อาจารย์สาวผู้เย็นชา

กลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่อบอวลอยู่ในอากาศไม่ได้ทำให้รินทร์รู้สึกระคายเคืองจมูกเท่ากับ 'แรงกดดัน' ที่กำลังแผ่ออกมาจากหญิงสาวที่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่กลางห้องสมุดอาถรรพ์แห่งนี้ "บันทึกเล่มนั้น... นายขโมยมาจากห้องเก็บเอกสารลับของคณะวิชาไสยศาสตร์ประยุกต์ใช่ไหม" น้ำเสียงนั้นราบเรียบ เย็นชา และทรงพลังราวกับน้ำแข็งที่กำลังกัดกร่อนกระดูก รินทร์ไม่ได้ตอบทันที เขาสังเกตเห็นนิ้วเรียวยาวของ 'อาจารย์จันทร์เจ้า' ที่กำลังพลิกหน้ากระดาษหนังสือโบราณด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอจนน่าขนลุก ท่วงท่าของเธอสง่างามทว่าแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายสังหารที่ผ่านการลับคมมานับครั้งไม่ถ้วน รินทร์ขยับยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย พยายามรักษาความสงบในใจขณะที่เสียงเตือนจากระบบในหัวดังขึ้นเป็นระยะ *[คำเตือน: ตรวจพบไอพลังอาคมระดับสูงในรัศมี 2 เมตร — ค่าพลังวิญญาณของผู้เผชิญหน้า: ระดับปรมาจารย์ (ตรวจสอบสถานะไม่ได้)]* "ผมไม่ได้ขโมยครับอาจารย์" รินทร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทพลางประสานสายตากับดวงตาคู่คมกริบของอีกฝ่าย "แค่บังเอิญพบว่าบันทึกเล่มนี้มัน 'เลือก' เจ้าของใหม่ขึ้นมาหลังจากเจ้าของเดิมถูกส่งเข้าห้อง ICU ไปเมื่อวาน... หรืออาจารย์อยากจะบอกว่า ความตายของศาตราจารย์ธาดาเป็นแค่เรื่องบังเอิญเหมือนกันครับ?" บรรยากาศในห้องสมุดเงียบสนิทลงในทันที เสียงนาฬิกาลูกตุ้มที่เคยเดินเป็นจังหวะดูเหมือนจะหยุดชะงักไปชั่วขณะ อาจารย์จันทร์เจ้าวางหนังสือในมือลงช้าๆ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาที่เคยว่างเปล่าเริ่มปรากฏประกายของความสนใจที่แฝงด้วยความระแวดระวัง "นายกำลังเล่นกับไฟ รินทร์" เธอเอ่ยเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน ร่างระหงในชุดสีดำสนิทขยับเดินอ้อมโต๊ะมาหาเขา ทุกย่างก้าวดูเหมือนจะสร้างรอยร้าวบนพื้นไม้ด้วยแรงกดดันมหาศาล "นายคิดว่าตัวเองฉลาดพอที่จะไขปริศนาคดีที่แม้แต่สมาคมยังต้องปิดตายงั้นหรือ?" "ความฉลาดอาจจะไม่พอครับ" รินทร์ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ไม่หลบสายตา "แต่ถ้าต้องเลือกระหว่างการตายอย่างโง่เขลาในบันทึกเล่มนี้ กับการเป็นผู้ร่วมทางกับคนที่มีความสามารถระดับอาจารย์... ผมว่าตัวเลือกหลังดูจะเป็นทางออกที่ฉลาดกว่านะครับ" จันทร์เจ้าหยุดยืนห่างจากเขาเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาและควันธูปโชยปะทะจมูกรินทร์ มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหลแต่ก็อันตรายในเวลาเดียวกัน มือของเธอเอื้อมมาคว้าปกเสื้อของรินทร์ไว้พลางกระชากเข้าหาตัวเบาๆ รอยยิ้มบางๆ ที่ดูเย็นชากว่าเดิมปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยคมนั้น "งั้นแสดงให้ดูสิ... ว่านายมีดีพอที่จะไม่กลายเป็นแค่ตุ๊กตาหุ่นเชิดของวิญญาณร้ายในคืนนี้" *ติ๊ง!* *[ภารกิจใหม่: บททดสอบจากอาจารย์ — จงระบุตำแหน่งของ 'วิญญาณผู้เฝ้าห้องสมุด' ที่กำลังพยายามสิงสู่ตัวเอกภายใน 60 วินาที]* *[เงื่อนไข: หากล้มเหลว จะถูกหักค่าสถานะจิตใจ 50%]* รินทร์ไม่ได้ตื่นตระหนก เขารู้ดีว่านี่คือจังหวะที่ต้องวัดดวงและไหวพริบ เขาหลับตาลงสัมผัสถึงความสั่นไหวของอากาศรอบตัว กลิ่นอายความเย็นเยียบที่ไม่ได้มาจากจันทร์เจ้ากำลังคืบคลานมาจากมุมมืดของชั้นวางหนังสือแถวที่สี่ เขาลืมตาขึ้นจ้องมองไปที่ความว่างเปล่าด้านหลังอาจารย์จันทร์เจ้าพร้อมกับชี้มือไปที่จุดนั้นอย่างรวดเร็ว "อาจารย์ครับ... อย่าเพิ่งขยับนะครับ" รินทร์หยิบยันต์เปล่าในกระเป๋าออกมา มือที่สั่นเล็กน้อยแต่ยังคงความแม่นยำเขาวาดอักขระแสงผ่านอากาศอย่างรวดเร็ว จันทร์เจ้าชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อสัมผัสได้ถึงไอพลังที่เขาสร้างขึ้น มันไม่ใช่พลังไสยเวทบริสุทธิ์ แต่มันคือการ 'ดึง' พลังงานรอบตัวมาใช้ในรูปแบบที่ไม่มีใครคาดคิด *เคร้ง!* เสียงเหมือนแก้วแตกดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องสมุด วิญญาณร่างโปร่งแสงที่บิดเบี้ยวจนมองไม่เห็นเค้าโครงเดิมถูกกระชากออกมาจากความมืดและถูกผนึกไว้ในวงล้อมของอักขระที่รินทร์เพิ่งเขียนทิ้งไว้กลางอากาศ จันทร์เจ้ามองยันต์เรืองแสงนั่นสลับกับรอยยิ้มมั่นใจของเด็กหนุ่มตรงหน้า แววตาของเธอเปลี่ยนจากความเฉยเมยเป็นความพึงพอใจที่ปิดไม่มิด "ถือว่าผ่าน... รินทร์" เธอเอ่ยเสียงเรียบ แต่ครั้งนี้รินทร์รู้สึกได้ถึงความยอมรับบางอย่าง "แต่นี่เป็นแค่การเริ่มต้น ห้องสมุดนี้ยังมีสิ่งที่ลึกกว่านั้นซ่อนอยู่" จันทร์เจ้าหันหลังกลับไปที่โต๊ะ แต่ก่อนที่เธอจะนั่งลง เธอก็เหลือบมองมาที่เขาสิ่งที่เธอพูดต่อมาทำให้รินทร์ต้องหยุดหายใจ "เพราะสิ่งที่ตามล่าศาตราจารย์ธาดา... ไม่ใช่แค่วิญญาณร้าย แต่มันคือ 'ตัวตน' ของใครบางคนที่พวกเราคุ้นเคยดีกำลังนั่งอยู่ในห้องนี้กับเราตั้งแต่แรกแล้ว" สิ้นคำพูดนั้น ไฟทั่วห้องสมุดดับวูบลงพร้อมกัน บรรยากาศอึดอัดหนักหน่วงจนหายใจไม่ออกพุ่งเข้าใส่รินทร์จากทุกทิศทาง เสียงฝีเท้าที่สามดังขึ้นท่ามกลางความมืด ทั้งที่ไม่ควรจะมีใครอยู่ในนี้อีกนอกจากเขากับอาจารย์จันทร์เจ้า *ตึก... ตึก... ตึก...* ฝีเท้าหยุดลงที่ข้างหลังรินทร์ พร้อมกับลมหายใจเย็นเฉียบที่รินรดลงบนต้นคอของเขา "อาจารย์ครับ..." รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุด "ทำไมอาจารย์ถึงไม่หันมามองล่ะครับ ว่า 'ใคร' กำลังยืนอยู่ข้างหลังผม?" เข็มทิศมองวิญญาณขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับรินทร์และอาจารย์จันทร์เจ้านะครับ