ศพปริศนาในเขตรอยต่อ

"อย่าพยายามกู้คืนข้อมูลจากส่วนนั้นเลย รินะ พลังงานในระบบสำรองของคุณกำลังลดลงถึงขีดอันตรายแล้ว" เรนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของ 'เขตรอยต่อ' โซนไร้สัญญาณที่ตั้งอยู่ระหว่างเขตอุตสาหกรรมเก่ากับใจกลางเมืองที่มีระบบรักษาความปลอดภัยหนาแน่น แสงนีออนสีหม่นจากป้ายโฆษณาที่พังทลายส่องกระทบใบหน้าคมสันของเขาให้เห็นเป็นเงาตื้นลึกตามจังหวะกระพริบของกระแสไฟที่ใกล้ขาดใจ ชายหนุ่มขยับถุงมือหนังสีดำ กระชับเสื้อโค้ทตัวยาวที่เปียกชื้นจากไอหมอกพิษในอากาศ สายตาของเขาไม่ได้มองไปที่ความมืดเบื้องหน้า แต่มองไปยัง 'อินเตอร์เฟซ' สีฟ้าจางๆ ที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศ—มันคือสมองกลประมวลผลส่วนขยายที่ผสานเข้ากับระบบประสาทของเขาโดยตรง "คุณรู้ดีว่าฉันไม่ชอบคำว่า 'ไม่ได้' โดยเฉพาะเมื่อเรายืนอยู่บนศพที่ถูกลบตัวตนออกจากฐานข้อมูลแบบนี้" เสียงของรินะดังผ่านระบบสื่อสารส่วนตัว น้ำเสียงของเธอแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น "เรน ดูที่แผลบนลำคอนั่นสิ รอยไหม้เป็นรูปวงจรฟิวชัน... นี่ไม่ใช่ฝีมือของอาชญากรทั่วไป มันคือลายเซ็นของ 'โปรโตคอลล้างบาง'" เรนก้มลงมองร่างไร้วิญญาณที่นอนทอดกายอยู่บนพื้นคอนกรีตที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมันและสนิม เขาไม่ได้ตอบทันที แต่ทรุดตัวลงคุกเข่าหนึ่งข้าง ปลายนิ้วสัมผัสที่ขอบแผลอย่างแผ่วเบา ทันใดนั้น กระแสไฟฟ้าสถิตก็แล่นพล่านขึ้นมาตามแขนของเขา ระบบประมวลผลในหัวทำงานหนักจนเกิดเสียงหึ่งเบาๆ ดังอยู่ในโสตประสาท *วิเคราะห์สถานะ: รหัสพันธุกรรมไม่ระบุตัวตน... ระดับความปลอดภัย: สูงสุด... ตรวจพบสารตกค้างประเภทนาโนแมชชีนชนิดพิเศษ* "มันผิดปกติเกินไป" เรนพึมพำ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นเมื่อโหมดวิเคราะห์ขั้นสูงทำงาน "เขตรอยต่อนี้เป็นพื้นที่ตาบอดของระบบเมืองหลวง ถ้าฆาตกรตั้งใจจะอำพรางคดี ทำไมต้องใช้เทคโนโลยีที่รัฐบาลเท่านั้นที่เข้าถึงได้ล่ะ" "เพราะเขารู้ไงว่ามีแค่คุณเท่านั้นที่อ่านมันออก" รินะสวนกลับทันควัน ในขณะที่เสียงคีย์บอร์ดเสมือนดังรัวเร็วในหูฟังของเขา "ฉันกำลังพยายามเจาะเข้าถึง 'แบล็คบ็อกซ์' ในสมองของศพคนนี้... เรน ระวัง! มีบางอย่างกำลังแทรกแซงสัญญาณของฉัน!" บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปฉับพลัน ความเย็นเยือกที่อบอวลอยู่แล้วกลับหนักอึ้งขึ้นจนสัมผัสได้ถึงแรงกดอากาศ เรนลุกขึ้นยืนช้าๆ มือขวาแตะที่ซองปืนแม่เหล็กข้างเอวโดยสัญชาตญาณ เขาไม่ได้หันหลังกลับไปมอง แต่สัมผัสได้ถึง 'ตัวตน' บางอย่างที่กำลังจ้องมองเขาจากเงามืดของตึกร้างฝั่งตรงข้าม "รินะ หยุดการเชื่อมต่อเดี๋ยวนี้!" เรนออกคำสั่งเสียงเฉียบ "แต่ฉันเกือบจะ..." "ฉันบอกให้หยุด! มันกำลังดึงรอยเท้าดิจิทัลของคุณไป!" ทว่าคำเตือนของเขายังไม่ทันสิ้นสุด เสียงสัญญาณแจ้งเตือนระบบที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังสนั่นขึ้นในหัว มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนการโจรกรรมทั่วไป แต่มันเป็นเสียงแหลมสูงที่ทำเอาสมองของเขาปวดแปลบเหมือนถูกเข็มพันเล่มทิ่มแทง *ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบภารกิจระดับ SSS: [การชำระบาปของอัลกอริทึมต้นกำเนิด]* *เงื่อนไข: ผู้ครอบครองสมองกลต้องเปิดเผยความลับของระบบภายใต้คำสาปแห่งพยานปากเอก* *รางวัล: การเข้าถึงความจริงเบื้องหลังการตายของครอบครัว* *บทลงโทษ: การลบตัวตนออกจากโครงข่ายความทรงจำถาวร* เรนเบิกตากว้าง หายใจติดขัด หัวใจเต้นรัวด้วยจังหวะที่ผิดปกติ เมื่อหน้าจอเสมือนตรงหน้าเขาไม่ได้มีแค่ข้อความภารกิจ แต่มันกลับฉายภาพจำลองใบหน้าของ 'เหยื่อ' ที่นอนอยู่บนพื้น... ซึ่งในภาพนั้น เหยื่อไม่ได้ตาย แต่กำลังลืมตาขึ้นมองมาที่เขา พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวผิดมนุษย์ ในจังหวะนั้นเอง ศพที่ควรจะไร้ลมหายใจบนพื้นก็กระตุกเฮือก! มือที่แข็งทื่อคว้าเข้าที่ข้อเท้าของเรนอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังออกมาจากลำคอที่ขาดวิ่น "ยินดีต้อนรับสู่... โครงการศูนย์... พยานผู้เห็นเหตุการณ์คนสุดท้าย" แสงสีแดงวาบขึ้นจากดวงตาของเหยื่อที่ลืมขึ้นมา มันไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์ แต่มันคือเลนส์กล้องที่กำลังบันทึกภาพเขาทุกมิลลิวินาที และในวินาทีที่เขากำลังจะชักปืน เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางของเมืองหลวงก็ดังแทรกเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง สั่งการให้ปิดผนึกเขตรอยต่อนี้ทันทีภายในสิบวินาที ความตายไม่ได้กำลังมาเยือนเขาเพียงลำพัง... แต่มันกำลังมาพร้อมกับการเปิดโปงความลับที่เขาพยายามฝังมันไว้ใต้ซากปรักหักพังของหัวใจมาตลอดชีวิต ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทเริ่มต้นนี้ หวังว่าท่านจะพร้อมเผชิญหน้ากับความจริงในตอนถัดไปนะครับ พยานปากเอก.