว้าง พัดพาทุกสิ่งรอบตัวให้ปลิวหวือในพริบตา ทว่า สิ่งที่ทำให้เรนต้องหรี่ตาลงมองไม่ใช่กองกำลังของสภาเบื้องบนที่กำลังดาหน้าเข้ามา แต่เป็นร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มควันหนาทึบตรงประตูทางเข้า... บุคคลที่เรนไม่คาดคิดว่าจะได้พบเจออีกครั้งในสถานที่แห่งนี้ ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่เรน พร้อมกับเสียงกระซิบผ่านกระแสจิตที่ส่งตรงเข้ามาในสมองของเขาโดยตรง *“ไม่ได้เจอกันนานนะเรน... นายยังจำฉันได้ใช่ไหม?”* ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่