ชัยชนะบนกองซากปรักหักพัง

กลิ่นอายความเน่าเฟะของศิลาโบราณผสมผสานกับคาวโลหิตอุ่น ๆ ฟุ้งกระจายจนแสบนาสิก ร่างมหึมาของราชันย์ภูตกระดูกดำที่เคยแผ่รังสีอำมหิตจนมิติรอบด้านบิดเบี้ยว บัดนี้กำลังสั่นสะเทือนด้วยแรงระเบิดจากภายใน ลูกแก้ววิญญาณสี่ทิศที่รินทร์วางแผนล่อหลอกให้มันกลืนกินเข้าไปพร้อมกับ "ระบบบันทึกคดี" ขั้นวิวัฒนาการ กำลังทำหน้าที่เป็นเสมือนระเบิดเวลาที่คำนวณองศาความเสียหายไว้อย่างแม่นยำ "แก... มนุษย์... เจ้าวางแผนนี้มาตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในเขตอาคมอย่างนั้นหรือ..." เสียงคำรามที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและหวาดหวั่นดังสะท้อนก้องในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงที่เปล่งออกมาทางลำคอ แต่เป็นคลื่นจิตอาฆาตที่พยายามสั่นคลอนจิตใจของรินทร์ให้แตกสลาย รินทร์ยืนหยัดอยู่บนซากปรักหักพังของเสาศิลาโบราณ เสื้อผ้าคลุมกายขาดวิ่นด้วยแรงปะทะเมื่อครู่ เม็ดเหงื่อผสมกับรอยเลือดไหลยաբลงตามแนวโครงหน้าคมคาย แต่แววตาของเด็กหนุ่มกลับเปล่งประกายความเยือกเย็นอย่างน่าประหลาด ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงเบา ๆ บนอากาศว่างเปล่า ราวกับกำลังป้อนคำสั่งสุดท้ายลงในหน้าต่างอินเทอร์เฟซโปร่งแสงที่ปรากฏเฉพาะเขาเท่านั้นที่มองเห็น "ตั้งแต่ก้าวแรกเหรอครับ? คงต้องบอกว่า... ผมคำนวณไว้ตั้งแต่ตอนที่คุณทำตู้หนังสือในห้องสมุดร้างพังต่างหากครับ" รินทร์แย้มยิ้มมุมปาก น้ำเสียงเรียบเรื่อยเจือความกวนประสาทเล็กน้อย แต่นัยน์ตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่อาบยาพิษ "ความโกรธเกรี้ยวทำให้สัญชาตญาณดิบทำงาน แต่มันก็ทำให้คุณมองข้าม 'ตัวแปร' เล็ก ๆ ที่เรียกว่าความต่างศักย์ของพลังไสยเวทที่ผมจงใจทิ้งไว้เป็นเหยื่อล่อ" สิ้นคำพูดของรินทร์ หน้าต่างระบบสีฟ้าเข้มก็สว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังรัวระคนความตื่นเต้น [ระบบบันทึกคดี: ตรวจพบเป้าหมายระดับ SSS สูญเสียความเสถียร 98.5%] [กระบวนการชำระล้างพลังงานย้อนกลับทำงาน สมบูรณ์แบบ 100%] [ท่านได้รับแต้มประสบการณ์พิเศษ: 1,500,000 แต้ม] [ทักษะ "เนตรทิพย์วิเคราะห์ลึก" เลื่อนระดับสู่ขั้นสูงสุด: สามารถมองทะลุราก ฯลฯ] "รินทร์!" เสียงตะโกนปนหอบหายใจของอาจารย์จันทร์เจ้าดังขึ้นมาจากเบื้องล่าง ร่างระหงในชุดอาคมสีดำสนิททรุดตัวลงเล็กน้อยเพราะแรงกดดันจากอาคมที่เพิ่งคลายลง มือเรียวบางกุมกฤชโบราณไว้แน่น ดวงตาคู่สวยมองดูสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความทึ่งแกแกมโล่งอก แม้ตัวนางจะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านไสยเวทมาครึ่งค่อนชีวิต แต่แผนการซ้อนแผนที่เด็กหนุ่มผู้นี้รังสรรค์ขึ้นเพื่อปราบปีศาจบอสตัวนี้ กลับเหนือความคาดหมายและไร้ช่องโหว่จนน่ากลัว รินทร์กวาดสายตามองไปรอบห้องโถงที่พังทลาย ซากโครงกระดูกยักษ์ของบอสค่อย ๆ สลายกลายเป็นละอองแสงสีดำและมลายหายไปในอากาศ ราวกับหมอกควันยามเช้าที่ถูกความร้อนแผดเผา ความตึงเครียดที่กดทับบ่าของพวกเขานานหลายชั่วโมงคลี่คลายลง ทว่า ในหัวของรินทร์กลับไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายตามบรรยากาศเลยแม้แต่น้อย เขารู้ดีว่าชัยชนะครั้งนี้ได้มาด้วยการแลกเปลี่ยนทรัพยากรและพลังงานมหาศาล และที่สำคัญที่สุด... มันราบรื่นเกินไป "อาจารย์ครับ ถอยออกมาก่อนครับ!" รินทร์ตะโกนลั่น พร้อมกับพุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อแขนของอาจารย์จันทร์เจ้าแล้วดึงถอยหลังอย่างแรงในเสี้ยววินาที *ตูมมม!* พื้นศิลาเบื้องหน้าที่อาจารย์จันทร์เจ้ายืนอยู่เมื่อครู่ระเบิดออกเป็นเสี่ยง ๆ แรงอัดอากาศมหาศาลซัดร่างทั้งสองกระเด็นไปคนละทิศละทาง รินทร์กัดฟันรับแรงกระแทกกับผนังหินด้านหลัง ความเจ็บแปล๊บแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลังจนต้องสูดปากเข้าลึก ๆ แต่เขากลับไม่มีเวลามาใส่ใจอาการบาดเจ็บ เพราะภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากำลังทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดกุน ณ จุดกึ่งกลางของซากศิลาที่เพิ่งระเบิดออก ละอองแสงสีดำที่ควรจะสลายไปกลับรวมตัวกันอีกครั้ง ไม่ใช่ในรูปแบบของราชันย์ภูตกระดูกดำตัวเดิม แต่เป็น... "ประตูมิติ" สีเลือดขนาดมหعة ที่หมุนวนด้วยความเร็วสูงพร้อมกับกลิ่นอายความตายที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมหลายร้อยเท่า [คำเตือนจากระบบ!] [ตรวจพบความผิดปกติของรอยแยกมิติระดับโลก!] [ระบบกำลังถูกแทรกแซงจาก "สิ่งมีชีวิต" นอกเหนือสารบบ... ข้อผิดพลาด! ไม่สามารถประเมินระดับพลังได้!] [คำเตือน: เจ้าของเสียงสะท้อนจากอดีตกำลังก้าวข้ามเส้นแบ่งเขตแดน จงระวัง... ผู้มาเยือนที่แท้จริงยังไม่เคยปรากฏกาย] รินทร์หอบหายใจหนักหน่วง สายตาจ้องเขม็งไปยังใจกลางรอยแยกมิติที่ค่อย ๆ ปริแตกออก เผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคน—หรืออะไรบางคน—ที่กำลังก้าวเท้าเหยียบย่างผ่านความมืดมิดออกมาอย่างเชื่องช้า แรงกดดันระดับที่ทำให้วิญญาณในร่างแทบแตกสลายแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ อาจารย์จันทร์เจ้ายันกายลุกขึ้นด้วยใบหน้าซีดเผือด นางเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายนั้น "นั่นมัน... พลังแบบนั้นมันคืออะไรกัน... รินทร์ เจ้าสิ่งนั้นมันไม่ใช่ภูตผีในตำนานที่เราบันทึกไว้..." รินทร์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น มือขวาของเขากำกริบอาคมแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หน้าต่างระบบตรงหน้ากะพริบถี่รัวด้วยแสงสีแดงฉาน แจ้งเตือนอันตรายระดับวิกฤตสูงสุดที่ระบบไม่เคยแสดงมาก่อนในประวัติศาสตร์การปราบผีของเขา ท่ามกลางเศษซากปรักหักพังที่ยังคงคุกกรุ่นด้วยไอความร้อน ร่างในเงื้อมเงาสีดำสนิทก้าวเท้าพ้นรอยแยกออกมาอย่างสง่างาม พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังชัดเจนในหัวของทุกคน ราวกับมันกำลังยืนอยู่ข้างหู *"ขอบใจนะ... ที่ช่วยเปิดประตูให้ข้ากลับมาบ้านอีกครั้ง..."* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตเคียงบ่าเคียงไหล่มากับตัวละครเหล่านี้อย่างอบอุ่นเสมอนะครับ