ศึกชิงงบที่จบด้วยเสียงกีตาร์

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้ยาวในห้องประชุมสภานักศึกษาดังปัง สะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด พริมาตวัดสายตาคมกริบมองร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าหล่อเหลาติดจะกวนประสาทของไอ้วิศวะปากเสียกำลังส่งยิ้มเย็นเยียบมาให้เธอ เหมือนเสือที่กำลังมองเหยื่อในกรง “ตัดงบชมรมโต้วาทีไปครึ่งหนึ่ง? นายเอาสมองส่วนไหนคิดวะ คีย์” เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเฉียบขาดเอ่ยขึ้น ท่าทางของพริมาไม่มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย เธอยืนค้ำโต๊ะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อกดดัน ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังร่างสูงที่ยังคงตีหน้าตาย คีย์ หรือ อคิณ ประธานสมาคมนักศึกษาคว่วงตำแหน่งมือกีตาร์วงร็อกประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ ปรายตามองตัวเลขในกระดาษงบประมาณด้วยท่าทีไม่ยี่หระ เขายกมือขึ้นเสยผมสีเข้มลวกๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ “สมองส่วนที่ใช้คำนวณความคุ้มค่าและความเป็นจริงครับคุณประธานชมรมโต้วาที ไม่ใช่สมองส่วนที่ใช้พูดน้ำไหลไฟดับไปวันๆ โดยไม่ได้สร้างรายได้อะไรให้มหาวิทยาลัย” น้ำทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันเอ่ยตอบกลับทันควัน ไดอะล็อกคมกริบชนิดที่แทงใจดำทำให้พริมากัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน ผู้หญิงอย่างเธอเกลียดที่สุดคือพวกผู้ชายที่ตัดสินคุณค่าคนอื่นจากผลลัพธ์เชิงพาณิชย์ โดยไม่สนคุณค่าทางจิตใจและศิลปะของการสื่อสาร “พูดแบบนี้หมายความว่าไง? การโต้วาทีมันคือการฝึกทักษะการคิดวิเคราะห์นะเว้ย มันไม่ใช่การจัดคอนเสิร์ตเรียกเสียงกรี๊ดเหมือนพวกนายที่ผลาญงบไปกับค่าเครื่องเสียงกับค่าเหล้าหลังเวที!” “อ้าว พูดให้มันดีๆ นะพริมา งบของวิศวะเราหามาด้วยหยาดเหงื่อและความสามารถในการประกวด ไม่ได้แบมือขออย่างเดียวเหมือนชมรมเธอ” คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากส่วนสูงที่ต่างกันทำให้บรรยากาศในห้องดูแคบลงไปถนัดตา เขาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะฝั่งเธอทีละนิดจนพริมาต้องเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แต่ทิฐิก็ทำให้เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ “แล้วก็... เลิกเอาชมรมฉันไปเปรียบเทียบกับเรื่องไร้สาระพวกนั้นซะที” พริมาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยฉายแววเยาะหยัน “หรอกเหรอ? งั้นไอ้งบก้อนโตที่ขอไปจัดงานฟรีคอนเสิร์ตสัปดาห์หน้าล่ะ เรียกว่าหามาด้วยหยาดเหงื่อตรงไหน ถ้านายเก่งจริง งบส่วนนั้นต้องโดนหั่นลงครึ่งหนึ่งเหมือนกันสิแฟร์ๆ” คีย์ชะงักไปนิด ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบคิ้วเข้มหรี่ลงมองหญิงสาวตรงหน้า พิจารณาความดื้อรั้นที่เปล่งประกายออกมาจากแววตาคู่นั้นอย่างไม่ยอมแพ้ ใครๆ ก็บอกว่าพริมาคือ “แม่เสือสาว” แห่งคณะนิติศาสตร์และรัฐศาสตร์รวมกัน เถียงเก่ง ทันคน และไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร... ซึ่งเขายอมรับเลยว่า มันน่ารำคาญเป็นบ้า แต่ในขณะเดียวกัน... มันก็ดึงดูดสายตาเขาอย่างประหลาดตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ “เธออยากได้งบคืนเหรอ?” คีย์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนเกินระยะปลอดภัย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยแตะจมูกพริมา ทำให้หัวใจดวงน้อยที่ปกติเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเริ่มรัวเร่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “ถะ...ถอยไปนะ!” พริมายกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาไว้ตามสัญชาตญาณเมื่อระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ ใบหน้าเนียนใสเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเคืองโกรธปนความประหม่าที่จู่ๆ ก็พุ่งเข้ามาเล่นงาน “ถ้าอยากได้คืนนัก ก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิว่าชมรมเธอมีดีพอกว่าแค่ยืนเถียงไปวันๆ” คีย์กระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าเจือรอยเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด “คืนนี้ สองทุ่ม ที่ห้องซ้อมดนตรีหลังตึกวิศวะ ถ้าเธอทำให้ฉันเปลี่ยนใจได้... ฉันอาจจะเซ็นอนุมัติงบทั้งหมดคืนให้” พูดจบเขาก็ผละตัวออกไปหยิบกระเป๋ากีตาร์โปร่งสีดำสนิทพาดบ่า รอยยิ้มมุมปากที่ส่งมาให้ทิ้งความหงุดหงิดระคนสั่นไหวไว้ในอกของพริมาจนเธอพูดไม่ออก ได้แต่ยืนกำหมัดแน่นมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีออกจากห้องประชุมไป ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่จังหวะหัวใจของพริมากลับรัวเรี้ยราวกับมีใครมารัวกลองชุดอยู่ในอก เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ที่ปั่นป่วน หญิงสาวสะบัดหน้าไล่ความรู้สึกแปลกประหลาดเมื่อครู่ทิ้งไป ก่อนจะก้มลงหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะเพื่อเตรียมตัวกลับ ติ๊ง! เสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อ blazer ดังขึ้น พริมาขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบมันขึ้นมาเปิดดูด้วยความฉงน [หมายเหตุจากประธานสมาคม: อย่าลืมเอาสมองกับฝีปากคมๆ มาด้วยล่ะ... ฉันรอฟังอยู่] พริมาเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาสั่นระริกด้วยความหมั่นไส้ระคนประหม่า เธอพิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความหัวร้อน [ไม่ต้องห่วงค่ะ! ฉันจะไปสับเละไอ้ตรรกะพังๆ ของนายให้เป็นชิ้นๆ เลยคีย์!] กดส่งเสร็จเธอก็โยนมือถือลงกระเป๋าแล้วเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องประชุมด้วยความฮึกเหิม โดยไม่รู้เลยว่าตลอดบทสนทนาและการกระทำเมื่อครู่ มีสายตาคู่หนึ่งกำลังยืนมองผ่านกระจกใสบานใหญ่อย่างเงียบเชียบจากชั้นบน เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาใกล้ประตูห้องประชุมที่แง้มอยู่ พร้อมกับร่างของบุคคลที่สาม... บุคคลที่พริมาไม่มีทางคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ “คุยอะไรรáสนุกกันจังนะ... น้องพริมา” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มปริศนาที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความตึงเครียด กลายเป็นความลับดำมืดที่พร้อมจะพังทลายทุกแผนการของค่ำคืนนี้ลงในพริบตา ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสจังหวะหัวใจบทแรกด้วยกันนะครับ