ประตูนรกที่ถูกเปิดออก

กลิ่นสนิมเหล็กและคาวเลือดคละคลุ้งจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่ากลิ่นเหล่านั้นคือความเงียบงัน รินทร์กวาดสายตามองแผ่นยันต์สีชาดนับร้อยแผ่นที่ถูกปักตรึงไว้ตามโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กของห้องใต้ดินชั้นล่างสุด อาคารร้างแห่งนี้เคยเป็นสถานพยาบาลเก่า ก่อนจะถูกรีโนเวทกลายเป็นห้องทดลองใต้ดินลับของกลุ่มลัทธิบูชาความตายที่เขาและอาจารย์จันทร์เจ้าตามแกะรอยมานานหลายสัปดาห์ แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าเวลานี้ มันเกินกว่าขอบเขตของคดีอารกรรมทั่วไปไปไกลลิบ "อาจารย์ครับ วงอักขระนี่ไม่ใช่แค่การสะกดวิญญาณธรรมดา..." รินทร์เอ่ยขึ้น เสียงของเขาเบาราวกับกระซิบ ทว่าชัดเจนพอที่จะดึงสมาธิของหญิงสาวข้างกายให้กลับมายังปัจจุบัน อาจารย์จันทร์เจ้าในชุดเสื้อคลุมสีเข้มขยับตัวเข้าใกล้ แสงไฟฉายสาดส่องไปยังจุดศูนย์กลางของห้อง ซึ่งร่างของเหยื่อเคราะห์ร้ายหลายชีวิตถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ อาคม ไสยเวทสายดำที่นางคุ้นเคยกำลังบิดเบี้ยวผิดรูป ราวกับมีบางสิ่งกำลังพยายาม "ดัน" ตัวเองทะลุผ่านมิติบางอย่างเข้ามาจากเบื้องล่าง "มันคือประตู" อาจารย์จันทร์เจ้าเอ่ยเสียงเครียด ดวงตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกที่หาได้ยากยิ่ง "พวกมันไม่ได้แค่บูชายัญวิญญาณ... แต่กำลังใช้พลังชีวิตของคนเหล่านี้เป็นสะพานเชื่อมเพื่อเปิด 'ประตูนรก' ข้ามภพ" รินทร์ไม่ตอบทันที เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนอากาศเบาๆ ตามความเคยชิน ทันใดนั้น หน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าใสของระบบบันทึกคดีก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังงานวิญญาณระดับภัยพิบัติ] [สถานะ: ประตูเชื่อมต่อระหว่างโลกและนรกกำลังเปิดออก (ความคืบหน้า 84%)] [คำเตือน: หากปล่อยให้กระบวนการนี้เสร็จสมบูรณ์ สิ่งที่หลุดออกมาจะไม่ใช่แค่ภูตผีระดับล่าง แต่เป็น 'แม่ทัพอสูรโลกันตร์'] รอยยิ้มที่มักจะประดับอยู่บนมุมปากของเด็กหนุ่มเลือนหายไปแทนที่ด้วยความจริงจัง ดวงตาคมกริบกวาดอ่านข้อมูลมหาศาลที่ระบบประมวลผลให้อย่างรวดเร็ว ไหวพริบระดับอัจฉริยะทำงานเต็มกำลังเพื่อคำนวณหาจุดอ่อนของวงอักขระนรกนี้ "เรามีเวลาอีกไม่ถึงสามนาทีครับ" รินทร์หันไปสบตากับอาจารย์สาว "ถ้าเราทำลายแท่นบูชาหลักตรงนั้นไม่ทัน แรงอัดจากการเปิดประตูจะบดขยี้วิญญาณของทุกคนในรัศมีหนึ่งกิโลเมตร รวมถึงพวกเราด้วย" "เจ้าเด็กนี่..." อาจารย์จันทร์เจ้าสูดลมหายใจเข้าลึก รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธอ แม้ในยามวิกฤตเช่นนี้ ความเชื่อใจระหว่างทั้งสองก็ไม่เคยสั่นคลอน "ถ้าอย่างนั้น นายคอยคุ้มกันแนวหลังและคำนวณจังหวะการทำลายผนึกให้ฉัน ส่วนเรื่องปะทะ... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของอาจารย์คนนี้เอง" สิ้นเสียงของหญิงสาว พลังไสยเวทสีทองอร่ามก็พวยพุ่งออกจากร่างของเธอราวกับเปลวเพลิง รัศมีกดดันมหาศาลแผ่ขยายออกไปจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว อาจารย์จันทร์เจ้าสะบัดมือเรียกกระบี่อาคมโบราณออกมา เสียงโลหะกระทบอากาศดังกังวานขับไล่ไอความมืดรอบตัวให้ถอยร่นไปชั่วขณะ *ตูม!* ร่างเงาสมมติของพวกสมุนลัทธิที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดพุ่งเข้าจู่โจมจากทุกทิศทาง ทว่ารินทร์กลับยืนนิ่งสงบ เขายกมือขึ้นดีดนิ้วเบาๆ พร้อมกับที่แผ่นยันต์ที่เขาแอบเตรียมไว้ล่วงหน้าพุ่งออกไปปักเข้าที่จุดตายของเงาอสูรเหล่านั้นอย่างแม่นยำ ราวกับจับวาง "อย่าคิดว่าจะเข้ามาขัดจังหวะการทำงานของผมได้ง่ายๆ นะครับ" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาทเล็กน้อย ทว่าแววตากลับเยือกเย็นและเฉียบขาด การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เสียงระเบิดของพลังไสยเวทและแรงปะทะสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งชั้นใต้ดิน ฝุ่นปูนร่วงหล่นลงมากลบเส้นผมและเสื้อผ้าของทั้งคู่ แต่อาจารย์จันทร์เจ้าและรินทร์ต่างประสานงานกันได้อย่างไร้รอยต่อ คนหนึ่งรุกคืบด้วยพลังทำลายล้างสูง อีกคนสนับสนุนด้วยกลยุทธ์และการคำนวณที่แม่นยำราวกับจับวาง ทว่า... ในวินาทีที่อาจารย์จันทร์เจ้ากำลังจะพุ่งเข้าประชิดแท่นบูชาหลักเพื่อทำลายอักขระชิ้นสุดท้าย พื้นคอนกรีตเบื้องล่างกลับแตกออกเป็นเสี่ยงๆ! แรงระเบิดสีดำสนิทพุ่งทะยานขึ้นมาจากรอยแยก ไอร้อนระอุและกลิ่นอายความตายแผ่ซ่านจนแม้แต่วิญญาณในร่างยังต้องสั่นสะท้าน เสียงคำรามต่ำทุบทำลายโสตประสาทดังมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง ราวกับมีบางสิ่งที่ใหญ่โตและน่าสะพรึงกลัวกำลังดึงตัวเองขึ้นมา [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ประตูนรกถูกเปิดออกบางส่วน] [เงื่อนไขพิเศษกระตุ้น: บอสลับ 'ราชาอสูรโลกันตร์' ลืมตาตื่นก่อนเวลาอันควร] [คำสั่งระบบ: เอาชีวิตรอดจากแรงกดดัน และค้นหาทางปิดประตูภายใน 60 วินาที มิฉะนั้นโลกจะเข้าสู่สภาวะ 'ล่มสลายถาวร'] รินทร์เบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อตัวเลขถอยหลังสีแดงฉานปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมกับเงาร่างมหึมาที่มีดวงตาสีเลือดคู่ใหญ่กำลังจ้องมองขึ้นมาจากห้วงเหวแห่งความมืดมิด และในวินาทีที่แขนอันกำยำเต็มไปด้วยเปลวเพลิงสีดำยื่นขึ้นมาจากรอยแยกเพื่อคว้าตัวอาจารย์จันทร์เจ้า... มืออีกข้างหนึ่งของเงาร่างนั้นก็เอื้อมมาแตะไหล่ของรินทร์จากด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังขึ้นข้างหูโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว "หา... เจอ... ตัว... แล้ว..." ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาร้ายไปกับผมนะครับ ขอให้อ่านตอนต่อไปอย่างมีความสุขครับ