การปรากฏตัวของอาจารย์อลิสา

เสียงคำรามของเกียร์โลหะขนาดมหึมาที่บิดเบี้ยว ดังเสียดสีกันจนแสบแก้วหู กลิ่นอับชื้นของสนิมเหล็กและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งไปทั่วชั้น -4 ของอาคารวิจัย กวินถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังคอนกรีตเย็นเยียบ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า ขณะที่รอยแยกสีดำสนิทกลางอากาศตรงหน้ากำลังแผ่ขยายออกราวกับปากของอสูรกาย กฎข้อที่สี่ของการจัดการมิติระบุไว้ชัดเจน... *เมื่อใดก็ตามที่ค่าความหนาแน่นของอนุภาคผีเกิน 85% ประตูเชื่อมต่อระหว่างโลกมนุษย์กับมิติก้นบึงจะเปิดออก* และตอนนี้ ตัวเลขบนหน้าจอแท็บเล็ตในมือของกวินกำลังกระพริบเตือนสีแดงฉานที่ 94.2% พลังงานรอบตัวบิดเบี้ยวจนแสงไฟนีออนบนเพดานกะพริบถี่ระรัว ก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงฉานจากสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉิน "แย่แล้ว... แรงดันอากาศในห้องโถงกำลังดิ่งลงเหว แบบนี้แรงดึงดูดของหลุมดำมิติต้องฉีกร่างเราเป็นชิ้นๆ แน่" กวินกัดฟันกรวด สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลหาทางรอดอย่างรวดเร็ว เขายกอุปกรณ์สร้างสนามแม่เหล็กส่วนตัวขึ้นมาเตรียมเปิดใช้งาน แม้จะรู้ดีว่ามันอาจต้านทานแรงมหาศาลนั้นได้ไม่ถึงสิบวินาทีก็ตาม ทว่า... ในวินาทีที่ความมืดมิดกำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งก็ดังขึ้น *กริ๊ก... กริ๊ก...* มันเป็นเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นปูนซีเมนต์อย่างเป็นจังหวะ ชัดเจนและเยือกเย็นท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องของมิติที่กำลังฉีกขาด กวินชะงักงัน เขาหันขวับไปมองยังต้นเสียงด้วยความตกตะลึง ท่ามกลางหมอกควันสีเทาและประกายไฟที่สาดกระเซ็น ร่างระหงของหญิงสาวในชุดโค้ทกันหนาวสีดำสนิทกำลังก้าวเดินเข้ามาอย่างไม่รีเวลาร้อน ชายเสื้อคลุมโบกสะบัดตามแรงลมพายุหมุนเบื้องหน้าอย่างสง่างาม เส้นผมสีดำสนิทรวบไว้ครึ่งศีรษะ ปอยผมคลอเคลียกรอบหน้าเรียวสวยที่เรียบเฉยไร้ความรู้สึก ดวงตากลมโตคู่คมกริบราวกับใบมีดสะท้อนแสงสีแดงของสัญญาณเตือนภัย เธอกวาดสายตาเพียงชั่วครู่ไปยังรอยแยกมิติที่กำลังขยายตัว ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกระอา "มัวยืนทำหน้าโง่เป็นหุ่นยนต์อยู่ได้... หยิบเครื่องมือปรับเทียบความถี่หกเหลี่ยมในกระเป๋าเสื้อด้านซ้ายของคุณออกมา แล้วเลิกทำตัวเป็นภาระเสียที กวิน" น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงอำนาจและคุ้นเคยอย่างประหลาดดังขึ้น กวินเบิกตากว้างยิ่งกว่าเดิมเมื่อตระหนักว่าหญิงสาวปริศนาที่เพิ่งเดินฝ่าพายุความตายเข้ามาอย่างไร้รอยขีดข่วนผู้นี้ คืออาจารย์อลิสา อาจารย์สาวผู้ลึกลับที่หายตัวไปจากแผนกวิจัยนานร่วมครึ่งปี "อาจารย์อลิสา! คุณ... คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้ววิธีที่จะปิดรอยแยกนี่ล่ะครับ มันเกินขีดจำกัดของทฤษฎีควอนตัมที่เราเคยเรียนกันมาแล้วนะ!" กวินตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของมิติ ขณะที่มือก็รีบควานหาอุปกรณ์ตามคำสั่งอย่างลนลาน "ทฤษฎีมันก็เป็นแค่กรอบที่พวกคนหัวโบราณสร้างขึ้นมาเพื่อขังตัวเอง" อลิสาปรายตามองเขาด้วยหางตาเล็กน้อย ก่อนจะสะบัดมือเรียวบางขวาออกเบื้องหน้า กลางฝ่ามือของเธอปรากฏอักขระโบราณสีทองเรืองแสงสว่างวาบขึ้นมา มันไม่ใช่เวทมนตร์แฟนตาซีราคาถูก และไม่ใช่เทคโนโลยีล้ำสมัย แต่มันคือการ "หลอมรวม" ระหว่างรหัสโปรแกรมคอมพิวเตอร์และอาคมโบราณเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ "จับตาดูให้ดี... ฉันจะทำให้ดูแค่วิธีเดียว" อลิสากล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น เธอยกมือขึ้นวาดเป็นวงกลมกลางอากาศ อักขระสีทองนับร้อยตัวพรั่งพรูออกมาจากปลายนิ้วราวกับสายฝนโปรยปราย พุ่งเข้าใส่ขอบรอยแยกสีดำที่กำลังกรีดร้องโหยหวน ทันทีที่อักขระตัวแรกสัมผัสกับความมืดมิด แรงระเบิดเบาๆ ก็ดังขึ้นเป็นจังหวะ กวินสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานอัดแน่นที่แผ่พุ่งออกมาจนต้องยกแขนขึ้นบังใบหน้า *เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! โครม!* พลังงานมหาศาลถูกบีบอัดให้เล็กลงด้วยโครงสร้างทางคณิตศาสตร์ที่ซับซ้อนเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะจินตนาการได้ อลิสาขยับปากพึมพำบทสวดโบราณผสมผสานกับคำสั่งบรรทัดโค้ดภาษาเครื่องจักร ดวงตาของเธอเปล่งประกายสีฟ้าอมม่วงวับวาบ พลังจิตอันกล้าแกร่งแผ่ขยายออกเป็นโดมพลังงานโปร่งใสกดทับรอยแยกมิติเอาไว้จนมันเริ่มหดตัวลงอย่างน่าอัศจรรย์ "กวิน! โยนเครื่องมือปรับเทียบความถี่ที่คุณถืออยู่มาให้ฉัน เดี๋ยวนี้!" เสียงหวานตวาดก้องด้วยความเฉียบขาด กวินไม่รอช้า เขาอาศัยจังหวะที่แรงดึงดูดผ่อนคลายลงชั่วขณะ เหวี่ยงอุปกรณ์ในมือสุดแรงเกิด อลิสามือไวราวก세สายฟ้า เธอเอี้ยวตัวรับมันไว้ได้อย่างแม่นยำ พร้อมกับกดปุ่มสีแดงสามครั้งติดๆ กันแล้วเสียบมันลงไปตรงจุดศูนย์กลางของอักขระสีทอง *ตึ้ง!* เสียงคล้ายระฆังโบราณดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วชั้นใต้ดิน แรงกดดันทั้งหมดมลายหายไปในพริบตา รอยแยกสีดำสนิทถูกบีบอัดจนกลายเป็นเพียงจุดแสงสีขาวเล็กๆ ก่อนจะดับวูบลงเหลือไว้เพียงความเงียบงันและความเสียหายยับเยินของห้องทดลอง อลิสาถอนหายใจยาวเหยียด เธอยืนนิ่งอยู่กับที่เพื่อปรับลมหายใจเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองชายหนุ่มรุ่นน้องที่ยืนอ้าปากค้างด้วยแววตาตำหนิปนเอ็นดูเล็กน้อย "เกือบไม่รอดแล้วสินะ นักวิจัยมือหนึ่งผู้ยึดมั่นในตำรา" เธอเอ่ยเสียงเรียบ พลางปัดเศษฝุ่นที่เกาะตามไหล่เสื้อโค้ทออกอย่างไม่ใส่ใจนัก กวินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจของเขายังคงเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก เขามองหน้าหญิงสาวผู้ช่วยชีวิตเขาไว้เป็นครั้งที่สองในรอบปีนี้ "อาจารย์... คุณไปเรียนรู้วิธีผสมผสานเวทมนตร์เข้ากับโค้ดควอนตัมแบบนั้นมาจากไหนกันแน่? แล้วตึกสำนักงานนี่... มันมีความลับอะไรซ่อนอยู่กันแน่ที่คุณกับพี่ชายของผมพยายามปิดบังผมมาตลอด?" อลิสาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่ใบหน้าเรียบเฉยจะกลับมาเป็นปกติ เธอสาวเท้าเข้ามาใกล้กวินทีละก้าว จนกระทั่งหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือ "อยากรู้ความจริงเหรอ กวิน?" อาจารย์สาวเอียงคอเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มขึ้นบางเบา รอยยิ้มที่ไม่ได้อบอุ่น แต่เต็มไปด้วยความลึกลับชวนขนลุก "..." กวินพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น สายตาแน่วแน่ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ "งั้นก็เตรียมใจไว้ให้ดี..." อลิสากระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบจากยมทูต "เพราะสิ่งที่คุณกำลังจะเจอหลังจากนี้... มันไม่ใช่แค่การปิดรอยแยกมิติธรรมดา แต่เป็นประตูบานสุดท้ายที่กำลังจะเปิดเผยว่า... *ตัวตนที่แท้จริงของพี่ชายคุณ และความจริงเบื้องหลังชั้นลบทั้งหมดนี้... แท้จริงแล้วคืออะไรกันแน่*" สิ้นเสียงคำพูดนั้น หน้าจอแท็บเล็ตในมือของกวินที่ดับไปแล้ว กลับสว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีแหล่งจ่ายพลังงาน ตัวอักษรสีแดงเข้มขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโดยอัตโนมัติ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นในหัวของเขาอย่างชัดเจน **[แจ้งเตือนระบบระดับ SSS: ตรวจพบการเข้าถึงรหัสผ่าน "ผู้ดูแลสูงสุด" - กำลังปลดล็อกห้องลับชั้น -13... คำเตือน: คุณไม่มีสิทธิ์ในการเข้าถึง กรุณายืนยันตัวตนด้วยรหัสพันธุกรรมของ 'ผู้สูญหาย']** กวินเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นชื่อรหัสพันธุกรรมที่ปรากฏบนหน้าจอ... นั่นมันรหัสของพี่ชายเขา! ก่อนที่กวินจะได้เอ่ยถามอะไรออกไป อาจารย์อลิสาก็หันหลังให้ แล้วก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังลิฟต์แก้วเก่าแก่ที่ประตูเหล็กกำลังค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเองอย่างช้าๆ เผยให้เห็นความมืดมิดสนิทที่ลึกยิ่งกว่าเดิม และกลิ่นอายอันตรายที่รุนแรงเสียจนลมหายใจสะดุด "ตามมาสิ กวิน... ถ้าคุณกล้าพอที่จะก้าวลงไปสู่จุดเริ่มต้นของทุกอย่าง" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจความมืดมิดไปกับลิฟต์แก้วชั้นลบนะครับ