การเผชิญหน้าที่หอคอยแห่งกาลเวลา

หน้าจอสีแดงฉานที่ยังคงกะพริบเตือนด้วยรหัส "R-00" สะท้อนลงบนแว่นตากรอบบางของรินทร์อย่างต่อเนื่อง เสียงสัญญาณชีพจรดิจิทัลในหูเริ่มถี่กระชั้นขึ้นราวกับจะเตือนสติว่า โลกเสมือนจริงใบนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่โค้ดเกม 3 มิติธรรมดาอีกต่อไปแล้ว ตรรกะในหัวของเขากำลังประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาค่าความน่าจะเป็นของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สถาบันวิจัยศูนย์กลาง... ไฟล์ที่ถูกผนึก... และข้อความต้อนรับอันน่าขนลุกนั่น มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่? ในฐานะนักคณิตศาสตร์ที่เชื่อมั่นในสมการและการพิสูจน์ เขาย่อมรู้ดีว่าไม่มีผลลัพธ์ใดเกิดขึ้นโดยปราศจากตัวแปรตั้งต้น แต่ก่อนที่เขาจะได้แยกแยะชุดข้อมูลเหล่านั้น เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจากเบื้องล่างของหอคอยแห่งกาลเวลา *ตูม!* แรงสั่นสะเทือนทำให้เศษซากหินโบราณร่วงหล่นลงมาจากเพดาน รินทร์รีบดึงสติกลับมาสู่สถานการณ์เฉพาะหน้า หน้าต่างสถานะของเกมแสดงผลเตือนภัยระดับสูงในเขตพื้นที่ดันเจี้ยนชั้นใน แผนผังเรดาร์สามมิติฉายภาพจุดสีแดงนับสิบกำลังเคลื่อนตัวเข้าโอบล้อมพิกัดของเขาอย่างรวดเร็ว "คำนวณจากความเร็วในการเคลื่อนที่และรูปแบบการกระจายตัว... ไม่ใช่ฝูงมอนสเตอร์ทั่วไปสินะครับ" รินทร์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นิ้วเรียวยาวกดลงบนอากาศเพื่อเรียกใช้งานหน้าต่างคำสั่งระบบ ปลายนิ้วรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วสูงเพื่อคำนวณมุมองศาการสะท้อนของเวทมนตร์ป้องกัน ทว่า ท่ามกลางความโกลาหลนั้น หูของเขากลับได้ยินเสียงบางอย่างที่แตกต่างออกไป เสียงโลหะกระทบกันอย่างแม่นยำ พร้อมกับเสียงอุทานเบาๆ ที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด "ให้ตายสิ ระบบล็อกเป้าหมายนี่มันแย่เป็นบ้า..." เสียงนั้น... ถึงจะเจือด้วยความเหนื่อยหอบจากการต่อสู้ แต่รินทร์จำน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจแกมเยาะหยันนั้นได้ทันที เอลิน่า หัวหน้ากิลด์สาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องการทดสอบผู้คน รินทร์ไม่รอช้า เขารemove ตัวเองออกจากจุดอับสายตาแล้วพุ่งทะยานไปตามระเบียงหินอ่อนโค้งวนของหอคอยแห่งกาลเวลา เบื้องล่างคือลานกว้างรูปวงกลมที่มีเสาเวทมนตร์โบราณตั้งตระหง่านอยู่โดยรอบ ตรงกลางลานนั้น ร่างเพรียวระหงในชุดเกราะหนังสีดำสนิทกำลังตกอยู่ในสถานการณ์วิกฤต เอลิน่ากำลังติดอยู่ใน "กับดักสนามพลังเรโซแนนซ์" ของดันเจี้ยน วงแหวนเวทสีฟ้าเข้มส่องแสงสว่างจ้า พันธนาการข้อเท้าและข้อมือของเธอตรึงไว้กับพื้นหิน เสาหินรอบด้านกำลังบีบอัดสนามแม่เหล็กเข้ามาทุกที สร้างความเสียหายต่อเนื่องทีละน้อย ขณะที่ฝูงหุ่นยนต์พิทักษ์โบราณรูปทรงคล้ายแมงมุมติดใบมีดกำลังกรูเข้าหาเธอจากทุกทิศทาง "คุณเอลิน่า!" รินทร์ร้องเรียกโดยไม่รู้ตัว เอลิน่าเงยหน้าขึ้นจากพื้นหิน ดวงตาคู่สวยฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยตามวิสัยของเธอ มุมปากบางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย แม้ในยามที่ความตายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ "อ้าว นึกว่าใคร... พ่อหนุ่มนักคำนวณผู้เยือกเย็นนี่เองครับ" เอลิน่าจงใจล้อเลียนสำนวนการพูดของเขา "นายมาได้จังหวะเวลาพิกัดเป๊ะเสียจริงนะ จะมาดูสภาพอันน่าอนาถของฉัน หรือว่ามีสมการไหนอยากจะเสนอเป็นทางออกล่ะ?" รินทร์ไม่ตอบคำถามทีเล่นทีจริงนั้น สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นโหมดวิเคราะห์อย่างเต็มตัว ดวงตาหลังกรอบแว่นกวาดมองโครงสร้างของสนามพลัง องศาการหักเหของแสง และจังหวะการทำงานของเสาเวทมนตร์ทั้งสี่ต้นในเสี้ยววินาที *โครงสร้างพลังงานมีความหนาแน่นสูงที่จุดศูนย์กลาง แต่จุดอับสัญญาณจะอยู่ที่มุม 45 องศาของเสาต้นที่สาม... ระยะเวลาในการรีเซ็ตวงจรกet คือ 1.24 วินาที* "ถ้าคุณยังมัวแต่พูดจาประชดประชัน ผมเกรงว่าค่าความทนทานของเกราะคุณจะลดลงจนถึงขีดจำกัดศูนย์ในอีกสามสิบวินาทีข้างหน้านะครับ" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับดีดตัวพุ่งลงไปกลางสนามรบ เขากวาดมือเรียกใช้งานสิลลา (Skill) ส่วนตัว "Matrix Calculation" หน้าต่างโค้ดโปรแกรมสีเขียวมรกตจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นกลางอากาศ เรียงรายกันเป็นชั้นๆ ราวกับกำแพงป้องกันการโจมตีจากฝูงหุ่นยนต์แมงมุมที่พุ่งเข้ามา "รินทร์... นายกำลังจะทำอะไร?" เอลิน่าขมวดคิ้วมุ่น เมื่อเห็นว่าเขากำลังวิ่งตรงดิ่งเข้าไปในรัศมีอันตรายของกับดัก "คำนวณทางรอดไงครับ" รินทร์ตอบสั้นๆ น้ำเสียงของเขานิ่งสนิทไร้ความลังเล เขาพุ่งตัวเข้าไปประชิดเสาเวทมนตร์ต้นที่สาม ใช้ดาบสั้นในมือกระแทกเข้ากับจุดเชื่อมต่อกระแสไฟฟ้าของเสาอย่างแม่นยำในจังหวะ 1.24 วินาทีพอดีเป๊ะ แรงกระแทกนั้นทำให้ระบบวงจรเกิดการลัดวงจรชั่วคราว สนามพลังเรโซแนนซ์ที่ตรึงตัวเอลิน่าไว้เริ่มสั่นไหวและคลายตัวลง "ตอนนี้แหละครับ ถอยออกมา!" รินทร์ตะโกนสุดเสียง พร้อมกับยื่นมือหนาออกไปคว้าข้อมือเรียวของเอลิน่าแล้วออกแรงดึงเธอกลับเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แรงระเบิดจากการลัดวงจรของเสาเวทมนตร์ส่งผลให้เกิดคลื่นกระแทกวงกว้าง กวาดฝูงหุ่นยนต์พิทักษ์รอบด้านให้กระเด็นออกไปคนละทิศละทาง ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณหอคอยแห่งกาลเวลา ทั้งสองคนกลิ้งหลบไปตามพื้นหินตามแรงเหวี่ยง รินทร์ใช้ร่างของตนเองบังเศษซากหินที่ร่วงหล่นลงมาจากเพดานไว้ ขณะที่เอลิน่าซบหน้าลงกับแผงอกกว้างของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว กลิ่นอายเฉพาะตัวของเขากับเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วดังสะท้อนผ่านเสื้อคลุม ท่ามกลางความเงียบงันที่เกิดขึ้นชั่วขณะหลังเสียงระเบิดสงบลง เอลิน่ากะพริบตาปริบๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาในระยะประชิด ใบหน้าของเธอมีรอยเปื้อนฝุ่นเล็กน้อย แต่แววตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "นี่..." เอลิน่าเอ่ยเสียงแผ่วเบา รอยยิ้มเจ้าเลื้อยปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง "นายคำนวณความเสี่ยงมาอย่างดีทุกอย่าง... แต่คำนวณไว้ไหมล่ะ ว่าการทำแบบนี้มันทำให้หัวใจของหัวหน้ากิลด์คนนี้เต้นผิดจังหวะไปกี่ครั้งแล้ว?" รินทร์ที่เพิ่งได้สติ ใบหน้าขาวเนียนเริ่มขึ้นสีแดงลามไปถึงใบหูอย่างรวดเร็ว เขาซื่อบื้อเกินกว่าจะรับมือกับคำหยอกล้อเชิงจิตวิทยาเช่นนี้ รีบผละตัวลุกขึ้นยืนแล้วดันแว่นตาแก้เขิน "ผ...ผมแค่ทำตามหลักตรรกะและประสิทธิภาพสูงสุดในการเคลียร์ดันเจี้ยนเท่านั้นครับ! อย่าคิดเป็นอื่นเลย..." รินทร์พูดติดๆ ขัดๆ หลบสายตาไปมองทางอื่น เอลิน่ายันตัวลุกขึ้นยืนตาม ยิ้มกริ่มอย่างพึงพอใจกับปฏิกิริยาอันน่าเอ็นดูนั้น แต่ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอื้อนเอยประโยคใดออกมาอีก บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน อุณหภูมิในหอคอยแห่งกาลเวลาลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ประตูหินบานยักษ์ที่อยู่เบื้องลึกสุดของโถงทางเดินค่อยๆ เคลื่อนตัวเปิดออกเองอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงโซตรึงโบราณที่ลากครูดไปกับพื้น และสิ่งที่ปรากฏขึ้นหลังบานประตูนั้น... ไม่ใช่ซากปรักหักพัง แต่เป็นเงาร่างมหึมาของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่มีดวงตาสีแดงฉานคู่ใหญ่จ้องมองตรงมาที่พวกเขาจากความมืดมิด [คำเตือนจากระบบส่วนกลาง: ตรวจพบการตื่นของ "ผู้พิทักษ์แห่งสนธยา" (Boss ระดับ SSS)] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ผู้เล่น "Rin_Logic" และ "Elina_V" ถูกบันทึกเข้าสู่ "บททดสอบแห่งปฐมกาล"] [ข้อความปริศนาจากห้วงเวลา: "ในเมื่อพวกเจ้าก้าวล้ำเข้ามาถึงเขตหวงห้าม จงพิสูจน์สิทธิ์ในการครอบครองความจริงแห่งโลกใบนี้ซะ..."] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับเรานะครับ --- ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ