บัญชีเล่มนั้นมีไว้เผา

เสียงตบแฟ้มบัญชีหนังควายดังปังสนั่นลั่นกระโจมใหญ่กลางค่ายทหาร สะเทือนจนพู่ห้อยกระบี่สั่นไหว “ท่านแม่ทัพหลี่ หากคิดจะฮุบเสบียงหลวงไปเลี้ยงม้าศึกในค่ายส่วนตัว อย่างน้อยก็ช่วยปลอมตัวเลขให้เนียนกว่านี้หน่อยเถอะค่ะ รอยหมึกยังไม่ทันแห้งสนิทดีแท้ๆ ท่านดูถูกสติปัญญาของบัณฑิตสำนักตรวจสอบบัญชี หรือว่าสายตาสั้นจนมองไม่เห็นตัวเลขขาดหายไปสามหมื่นตำลึงกันแน่คะ?” ซูเหมยหลินเหยียดยิ้มเย็นที่มุมปาก ดวงตากลมโตคมกริบราวกับใบมีดซ่อนในแพขนตางอนงาม นางกวาดสายตามองบุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็นแม่ทัพผู้เกลียดการพ่ายแพ้ที่สุดในแผ่นดินผู้นี้ด้วยความท้าทาย ชุดบัณฑิตสีขาวปักลายไผ่เขียวทำให้ร่างโปร่งระหงดูสง่างามท่ามกลางบรรยากาศดุดันของค่ายทหารที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายคาวเลือดและฝุ่นผง หลี่จวินหานชะงักมือที่กำลังตวัดพู่กันเขียนรายงานยุทธการ ใบหน้าหล่อเหลาดั่งหยกสลักนิ่งสนิท ดวงตาคมปลาทูตี่ดุจพญาเหยี่ยวตวัดขึ้นมองสตรีผู้บังอาจก้าวเท้าเข้ามาในเขตหวงห้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต แถมยังกล้าเปิดฉากตบหน้าเขาด้วยกองบัญชีเน่าๆ เหล่านี้ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทว่าอุณหภูมิในกระโจมกลับพุ่งสูงขึ้นอย่างประหลาด แรงกดดันระดับแม่ทัพผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนแผ่ซ่านจนทหารยามหน้ากระโจมยังต้องกลืนน้ำลาย “สามหื่นตำลึงที่เจ้าว่า… บัณฑิตปากกล้าอย่างเจ้าเอาสมองส่วนไหนมาคิดว่ามันหายไป?” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ช้าๆ ทว่าบาดลึก ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะดำสนิทลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวนางทีละก้าวอย่างคุกคาม กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นอายสงครามลอยเข้าปะทะจมูกจนซูเหมยหลินต้องสูดลมหายใจลึกเพื่อตั้งสติ แต่ใบหน้าหวานกลับเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว “สมองส่วนที่ใช้จำว่า กฎมณเณียรบาลระบุไว้ชัดเจนว่าอย่างไรค่ะท่านแม่ทัพ” นางก้าวเท้าสวนขึ้นหนึ่งก้าว ไม่ยอมถอยร่นแม้แต่นเซนติเมตรเดียว ปลายจมูกของทั้งคู่แทบจะชนกันอยู่รอมร่อ “หรือท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกร จะอ่านหนังสือไม่ออก เลยต้องอาศัยวิธีขีดฆ่าตัวเลขแล้วเนียนทำเป็นลืมแบบนี้?” “สามزหำ… เจ้า!” หลี่จวินหานขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The Muscle นัยน์ตาดุจเหยี่ยววาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ ไม่เคยมีใครหน้าไหนกล้าต่อปากต่อคำกับเขาด้วยน้ำเสียงประชดประชันถึงเพียงนี้ นอกเสียจากสตรีตัวเล็กๆ ที่ยืนจ้องตาเขม็งราวกับแมวป่าพร้อมข่วนหน้าเขาได้ทุกเมื่อ “ถ้าพูดไม่ออก จะให้ดิฉันช่วยสอนท่องตำราพิชัยสงครามควบคู่กับบัญชีครัวเรือนไหมคะ? เผื่อสมองส่วนที่ใช้บริหารค่ายทหารของท่านจะปลอดโปร่งขึ้นบ้าง” ซูเหมยหลินยิ้มหวานหยด ทว่าแววตากลับซ่อนความร้ายกาจไว้เต็มพิกัด นิ้วเรียวเล็กเคาะลงบนสมุดบัญชีเล่มหนาเบาๆ เป็นจังหวะ “เพราะถ้าตรวจสอบพบว่าท่านยักยอกเงินแผ่นดินไปทำอะไรลับๆ ล่ะก็… บัญชีเล่มนี้ รวมถึงหน้าหล่อๆ ของท่าน คงต้องถูกส่งไปให้ฮ่องเต้ทอดพระเนตรด้วยตัวเองแน่ๆ ค่ะ” หลี่จวินหานแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากที่ขยับเจรจาพาทีอย่างคล่องแคล่วด้วยความหมั่นไส้ระคนทึ่ง สตรีผู้นี้ช่างบังอาจนัก กล้าขู่เขาซึ่งๆ หน้า ทั้งที่ชีวิตของนางตอนนี้อยู่ในกำมือเขาแท้ๆ “ปากเก่งนักนะ ซูเหมยหลิน” เขาโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนนางสะท้านเยือก “เจ้าคิดว่าดิ้นรนมาถึงค่ายทหารแดนเหนือ เพื่อจะมาผดุงความยุติธรรมให้ตระกูลซูที่ล่มสลายไปแล้วงั้นรึ? ระวังตัวไว้เถอะ… คนที่ถือหางเสือผิดฝั่ง มักจะจมน้ำตายก่อนจะได้เห็นฝั่งฝัน” ซูเหมยหลินหน้าชาไปวูบหนึ่งเมื่อถูกจี้ใจดำเรื่องครอบครัว ทว่าประกายตาในความโกรธกลับยิ่งลุกโชน นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ระยะห่างเพียงคืบทำให้หัวใจทั้งสองดวงเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ “ต่อให้ต้องจมน้ำตาย ดิฉันก็ลากท่านจมลงไปก้นบึงด้วยกันนี่แหละค่ะ!” นางยื่นมือหมายจะคว้าบัญชีเล่มสำคัญกลับมา ทว่าหลี่จวินหานไว Go-getter กว่า เขาคว้าข้อมือนางไว้มั่น รั้งร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกแนบชิดกับเกราะเหล็กแข็งแกร่ง ความอบอุ่นและกลิ่นกายเฉพาะตัวแผ่ซ่านจนซูเหมยหลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ปล่อยนะ!” นางทุบอกแกร่ง “ไม่ปล่อย จนกว่าเจ้าจะบอกเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมถึงเจาะจงมาที่ค่ายของข้า” น้ำเสียงของแม่ทัพหนุ่มอ่อนลงชั่วขณะ ทว่าแววตากลับจริงจังจนน่ากลัว ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนกำลังเต้นระรัวท่ามกลางบรรยากาศที่ก้ำกึ่งระหว่างสงครามประสาทและความเสน่หาที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นรัวเร็วจากด้านนอกกระโจม ตามด้วยเสียงตะโกนตื่นตระหนกของรองแม่ทัพ “ท่านแม่ทัพขอรับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! สายลับจากเมืองหลวงแจ้งมาว่า… พระราชโองการลับเดินทางมาถึงหน้าค่ายแล้วขอรับ!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บครั้งนี้นะคะ — เสี่ยวเถาฮวา