เปิดตัวรุ่นพี่สุดกวน

"บอกแล้วไงคะว่าเอกสารสมัครเข้าชมรมศิลปหัตถกรรมสร้างสรรค์ ไม่ได้มีช่องสำหรับให้เขียนช่องทางติดต่อหัวใจ... รุ่นพี่ช่วยอ่านภาษาไทยให้ออกก่อนจะมาตรวจงานของฉันได้ไหมคะ!" เสียงตวาดปนหอบสะท้านของเด็กสาวปีหนึ่งร่างเล็กพริกขี้หนูอย่าง 'พู่กัน' ดังลั่นห้องชมรมที่ควรจะเงียบสงบ กลิ่นสีอะคริลิกจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นสเปรย์แอลกอฮอล์ แต่สิ่งที่ร้อนระอุยิ่งกว่าอุณหภูมิห้องในยามบ่าย คือสายตากวนประสาทของประธานชมรมปีสามที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวยาว 'ธันวา' หนุ่มสถาปัตย์สุดฮอตประจำคณะ ผู้มีดีกรีความกวนประสาทระดับสิบเล่มเกวียน ใบหน้าคมคายรับกับรอยยิ้มมุมปากที่เหมือนจะเยาะเย้ยเธอนิดๆ เขากำลังใช้ด้ามพู่กันเบอร์ใหญ่เคาะกระดาษใบสมัครในมือเบาๆ เป็นจังหวะ แทนที่จะสนใจข้อความร้องเรียนของน้องใหม่ตรงหน้า "อ้าว ก็ผมเห็นช่อง 'ช่องทางติดต่อยามฉุกเฉิน' แล้วบังเอิญเบอร์โทรส่วนตัวของคุณมันดันตรงกับสเปกหัวใจผมพอดี... ผมก็เลยอนุโลมเติมให้ไงครับ น้องพู่กัน" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ฟังดูน่าหมั่นไส้เป็นที่สุด ดวงตาเรียวรีคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนานยามได้เห็นคนตัวเล็กหน้าดำหน้าแดงเพราะความโกรธ พู่กันกำมือแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้ากับฝ่ามือ เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อไม่ให้เผลอคว้ากระป๋องสีน้ำมันสาดใส่หน้าหล่อๆ ของรุ่นพี่จอมกวนคนนี้ นี่เพิ่งเป็นวันแรกของการเข้าชมรมในรั้วมหาวิทยาลัยนะ! ทำไมชีวิตเด็กปีหนึ่งของเธอถึงต้องมาเจอผู้ชายสเปกไม่ตรงปกแถมยังกวนประสาทเบอร์นี้ด้วยเล่า "ฉันไม่ได้อนุญาตนะคะ! แล้วอีกอย่าง... กรุณาลบเบอร์บ้าๆ นั่นออกจากใบสมัครของฉันเดี๋ยวนี้เลยนะรุ่นพี่ ถ้าไม่อย่างนั้น..." "ถ้าไม่อย่างนั้นจะทำไมครับ? จะฟ้องอาจารย์ที่ปรึกษาชมรม หรือว่าจะ..." ธันวาจงใจเว้นวรรค เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวเด็กสาวปีหนึ่งที่สูงแค่ระดับอกของเขาอย่างรวดเร็ว จนพู่กันต้องผถอยหลังกรูดไปจนติดชั้นวางเฟรมผ้าใบ ระยะห่างที่ลดลงอย่างกะทันหันทำให้พู่กันหายใจติดขัด หัวใจเจ้ากรรมดันทรยศเต้นโครมครามขึ้นมาเสียดื้อๆ ไม่ใช่เพราะความเขินหรอกนะคะ! แต่เป็นเพราะความโกรธและ... เอ่อ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ เจือกลิ่นแดดอ่อนๆ ที่ลอยมาแตะจมูกต่างหากเล่ะที่ทำให้เธอเผลอชะงักไปชั่วขณะ ธันวาก้มตัวลงมาเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอแค่คืบ ดวงตาสีสนิมคู่นั้นมองสำรวจใบหน้าบึ้งตึงของเธอด้วยความเอ็นดูระคนขบขัน ก่อนที่เขาจะกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู "หรือว่าจะยอมเป็นแฟนผมแทน... ดีลนี้คุ้มยิ่งกว่าคุ้มนะครับน้องใหม่" "กรี๊ด! รุ่นพี่โรคจิต! ถอยออกไปเลยนะ!" พู่กันหมดความอดทน เธอยกแฟ้มผลงานหนาเตอะขึ้นมาเตรียมจะฟาดใส่ใบหน้าหล่อๆ ของคนฉวยโอกาสให้หายแค้น ทว่ามือหนากลับคว้าข้อมือเธอไว้ได้อย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้กระดาษในมือร่วงหล่นกระจายเกลื่อนพื้นห้อง บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบกริบลงทันทีเมื่อใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันจนเกินเส้นแบ่งเขตความสัมพันธ์ ธันวาชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยแววตาไหววูบประหลาดที่พู่กันไม่ทันได้สังเกตเห็น ขณะที่พู่กันเองก็นิ่งค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับสถานการณ์ตรงหน้า ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของธันวาทำลายความเงียบงั้น ธันวาถอนหายใจเบาๆ ยอมปล่อยข้อมือเล็กให้เป็นอิสระ แต่สายตายังคงพราวดราวกับผู้ชนะ เขาก้มลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเด็กสาวที่กำลังยืนหายใจหอบโยนด้วยความเคืองแค้น "วันนี้พอแค่นี้ก่อนละกันครับน้องพู่กัน... อ้อ พรุ่งนี้บ่ายโมงตรง ห้ามมาสายเด็ดขาด ไม่งั้นผมจะปรับตกและบังคับให้คุณมาเป็นทาสรับใช้ผมส่วนตัวทั้งเทอม" พูดจบ รุ่นพี่ตัวแสบก็ยักคิ้วให้หนึ่งทีแล้วเดินผิวปากอารมณ์ดีออกไปจากห้องชมรม ทิ้งให้พู่กันยืนกำมือแน่นด้วยความคับแค้นใจอยู่ลำพัง "ฮึ่ม! ธันวาบ้าที่สุด! ตาบ้า! คนฉวยโอกาส!" พู่กันตะโกนไล่หลังพร้อมกับเตะลังกระดาษเปล่าระบายอารมณ์ เธอทรุดตัวลงนั่งยองๆ เพื่อเก็บกระดาษรายงานที่กระจัดกระจายบนพื้น พลางบ่นงึมงำกับตัวเองอย่างหัวเสีย แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะหยิบกระดาษใบสุดท้ายขึ้นมา สายตาก็เหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของธันวาที่คว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา... มันสว่างวาบขึ้นพร้อมกับข้อความแชตไลน์ค้างไว้ที่หน้าจอ โดยมีชื่อผู้ส่งและข้อความที่ทำให้พู่กันต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ *ชื่อผู้ส่ง: พี่ธันวาเอง* *ข้อความ: "ทำเป็นแกล้งดุเด็กมันไปงั้นแหละ... ความจริงคือน้องพู่กันน่ารักจนใจเจ็บต่างหากวะไอ้ธันวา"* พู่กันอ้าปากค้าง สมองขาวโพลน หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความโกรธเมื่อครู่... ตอนนี้กลับเต้นรัวยิ่งกว่าเดิมด้วยจังหวะที่แปลกประหลาดจนควบคุมไม่ได้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมวงความวุ่นวายในตอนนี้นะคะ!