ฮันเตอร์ที่ไม่จับดาบแต่จับตะหลิว

“ถ้าเจ้ายังไม่เลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปงานศพแบบนั้น ข้าขอแนะนำให้เจ้าเอาดาบทื่อๆ เล่มนั้นไปปักอกตัวเองเสียแต่ตอนนี้เลยจะดีกว่า เรย์” เสียงเย็นเยียบของหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงผนังหินสีดำขลับดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของดันเจี้ยนชั้นที่ 1 ‘เซร่า’ ในชุดคลุมสีเทาเก่าคร่ำคร่าดวงตาของเธอยังคงคมกริบประหนึ่งใบมีด แม้พลังเวทจะเสื่อมถอยไปจนเกือบหมดสิ้น แต่รังสีอำมหิตของอดีตจอมเวทระดับ S ก็ยังเพียงพอที่จะทำให้มอนสเตอร์ชั้นต่ำในระยะสิบเมตรไม่กล้าแม้แต่จะกระดิกตัว เรย์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เขาเพียงแต่ขยับตะหลิวในกระทะเหล็กหล่อที่ส่งเสียง ‘ฉ่า’ ดังสนั่น กลิ่นหอมฟุ้งของไข่ไก่ที่ผสมกับเครื่องเทศสูตรพิเศษจากโลกก่อนพุ่งเข้าปะทะจมูกของหมาป่าเขี้ยวเงินที่กำลังซุ่มอยู่ในเงามืด มันไม่ใช่กลิ่นอายของการล่า แต่เป็นกลิ่นของความโอชะที่สัญชาตญาณสัตว์ป่าไม่เคยสัมผัสมาก่อน “อย่าใจร้อนน่าเซร่า ดันเจี้ยนไม่ใช่แค่ที่สำหรับฆ่าฟัน แต่มันคือตลาดนัดขนาดใหญ่ที่รอการเปิดตัว” เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่มืออีกข้างบรรจงโปรยเกลือสมุทรลงไปในกระทะ “ฮันเตอร์คนอื่นอาจจะเข้ามาเพื่อเก็บแต้มหรือหาไอเทม แต่ผมมาที่นี่เพื่อเปลี่ยน ‘ผู้ล่า’ ให้กลายเป็น ‘วัตถุดิบ’ ที่สมบูรณ์แบบที่สุด” “ด้วยการทำไข่เจียวเนี่ยนะ?” เซร่าแค่นหัวเราะในลำคอ “เจ้ามันเสียสติไปแล้ว ระบบเลือกฮันเตอร์ระดับ F อย่างเจ้ามาได้ยังไงกัน” เรย์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่ปิดไฟเตาถ่านเวทมนตร์ กลิ่นหอมเข้มข้นยิ่งทวีความรุนแรงจนหมาป่าเขี้ยวเงินตัวหนึ่งทนไม่ไหว มันกระโจนออกมาจากเงามืด หมายจะขย้ำคอหอยของชายหนุ่มที่ดูไม่มีพิษมีสงคนนี้ “อา... มาพอดีเลย วัตถุดิบชั้นเลิศ” เรย์ไม่ได้ชักดาบ เขาเพียงแค่ยกจานอาหารในมือขึ้น แล้วเตะก้อนหินที่อยู่ใกล้เท้าส่งเข้าที่สีข้างของมันอย่างแม่นยำ พร้อมกับขว้างเศษเนื้อชิ้นหนึ่งที่ปรุงเสร็จแล้วไปในทิศทางตรงกันข้าม เจ้าหมาป่าชะงักกึก กลิ่นหอมนั้นดึงดูดใจมันมากกว่าเนื้อมนุษย์ที่พ่นกลิ่นเหงื่อคาวๆ มันเปลี่ยนทิศทางในทันทีและก้มลงเลียไข่เจียวในจานที่เรย์วางลงบนพื้นอย่างตะกละตะกลาม ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าใสก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเรย์ [แจ้งเตือนระบบ: สกิล ‘นักชิมระดับเทพ’ ทำงาน!] [สถานะ: หมาป่าเขี้ยวเงิน (เลเวล 5) อยู่ในสภาวะ ‘อิ่มเอมใจ’ ความก้าวร้าวลดลง 100% เปลี่ยนสถานะจากมอนสเตอร์เป็น ‘สัตว์เลี้ยงที่เชื่อง’] [ภารกิจสำเร็จ: เปิดร้านอาหารในดันเจี้ยน (1/1)] [รางวัล: ปลดล็อกเมนู ‘เนื้อสเต็กจากมอนสเตอร์ที่โกรธจัด’] “เห็นไหมเซร่า ความรุนแรงไม่ใช่คำตอบเสมอไป” เรย์ยิ้มมุมปาก เขาเดินไปลูบหัวหมาป่าที่กำลังเคี้ยวไข่เจียวอย่างมีความสุข “ถ้าเราทำให้มันอิ่ม มันก็จะไม่มองเราเป็นศัตรู และเมื่อเราเริ่มขายอาหารที่นี่ ฮันเตอร์คนอื่นก็จะหลั่งไหลเข้ามา... และนั่นคือตอนที่กระเป๋าเงินของเราจะเริ่มทำงาน” เซร่ามองภาพตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะหรี่ตาลงราวกับสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นไอเวทมนตร์หนาแน่นกำลังไหลเวียนมาจากก้นบึ้งของดันเจี้ยนชั้นที่ 1 ที่ซึ่งไม่ควรจะมีพลังงานระดับนั้น “เรย์...” เซร่าเอ่ยเสียงต่ำ มือของเธอคว้าไม้เท้าไม้โอ๊กที่สั่นไหวเล็กน้อย “เก็บของเดี๋ยวนี้” “ทำไม? เราเพิ่งจะเริ่ม...” “มีบางอย่างกำลังมา มันไม่ใช่หมาป่าธรรมดา... มันคือสิ่งที่ควรจะอยู่ในชั้นที่ 50 ไม่ใช่ชั้นที่ 1” สิ้นคำพูดของเซร่า พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือนรุนแรงจนโต๊ะไม้ที่เรย์เพิ่งตั้งขึ้นพังครืนลง เสียงคำรามที่ก้องกังวานจนแก้วหูแทบฉีกขาดดังออกมาจากความมืดมิดเบื้องหน้า หมาป่าเขี้ยวเงินที่เคยเชื่องชี้ขนลุกชันก่อนจะวิ่งหนีหายไปในพริบตา เรย์ขมวดคิ้ว เขารีบเช็กระบบอีกครั้ง แต่คราวนี้ข้อความบนหน้าต่างสีฟ้าไม่ได้เป็นสีขาวปกติ มันกลับกลายเป็นสีแดงฉาน พร้อมเสียงแจ้งเตือนที่ดังถี่และบ้าคลั่งกว่าครั้งไหนๆ [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบตัวตนระดับภัยพิบัติ!] [ภารกิจลับระดับ SSS: ‘เลี้ยงอาหารบอสลับก่อนมันจะสังหารคุณ’ ปรากฏขึ้น!] [เงื่อนไข: หากปฏิเสธการทำอาหารหรือทำอาหารไม่ถูกปาก... ความตายคือบทลงโทษเพียงหนึ่งเดียว] [เป้าหมาย: ราชาแมงมุมทมิฬ (ร่างจุติ) กำลังจ้องมองท่านอยู่จากเพดานถ้ำ...] เรย์เงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ ดวงตาสีม่วงอำมหิตขนาดใหญ่กว่าสิบดวงกำลังจ้องมองลงมาที่เขาท่ามกลางความมืดมิด ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามคุมสติให้มั่นคงท่ามกลางเหงื่อเย็นที่ไหลซึมตามไรผม นี่คือสิ่งที่ผมเขียนไว้ให้รี้ดเดอร์ทุกท่านหวังว่าจะถูกใจนะครับ หากมีข้อแนะนำประการใด บอก ‘พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน’ ได้เสมอครับ!