ปาร์ตี้หน้ากากกับศกที่คาดไม่ถึง

ยอดวิวห้าแสนคนภายในสามนาทีไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นผลงานชั้นยอดของปลายนิ้วที่ปัดหน้าจอสมาร์ทโฟนอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับรอยยิ้มเคลือบลิปสติกสีเบอร์รีที่ฉีกยิ้มกว้างให้กล้องหน้า "สวัสดีค่ะชาวแก๊ง วันนี้พายพามาบุกงานเพนต์เฮาส์ปาร์ตี้ของเซเลบหนุ่มชื่อดัง บอกเลยว่างานนี้เอ็กซ์คลูซีฟสุด ๆ ใครไม่ได้ดูคือพลาดมากนะแม่" เสียงหวานใสที่เจือความมั่น and energy ล้นเหลือดังลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์มือถือในมือของพิมพ์พิศา หรือที่โลกลิงก์อินฟลูเอนเซอร์รู้จักกันในนาม 'พายพาย-พราวเสน่ห์' เธอกำลังก้าวเท้าสวมส้นสูงคริสตัลระยิบระยับเดินลัดเลาะผ่านโถงทางเดินปูพรมกำมะหยี่สีแดงเข้มของโรงแรมหรูใจกลางเมือง แสงไฟนีออนสีม่วงอมชมพูจากงานปาร์ตี้ชั้นบนสุดสาดส่องกระทบกับผิวเนียนละเอียด ขณะที่คอมเมนต์ในไลฟ์สดวิ่งขึ้นเร็วราวกับห่าฝน *‘คุณพายสวยมากกก’* *‘ชุดวันนี้คือสิบเต็มไม่หัก!’* *‘เสียงดนตรีตึ้บมาก แอบเห็นใครอยู่ข้างหลังป่ะนั่น?’* พิมพ์พิศาปรายตาอ่านคอมเมนต์แวบหนึ่งโดยไม่หยุดฝีเท้า เธอกำลังมองหาห้องน้ำส่วนตัวเพื่อเติมลิปสติกสักหน่อยก่อนจะกลับไปฟาดฟันกับไฮโซสาวเจ้าแม่แฟชั่นที่เพิ่งจิกตาใส่เธอเมื่อสิบนาทีមុน บานประตูไม้สักทองบานใหญ่ที่แง้มอยู่เล็กน้อยสะดุดตาเข้าพอดี เธอผลักมันเปิดออกอย่างถือวิสาสะ โดยไม่รู้เลยว่าความอยากรู้อยากเห็นของอินฟลูฯ ปากแซ่บคนนี้ กำลังจะเหยียบย่างเข้าสู่เขตแดนของความตาย "อุ๊ย... มืดจัง" นิ้วเรียวรีบกดเปิดแฟลชโทรศัพท์มือถือ แสงไฟสีขาวสว่างวาบสาดส่องตัดความมืดมิดภายในห้องกว้างหรูหรา กลิ่นอับชื้นบางเบาปะปนกับกลิ่นหอมหวานของน้ำหอมราคาแพงลอยแตะจมูก แต่สิ่งที่สะท้อนผ่านหน้าจอไลฟ์สด กลับไม่ใช่ความหรูหราของห้องสวีท ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสากลระดับพรีเมียมกำลังฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงานกระจกใส แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หัวใจของพิมพ์พิศากระตุกวูบ... สิ่งนั้นคือคราบสีแดงเข้มข้นที่ไหลนองจากขมับเปรอะเปื้อนแผ่นกระดาษเอกสาร และดวงตาเบิกโพลนที่ไร้ซึ่งประกายชีวิตของใครบางคน "กรี๊ด—!" เสียงอุทานหลุดออกจากริมฝีปากอิ่มทันที โทรศัพท์มือถือเกือบหลุดจากมือแต่สัญชาตญาณทำให้เธอยังคงถือมันไว้มั่น ขณะที่หน้าจอไลฟ์สดกำลังแพร่ภาพศพปริศนาสู่สายตาผู้ชมหลักแสนคนแบบเรียลไทม์ คอมเมนต์ในไลฟ์หยุดชะงักไปชั่ววินาทีก่อนจะระเบิดเป็นข้อความตื่นตระหนกนับร้อย *‘เฮ้ย! อะไรวะนั่น!’* *‘ศพเหรอ?!’* *‘คุณพายไลฟ์สดเจอฆาตกรรมเหรอเนี่ย!’* "นี่คุณ! ปิดไลฟ์เดี๋ยวนี้!" เสียงตวาดห้วนสั้นแต่ทรงพลังดังขึ้นจากความมืดมุมห้อง ไม่ทันที่พิมพ์พิศาจะได้ตั้งตัว ร่างเพรียวบางในชุดสูทกางเกงเข้ารูปสีดำสนิทก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วสูง มือเรียวข้างหนึ่งคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอ บิดล็อกอย่างแม่นยำจนโทรศัพท์มือถือหลุดร่วงกระแทกพรมหนานุ่ม พร้อมกับแรงผลักที่ทำให้หลังของเธอชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบอย่างจัง "โอ๊ย! อะไรเนี่ย! บ้าหรือไง มาจับฉันทำไม!" พิมพ์พิศาตาดุใส่ทันที ความกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธ พลางจ้องมองผู้หญิงแปลกหน้าที่บังAอาจมาทำร้ายร่างกายเธอ เจ้าของร่างสูงโปร่งถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความหงุดหงิด ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเฉียบหรี่มองเธอด้วยความเย็นชาและระAอา ราวกับกำลังมองเด็กน้อยที่กำลังวิ่งเล่นบนกองเพลิง รัญชานากวาดสายตาคมกริบสำรวจอินฟลูเอนเซอร์สาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเร็วแสง "ปากเก่งดีนี่... แต่ไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือเอาซะเลยว่าที่นี่คือที่ไหน" เสียงนุ่มทุบกระชับและเย็นเยียบของรัญชานาดังขึ้น ชิดริมฝีปากของพิมพ์พิศาจนแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจ "คุณกำลังทำลายสถานที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรม ยัยอินฟลูเอนเซอร์สมองกลวง" พิมพ์พิศาย่นจมูกใส่คำด่าทอแบบไม่ไว้หน้า เธอเชิดหน้าขึ้นสูง ไม่มีความสะทกสะท้านแม้แต่น้อยต่อสายตาคมปลาบที่มองมา "สมองกลวงกับผีดิบน่ะสิยายบ้า! ฉันแค่เดินเข้ามาเข้าห้องน้ำ แล้วก็เจอ... ไอ้ศพนี่ต่างหากเล่า! ปล่อยนะเว้ย! รู้ไหมฉันเป็นใคร ไลฟ์ฉันคนดูอยู่แสนกว่าคนนะ!" "จะคนดูสิบล้านคนหรือคนดูเป็นศูนย์ ก็ไม่ทำให้ซากศพตรงนั้นฟื้นขึ้นมาได้หรอกค่ะ" รัญชานาตอกกลับเสียงเรียบอย่างไร้เยื่อใย เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนกลิ่นหอมเย็นเฉพาะตัวลอยวนเวียนอยู่ปลายจมูกของพิมพ์พิศา "และถ้าไม่อยากตกเป็นผู้ต้องหาคดีฆาตกรรมโดยไม่รู้ตัว... หุบปากแล้วอยาขยับไปไหนทั้งสิ้น" ดวงตากลมโตของทั้งคู่สบกันในระยะประชิด ความโกรธเกรี้ยวและอีโก้ที่สูงลิ่วของทั้งสองฝ่ายปะทะกันจนเกิดประกายไฟในอากาศ พิมพ์พิศาเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ อยากจะเถียงกลับให้สาสมกับความปากร้ายของยัยนักสืบหน้าตายคนนี้เสียจริง แต่ทว่า— ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะทันได้อ้าออกสวนกลับคำพูดเผ็ดร้อน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ที่หน้าประตูห้องสวีท พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายของเจ้าภาพงานปาร์ตี้ที่กำลังตามหาตัวแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ รัญชานาหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาคมกริบฉายแววครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว ก่อนที่มือเรียวจะเอื้อมไปคว้าข้อมือของพิมพ์พิศาอีกครั้ง กระชากร่างบางให้เข้ามาซ่อนตัวหลบหลังฉากกั้นห้องกระจกฝ้าอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้มืออีกข้างปิดปากอิ่มเอาไว้แน่นไม่ให้ส่งเสียง "อื้อ—!" พิมพ์พิศาดิ้นขลุกขลักด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงฝ่ามืออุ่นที่แนบสนิทอยู่บนริมฝีปาก และใบหน้าของนักสืบสาวที่อยู่ใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกันในความมืดสลัว "เงียบ..." เสียงกระซิบกระชับรอดไรฟันของรัญชานาดังชิดริมหู น้ำเสียงนั้นเจือความจริงจังที่เฉียบคมจนพิมพ์พิศาต้องยอมนิ่งค้างไปชั่วขณะ เสียงบานประตูห้องเปิดผางออกพร้อมกับเสียงอุทานด้วยความตกใจสุดขีดของใครบางคนที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาพบศพกลางห้อง แต่ในจังหวะที่หัวใจของพิมพ์พิศากำลังเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกนั้น ปลายนิ้วเรียวที่ปิดปากเธออยู่ก็ค่อย ๆ เลื่อนออกช้า ๆ ทว่าสายตาคู่คมของรัญชานากลับไม่ได้มองไปที่ประตูห้องเลยแม้แต่น้อย... เธอกำลังจ้องมองริมฝีปากของพิมพ์พิศาด้วยประกายตาบางอย่างที่อ่านไม่ออก "ถ้าส่งเสียงออกไปแม้แต่แอะเดียว..." รัญชานากระซิบแผ่วเบาริมใบหู น้ำเสียงดุดันแต่แฝงความหวั่นไหวบางเบาที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ "...ฉันจะจูบปิดปากคุณตรงนี้แหละค่ะ" พิมพ์พิศาชะงักกึก ลมหายใจสะดุดกレイพับ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึงกับคำขู่ที่ชวนใจเต้นแรงบ้าคลั่งในสถานการณ์เป็นตายร้ายดีแบบนี้! ติดตามตอนต่อไป... ความลับในห้องปิดตายกำลังจะเริ่มต้นขึ้นนะคะ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาทักทายและซัพพอร์ต "โรสแมรี่พิษ" คนนี้นะคะ!