ศพปริศนาใต้แสงจันทร์

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งตัดกับกลิ่นอับชื้นของศาลาพักใจกลางอุทยานหลวงไม่ได้ทำให้เซี่ยหลิงรู้สึกสะทกสะท้านแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวบางภายใต้ถุงมือหนังสีดำสนิทของนางกำลังกรีดผ่านชั้นเนื้อที่เน่าเปื่อยของศพชายไร้นามที่ถูกทิ้งไว้ใต้แสงจันทร์ ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวของนางจ้องมองบาดแผลฉกรรจ์บนลำคออย่างไม่กะพริบตา “รอยมีดสั้นสองคม ความลึกระดับนี้... คนลงมือต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านสรีระมนุษย์อย่างถ่องแท้” เซี่ยหลิงพึมพำกับตัวเอง เสียงของนางเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยกระแสความคิดที่แล่นเร็วราวกับสายฟ้า นางใช้คีมเหล็กคีบเอาเศษโลหะชิ้นเล็กๆ ที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกต้นคอออกมา มันไม่ใช่ชิ้นส่วนของอาวุธทั่วไป แต่มันคือเศษตราประทับโลหะที่ใช้ในกรมราชองครักษ์—สัญลักษณ์ที่บ่งบอกถึงความตายที่ปิดตายมานานกว่าสิบปี “เจ้ากำลังหาอะไรอยู่หรือ แม่นางเซี่ย?” สุ้มเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากเงามืดของเสาศาลา เซี่ยหลิงไม่ได้สะดุ้งตัว นางเพียงแค่เก็บหลักฐานลงในห่อผ้าไหมอย่างใจเย็นก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียง หลี่จวินยืนพิงเสาไม้สลักลายมังกร ดวงตาคมกริบของเขาจดจ้องมองนางด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก มุมปากเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูคล้ายจะหยันเย้ย แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความระแวดระวัง “มือปราบหลี่... ท่านมาผิดที่หรือเปล่าคะ? หรือว่าทางกรมต้องการจะมาปิดปากพยานที่รู้อะไรมากเกินไปกันแน่” นางย้อนถาม เสียงของนางราบเรียบดั่งผิวน้ำที่นิ่งสงบ หลี่จวินก้าวออกมาจากเงามืด แสงจันทร์ตกกระทบใบหน้าครึ่งซีกของเขา เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปาก “ข้าไม่ได้มาปิดปากเจ้า แต่ข้ามาเพื่อเตือน... ว่าความจริงบางอย่างที่เจ้ากำลังขุดคุ้ยอยู่นั้น มันลึกและมืดมิดเกินกว่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะรับมือได้ หากเจ้ายังดึงดันจะสาวหาต้นตอ คนต่อไปที่จะกลายเป็นศพใต้แสงจันทร์แบบนี้ อาจจะเป็นเจ้าเอง” เซี่ยหลิงแค่นหัวเราะในลำคอ นางก้าวเข้าไปหาเขาจนระยะห่างลดเหลือเพียงไม่กี่ช่อ กลิ่นอายความเย็นเยือกจากกายของนางปะทะกับกลิ่นเหล้าแรงๆ ของบุรุษตรงหน้า “ความตายไม่ใช่สิ่งที่ข้าหวาดกลัว... สิ่งที่ข้าหวาดกลัวคือการปล่อยให้คนชั่วลอยนวลอยู่เหนือความยุติธรรม ท่านเองก็รู้ดีกว่าใครมิใช่หรือหลี่จวิน ว่ารอยแผลเป็นบนตัวท่านกับศพตรงหน้านี้ มันมาจากคนคนเดียวกัน” ใบหน้าของหลี่จวินแข็งค้างไปชั่วขณะ แววตาที่เคยนิ่งเฉยไหวระริกราวกับมีพายุพัดผ่าน เขาไม่ตอบโต้ แต่กลับขยับเข้าไปใกล้จนลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกัน เป็นความเงียบที่กดดันและเต็มไปด้วยนัยยะทางจิตวิญญาณที่ไม่มีใครยอมถอย “เจ้าฉลาดเกินไป... เซี่ยหลิง” เขาเอ่ยเสียงพร่า “แต่ในวังหลวงแห่งนี้ ความฉลาดคือดาบสองคมที่มักจะหันกลับมาเชือดคอผู้ถือมันเสมอ” “ถ้าเช่นนั้น ข้าก็คงต้องยอมถูกเชือดคอ... เพื่อที่จะได้เห็นว่าเลือดที่ไหลออกมานั้น จะทำให้พวกมันสำนึกบาปได้บ้างหรือไม่” นางตอบด้วยสายตาที่แน่วแน่และดุดันราวกับคมกระบี่ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนมากก็ดังขึ้นจากทางเดินหินอ่อน เซี่ยหลิงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบซ่อนหลักฐานลงในสาบเสื้อ นางขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นเงาร่างของอัครมหาเสนาบดีเหยียนปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มทหารรักษาพระองค์ที่ถือคบเพลิงโชติช่วง “มือปราบหลี่... ดูเหมือนว่าแขกผู้มีเกียรติจะมาเยี่ยมชมงานของท่านเร็วกว่าที่คิดนะคะ” นางกระซิบเสียงต่ำ หลี่จวินหันไปมองกลุ่มคนเหล่านั้น แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความเย็นชาในทันที เขาคว้าแขนของนางแล้วดึงเข้าไปหลบหลังเสาใหญ่ ก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่บีบคั้นอารมณ์ “อย่าส่งเสียง... หากเจ้าถูกจับได้ในตอนนี้ ทั้งข้าและเจ้าจะไม่มีทางรอดไปถึงพรุ่งนี้” อัครมหาเสนาบดีเหยียนเดินเข้ามาหยุดที่กลางศาลา รอยยิ้มบนใบหน้าของเขานั้นช่างดูเป็นมิตร ทว่าแววตากลับว่างเปล่าราวกับหลุมศพ เขาใช้อำนาจกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะหยิบเอาเศษผ้าชิ้นหนึ่งที่เซี่ยหลิงทำหล่นไว้ขึ้นมาพิจารณา “ดูเหมือนจะมีหนูสกปรกเข้ามาป้วนเปี้ยนแถวนี้...” เหยียนเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะหันมามองตรงมายังตำแหน่งที่ทั้งคู่อยู่ “ออกมาเถอะ... ก่อนที่ข้าจะสั่งให้ทหารเผาศาลานี้ให้ราบเป็นหน้ากลองพร้อมกับความลับที่พวกเจ้าพยายามจะซ่อนไว้” เซี่ยหลิงรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวของคนข้างๆ นางกุมด้ามมีดสั้นที่ซ่อนไว้แน่น ในขณะที่มืออีกข้างของหลี่จวินเริ่มเลื่อนไปแตะที่ด้ามกระบี่ข้างเอว เตรียมพร้อมสำหรับการปะทะที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ หรือไม่... ก็อาจจะเป็นการยอมรับความตายร่วมกันในค่ำคืนนี้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับปริศนาครั้งนี้ไปพร้อมกับหมอกเหมยปลายฤดูนะคะ