คืนแห่งการทรยศ

กลิ่นเหม็นเน่าของเนื้อเยื่อที่ถูกย่อยสลายด้วยอาคมโบราณ ไม่ได้ลอยมาตามลมอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันระเหยออกมาจากพื้นหินอ่อนขัดเงาของสถาบันวิจัยไสยเวทแห่งชาติโดยตรง ราวกับว่ารากฐานของตึกหลังนี้ได้เน่าเฟะจากภายในมาเนิ่นนานแล้ว "ระบบ... บันทึกสภาพแวดล้อมปัจจุบันให้ละเอียดที่สุดครับ" รินทร์เอ่ยพึมพำกับความว่างเปล่าเบื้องหน้า นิ้วเรียวยาวของเขาขยับพลิกสมุดบันทึกปกหนังสีดำที่ส่งแสงเรืองรองสีฟ้าจางๆ ออกมา ท่ามกลางความมืดมิดที่ถูกกลืนกินด้วยม่านหมอกสีเทาเข้ม ร่างของเด็กหนุ่มยืนนิ่งอยู่บนระเบียงชั้นสาม สายตาคมกริบกวาดมองลงไปยังสนามหญ้าเบื้องล่างที่บัดนี้กลายเป็นลานประหาร ร่างวิญญาณนับร้อยตนกำลังเคลื่อนตัวอย่างบิดเบี้ยว พวกมันไม่ใช่ภูตผีธรรมดาที่หลงทางในวัฏสงสาร แต่เป็น 'วิญญาณเน่าเฟะ' ที่ถูกหลอมรวมเข้ากับค่ายกลกักขญะ กล้ามเนื้อที่หลุดรุ่ย ดวงตาส่งแสงสีแดงฉาน และส่งเสียงคำรามแหบพร่าที่สั่นประสาทผู้ฟังให้หลุด "พวกมันไม่ได้มาเพื่อทำลายล้างสถาบันครับอาจารย์" รินทร์เอี้ยวตัวหลบคมเล็บของวิญญาณเร่ร่อนที่พุ่งทะลุกำแพงขึ้นมาอย่างเฉียดฉิว น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบ สุขุม และเย็นเยียบจนน่าประหลาด "เป้าหมายของพวกมันคือห้องใต้ดินชั้นสี่... ห้องเก็บรักษาศิลาผนึกมาร" เงาร่างระหงในชุดกิमोनੀสีดำสนิทของอาจารย์จันทร์เจ้าก้าวออกมาจากความมืด เส้นผมสีดำสนิทของเธอไหวตามแรงลม ดาบอาคมในมือเปล่งประกายแสงสีทองสะท้อนกับความมืดมิด แววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังสนุกกับสถานการณ์วิกฤตตรงหน้า "เธอฉลาดเกินไปแล้วรินทร์... บางทีฉันก็แอบคิดนะว่า เธอรู้เห็นเป็นใจกับพวกที่อยู่เบื้องหลังหรือเปล่า" อาจารย์จันทร์เจ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลก แม้สถานการณ์รอบตัวจะเต็มไปด้วยกลิ่นไอความตาย "ถ้าผมรู้เห็นเป็นใจ คงไม่ต้องมาวิ่งเหนื่อยและเปลืองพลังงานวิญญาณในการคำนวณค่ายกลป้องกันแบบนี้หรอกครับ" รินทร์ปรายตามองคู่สนทนาเล็กน้อย ก่อนจะสะบัดมือซ้าย วาดอักขระกลางอากาศเพื่อสร้างบาตรคุ้มกัน "ทางด้านเหนือถูกเจาะทะลุแล้ว แรงดันวิญญาณระดับสามกำลังเคลื่อนตัวเข้ามา... น่าจะเป็นหัวหน้าระดับสูงของพวกมัน" ตูม! แรงระเบิดสนั่นหวั่นไหวทำให้กระจกบานใหญ่รอบด้านแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วทางเดิน ท่ามกลางกลุ่มควันสีดำทึบ ร่างมหึมาของวิญญาณเน่าเฟะขนาดใหญ่ยักษ์ปรากฏขึ้น มันมีหัวกะโหลกสามหัวและแขนนับสิบข้างที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำเหลือง [แจ้งเตือนระบบ: พบเป้าหมายระดับภัยคุกคาม 'แม่ทัพอสุรกายเน่าเฟะ' (ระดับ S)] [คำเตือน: พลังชีวิตของสถาบันลดลงเหลือ 45% หากศาลารวมวิญญาณถูกทำลาย ระบบจะทำการรีเซ็ตภารกิจทั้งหมด] รินทร์หรี่ตาลงเล็กน้อย สมองของเขาประมวลผลด้วยความเร็วสูง คำนวณองศาการโจมตี จุดอ่อนของข้อต่อ และปริมาณพลังไสยเวทที่เหลืออยู่ในตัว การปะทะตรงๆ กับสิ่งมีชีวิตระดับ S ในพื้นที่ปิดเช่นนี้ มีโอกาสพ่ายแพ้สูงถึง 78% เว้นแต่... "อาจารย์ครับ ช่วยดึงความสนใจมันสามวินาทีได้ไหมครับ?" รินทร์เอ่ยขอร้องด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่แววตากลับเด็ดเดี่ยว "สามวินาทีเหรอ? สำหรับเธอมันคงมากพอที่จะพลิกกระดานสินะ" อาจารย์จันทร์เจ้าพึมพำ ก่อนที่ร่างของเธอจะหายวับไปกับตา กลายเป็นประกายแสงสีทองพุ่งเข้าประจันหน้ากับแม่ทัพอสุรกายยักษ์ทันที จังหวะนั้นเอง รินทร์ไม่ได้ขยับหนี เขากลับก้าวเท้าไปข้างหน้า ปลดปล่อยพลังไสยเวทสีครามออกจากปลายนิ้วทั้งสิบ สมุดบันทึกในมือเปิดออกเองอย่างรวดเร็ว หน้ากระดาษพลิกผ่านไปทีละหน้าด้วยความเร็วสูง เสียงกระดาษเสียดสีกันดังระรัวท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องของปีศาจ เขากำลังเขียนประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของคดีนี้... ด้วยเลือดและไหวพริบของตนเอง ดวงตาของเด็กหนุ่มทอประกายคมกลาบ อักขระโบราณนับร้อยลอยวนเวียนรอบตัวเขา ก่อนจะพุ่งปักลงที่พื้นห้องตามจุดพิกัดทางเรขาคณิตที่เขาคำนวณไว้ พื้นหินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีครามสว่างวาบขึ้นจนกลืนกินความมืดมิดทั้งหมดในทางเดินนั้น "ค่ายกลพันธนาการวิญญาณ... ทำงาน" วิญญาณเน่าเฟะนับร้อยที่กำลังบุกเข้ามาหยุดชะงักลงทันที ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ที่มองไม่เห็น แรงกดดันมหาศาลกดทับร่างของพวกมันจนแหลกสลายกลายเป็นไอสีดำ แต่ทว่า... ท่ามกลางกลุ่มควันสีดำที่กำลังสลายตัวนั้น เสียงหัวเราะแหบพร่าและเย็นเยียบก็ดังขึ้นจากใจกลางห้องเก็บรักษาศิลาผนึกมาร *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ราวกับมีแขกผู้มีเกียรติกำลังรอคอยอยู่หลังประตูบานนั้น ทั้งๆ ที่ห้องนั้นควรจะไม่มีใครรอดชีวิตอยู่เลย อาจารย์จันทร์เจ้าทะยานกลับมาหยุดยืนเคียงข้างรินทร์ ใบหน้าของเธอไร้รอยยิ้ม ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังงานปริศนาที่ทรงพลังเสียยิ่งกว่าแม่ทัพอสุรกายที่เพิ่งกำจัดไป "รินทร์... นั่นมันไม่ใช่ฝีมือของพวกวิญญาณเน่าเฟะแล้ว..." เสียงของอาจารย์สาวสั่นพร่าเล็กน้อยเป็นครั้งแรก รินทร์หุบสมุดบันทึกในมือลง รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับเย็นชาดุจน้ำแข็งเมื่อเขามองไปยังลูกบิดประตูที่ค่อยๆ หมุนเปิดออกเองอย่างช้าๆ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนระดับตำนาน 'ผู้ควบคุมเงาแห่งยุคโบราณ' ปรากฏตัว] [คำสั่งลับถูกเปิดเผย: "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ลูกศิษย์คนโปรด"] ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันดำมืดนี้ไป1ด้วยกันนะครับ - เข็มทิศมองวิญญาณ