วิญญาณหวนคืนในร่างศิษย์สวะ

“หักแขนมันเสีย! อย่าให้เหลือซากจนกว่าเจ้าสำนักจะกลับมา!” เสียงคำรามกึกก้องปานฟ้าถล่มแผดซ่านอยู่ในโสตประสาท ความเจ็บปวดรุนแรงดุจเข็มพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่ไขกระดูก ร่างกายที่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงถูกรองเท้าบูทหนังหนาหนักกระทืบซ้ำลงบนแผ่นอกจนเลือดสีข้นคลั่กทะลักออกจากปาก สัมผัสถึงความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เพียงเอื้อมมือ... นี่คือสิ่งที่ฉินเฟยหลงรู้สึกในห้วงวินาทีที่ลืมตาขึ้น ‘ข้า... มหาเทพฉินเฟยหลง ผู้ครองแดนเซียนเก้าชั้นฟ้า ถึงคราวดับสูญด้วยน้ำมือของศิษย์อกตัญญูแล้วหรือ?’ ทว่า ความว่างเปล่าที่ควรจะเป็นปรโลกกลับกลายเป็นความมืดมิดของจิตวิญญาณที่ถูกดึงรั้งไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งโชคชะตา แรงกดทับมหาศาลจากฝ่าเท้าของชายฉกรรจ์เบื้องหน้าปลุกให้เขารู้สึกตัวอีกครั้ง แต่นี่มิใช่ร่างกายที่แกร่งกล้าดุจเทพศาสตรา หากเป็นเพียงร่างผอมแห้งของศิษย์สำนักปลายแถวที่มีลมปราณเพียงขั้นก่อตั้งรากฐานเท่านั้น “ไอ้สวะ! แกยังกล้าจ้องหน้าข้าด้วยสายตาเช่นนั้นอีกรึ?” ชายร่างยักษ์นามว่า จางหู่ ศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักเมฆาคล้อยแสยะยิ้มอำมหิต มันเงื้อดาบเหล็กขึ้นสูง หมายจะบั่นศีรษะของร่างที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นดินที่เปรอะเปื้อน ฉินเฟยหลงไม่ได้หวาดกลัว ดวงตาคมปลาบดุจกระบี่นับพันเล่มหรี่ลง จิตสังหารที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกปฐพีของอดีตมหาเทพค่อยๆ ตื่นขึ้นในเศษเสี้ยวของวิญญาณที่หวนคืน *ช่างน่าสมเพชนัก...* เขาเค้นเสียงในลำคอที่แหบพร่า “เจ้าคิดว่ามดปลวกเช่นเจ้า จะสามารถฝืนลิขิตของสวรรค์ได้งั้นรึ?” จางหู่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะร่าด้วยความขบขัน “มดปลวก? ดูเหมือนศิษย์น้องสวะอย่างเจ้าจะเสียสติไปแล้วสินะ! ถ้าอย่างนั้น ก็จงไปสำนึกผิดในขุมนรกเถิด!” คมดาบแหวกอากาศลงมาด้วยความเร็วที่ไม่อาจหลบหลีกได้ในสภาพร่างกายที่อ่อนแอเช่นนี้ แต่ทว่า ในวินาทีที่ใบดาบห่างจากคอหอยเพียงนิ้ว ฉินเฟยหลงกลับหลับตาลง พลังปราณบรรพกาลที่หลับใหลอยู่ในห้วงลึกของตันเถียน—ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่ติดตามเขาข้ามผ่านกาลเวลามา—ถูกปลุกเร้าให้หมุนวนอย่างรุนแรง *สภาวะกระบี่ไร้ลักษณ์... สยบฟ้าดิน!* เปลวเพลิงสีครามปะทุขึ้นจากร่างของฉินเฟยหลงโดยฉับพลัน แรงระเบิดของพลังปราณส่งผลให้จางหู่กระเด็นถอยหลังไปหลายก้าวอย่างเสียหลัก มันมองดูดาบเหล็กในมือที่บัดนี้แตกละเอียดเป็นผุยผงด้วยความตื่นตะลึงสุดขีด “นี่... นี่เจ้า... เจ้าไปเอาพลังมหาศาลขนาดนี้มาจากไหน!” เสียงของจางหู่สั่นเครือ ความหยิ่งผยองถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวที่จับขั้วหัวใจ ฉินเฟยหลงค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น แม้ร่างนี้จะเต็มไปด้วยรอยแผลฉกรรจ์ แต่ท่าทีของเขากลับดูสูงส่งและเยือกเย็นราวกับเทพเซียนที่มองลงมายังฝุ่นผงใต้เท้า สายตาของเขามิได้มองจางหู่ หากแต่ทอดมองไปยังยอดเขาที่ห่างไกลออกไป ที่นั่น... คือจุดเริ่มต้นของการทวงคืนทุกอย่างที่ถูกพรากไป “จำไว้ให้ดีจางหู่ วันนี้ข้าในร่างนี้มิใช่ศิษย์สวะที่เจ้าจะรังแกได้ตามใจชอบอีกต่อไป” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันจนบรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยว ฉินเฟยหลงยื่นนิ้วชี้ออกไปในอากาศ เพียงแค่ปลายเล็บแตะที่ว่างเปล่า กลับเกิดเป็นรอยแยกมิติสีเงินยวงชั่วพริบตา ก่อนที่เขาจะคว้าสิ่งที่หลุดร่วงออกมาจากรอยแยกนั้น... มันคือเศษเสี้ยวของ 'กระบี่จักรพรรดิ' ที่หลงเหลืออยู่จากภพชาติก่อน ขณะที่ความโกลาหลกำลังปะทุขึ้นนั้นเอง เสียงกระดิ่งเงินดังกังวานกังวานมาจากทิศทางของยอดเขาสูงชัน พร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีในชุดขาวบริสุทธิ์ที่เหยียบย่างอยู่บนกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่น นางคือ เย่หลานซี องค์หญิงแห่งหุบเขาเซียนผู้สูงศักดิ์ กลิ่นอายเย็นเยือกของนางกดทับรัศมีสังหารของฉินเฟยหลงจนมอดดับไปครู่หนึ่ง นางหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเขา ดวงตางดงามดุจห้วงดาราจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉินเฟยหลง ราวกับมองทะลุเห็นวิญญาณข้างใน “เจ้าไม่ใช่เขา...” นางเอ่ยเบาๆ ทว่าประโยคนั้นกลับทำให้หัวใจของฉินเฟยหลงกระตุกวาบ “แต่วิญญาณที่น่ารังเกียจดวงนี้ กลับมีกลิ่นอายที่ข้าโหยหามาตลอดสามพันปี” นางยื่นมือเรียวงามออกมา หมายจะสัมผัสใบหน้าที่เปื้อนเลือดของเขา แต่ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใสกลับมืดครึ้มลง สายฟ้าสีเลือดผ่าลงมายังตำแหน่งที่พวกเขายืนอยู่ ส่งผลให้สำนักเมฆาคล้อยทั้งสำนักสั่นสะเทือนราวกับวันสิ้นโลก “เจ้ามาที่นี่เพื่อเป็นศัตรู หรือเพื่อเป็นคนรักกันแน่... เย่หลานซี” ฉินเฟยหลงถามพลางยกกระบี่ที่แตกหักขึ้นชี้ไปยังห้วงเวหาที่สั่นไหว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับโชคชะตาที่พลิกผันในครั้งนี้ด้วยกันนะคะ ดอกโบตั๋นพันปี