ประชุมเดือด

เสียงเคาะโต๊ะประชุมดังปึง! ทำลายความเงียบงันระดับจุดเยือกแข็งภายในห้องประชุมใหญ่ชั้นสิบห้าลงอย่างสิ้นเชิง ไอแพดเครื่องหรูในมือของตัวแทนฝั่งลูกค้าร่วงลงกระทบพื้นพรมจนฟิล์มกันรอยร้าวเป็นทางยาว แต่ไม่มีใครสนใจมันเลยสักคนในนาทีนี้ “พวกคุณสองคนจะอธิบายเรื่องนี้ว่ายังไงครับ สัญญามูลค่าหลายร้อยล้านกำลังจะเทกระจาดลงพื้น แค่เริ่มต้นตอกเสาเข็มไม่ทันข้ามสัปดาห์ โครงสร้างใต้ดินก็ส่งสัญญาณเตือนภัยพังครืนลงมาแล้ว แบบนี้เขาเรียกว่าวิสัยทัศน์หรือความหายนะกันแน่!” เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยแรงกดดันของ ‘คุณดนัย’ นักลงทุนรายใหญ่ดังขึ้นอีกครั้ง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปยังชายหนุ่มชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มผู้ นั่งไขว่ห้างใบหน้าเรียบเฉยราieรูปปั้นหินสลัก กับหญิงสาวชุดสูทกระโปรงทรงสอบสีดำที่นั่งตัวตรงแหน่วอยู่ข้างกัน กรณ์ สถาปนิกหนุ่มฝีมือฉกาจผู้รับผิดชอบงานออกแบบหลัก ไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขายกกาแฟดำขึ้นจิบรดริมฝีปากช้าๆ ราวกับเสียงโวยวายเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงเพลงบรรเลงประกอบการทำงาน ก่อนจะวางแก้วลงกระทบจานรองเสียงดังคลิกอย่างจงใจ “รอยร้าวที่เกิดขึ้น ไม่ใช่ความผิดพลาดจากการคำนวณโครงสร้างของผมครับ คุณดนัย” เสียงนุ่มทุ้มแต่เย็นเยียบของกรณ์เอ่ยขึ้นเรียบๆ ปรายหางตาคมกริบมองเลยไปยังเอกสารรายงานการประเมิน “แต่มันคือผลลัพธ์จากการที่ ‘ใครบางคน’ เร่งรัดกระบวนการขุดเจาะโดยไม่รอผลตรวจสภาพดินชั้นลึกให้รอบคอบเสียก่อน” รินรดา ผู้จัดการโครงการสาวไฟแรงที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ ถึงกับตาสว่างวาบ เลือดในกายพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขมับทันที เธอตบโต๊ะสวนกลับทันควันโดยไม่เกรงกลัวรัศมีอำนาจของสถาปนิกหนุ่มจอมเผด็จการแม้แต่น้อย “พูดให้มันน้อยๆ หน่อยนะคะ คุณกรณ์!” รินรดาแหวใส่ด้วยน้ำเสียงเฉียบคม นัยน์ตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ “โครงการนี้เดินหน้าตามไทม์ไลน์ที่ผ่านการอนุมัติจากคุณเองทุกขั้นตอน ถ้าคุณรอบคอบพอที่จะไม่มัวแต่ตรวจเช็กความโค้งมนของขอบเสาจนลืมดูหน้างานจริง ปัญหานี้คงไม่บานปลายจนกลายเป็นวิกฤตหรอกค่ะ!” “ผมตรวจงานละเอียดทุกมิลลิเมตร เพราะผมรู้ว่าถ้าปล่อยให้งานหยาบหลุดรอดไป คนที่ต้องมารับหน้าเช็ดก้นให้ก็คือทีมงานหน้าโง่ที่เอาแต่เร่งเอาหน้ากับลูกค้ายังไงล่ะครับ” กรณ์หันมาสบตาเธอตรงๆ มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มเยาะที่ชวนให้อยากซัดหน้าสักหมัด “ถ้าคุณใช้เวลาใส่ใจรายละเอียดหน้างานให้เท่ากับเวลาที่คุณใช้เลือกสีลิปสติก ป่านนี้เราคงไม่ต้องมานั่งหน้าซีดเป็นไก่ตาแตกอยู่ตรงนี้หรอกนะ” “นี่คุณ...!” รินรดากัดฟันกรอด กำมือแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้ากับฝ่ามือ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์เดือดดาลที่กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด ปากบอกว่าใจเย็น แต่แววตาพร้อมจะกินเลือดกินเนื้ออีกฝ่ายอยู่รอมรอม “อย่ามาดูถูกการทำงานของฉันนะยะ! ถึงฉันจะเป็นผู้หญิง แต่ฉันก็รับผิดชอบงานนี้ด้วยชีวิต ไม่เหมือนคุณที่เอาแต่เก๊กท่าเป็นท่านประธานผู้สูงส่ง ปากบอกไม่สนโลก แต่พอลับหลังกลับแอบมาแก้แบบโครงสร้างแก้หน้าให้ฉันจนถึงตีสามทุกคืน!” พรึบ! บรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบลงในทันที คำพูดที่พลั้งปากหลุดออกไปด้วยความโมโหทำให้รินรดากะพริบตาปริบๆ เผลอกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ เมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองเผลอหลุดปากเรื่องส่วนตัวที่ควรจะเก็บไว้เป็นความลับดำมืดออกมาต่อหน้าธารกำนัล กรณ์ ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมไหววับชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะกลับมาเรียบเฉยดั่งเดิม เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปรับกระดุมสูทให้เข้าที่อย่างใจเย็น แล้วกวาดสายตามองหน้าผู้ถือหุ้นทุกคนรอบโต๊ะด้วยท่าทีที่ทรงพลังจนไม่มีใครกล้าขัดจังหวะ “เอาล่ะครับ ในเมื่อปัญหาเกิดขึ้นแล้ว การมานั่งเถียงกันหาคนผิดคงไม่ช่วยให้ตึกนี้ตั้งตรงขึ้นมาได้” กรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด “ผมได้ส่งทีมวิศวกรลงไปตรวจสอบจุดที่ทรุดตัวเมื่อคืนนี้เรียบร้อยแล้ว โครงสร้างหลักยังปลอดภัยดี รอยร้าวเกิดขึ้นเฉพาะที่คานกันดินชั่วคราวเท่านั้น ซึ่งผมได้เตรียมแผนเสริมความแข็งแรง (Retrofit) ไว้เรียบร้อยแล้วโดยไม่ต้องรื้อถอนใหม่ทั้งหมด... งบประมาณไม่บานปลาย และกำหนดส่งมอบยังคงเป็นไปตามเดิมครับ” คุณดนัยอ้าปากค้าง กะพริบตาปริบๆ ด้วยความทึ่ง สลับกับมองหน้าสถาปนิกหนุ่มที่เพิ่งจะพ่นวาจาเชือดเฉือนเมื่อครู่ “คุณ... เตรียมแผนสำรองไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่?” “ตั้งแต่ก่อนที่คุณจะเข้ามาโวยวายในห้องนี้สิบนาทีครับ” กรณ์ตอบสั้นๆ ชeบตาไปทางรินรดาที่กำลังนั่งอึ้งทำหน้าไม่ถูกอยู่ข้างๆ “เพราะผมรู้ดีว่า... ลูกน้องบางคนแถวนี้ เก่งแต่เถียงแต่ชอบทำตัวซุ่มซ่ามจนผมต้องคอยตามเช็ดก้นให้อยู่เรื่อย” รินรดาเม้มปากแน่น หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนความเขินอายที่ตีรวนขึ้นมาในอก เธอเตรียมจะอ้าปากสวนกลับคำพูดกวนประสาทนั้นให้หงายเงิบไปข้างหนึ่ง แต่ทว่า... แอด... เสียงเปิดประตูห้องประชุมดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี๊ยบกริบผู้เป็นประธานกรรมการบริหารใหญ่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ทุกคนหยุดประชุมก่อน... ผมเพิ่งได้รับรายงานด่วนจากกรมโยธาธิการ” ประธานกรรมการกวาดตามองหน้าทุกคนด้วยแววตาตื่นตระหนก “ตอนนี้ทางกรุงเทพมหานคร มีคำสั่งระงับการก่อสร้างโครงการนี้ชั่วคราวทันที... เนื่องจากตรวจพบว่าอุโมงค์ระบายน้ำใต้ดินสาธารณะที่อยู่ติดกับพื้นที่ก่อสร้างของเรา กำลังจะถล่มลงมาทับฐานรากของอาคารเราในอีกไม่ถึงสัปดาห์นี้!” รินรดาและกรณ์หันขวับมามองหน้ากันทันที ความรู้สึกปะทะคารมเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความตึงเครียดระดับวิกฤตที่แขวนชีวิตของคนทั้งโครงการไว้บนเส้นด้าย จอมยุทธ์เสื้อแพร ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับตัวละครทุกท่านด้วยนะครับ