แอปฯ นี้ไม่มีคำว่ารัก

หน้าจอโน้ตบุ๊กของพริมพรายกำลังเปล่งแสงสีฟ้าสะท้อนกับแว่นตาเลนส์กรองแสง ขณะที่นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์เสียงดังรัวรากับกำลังระบายความแค้นลงไปบนโค้ดโปรแกรม ภาษา Python หลายร้อยบรรทัดที่เพิ่งแก้บั๊กเสร็จหมาดๆ ควรจะทำให้เธอรู้สึกเหมือนผู้ชนะในโลกดิจิทัล แต่ไม่ใช่กับวินาทีนี้... วินาทีที่ข้อความจากกลุ่มโปรเจกต์เด้งขึ้นมาเตือนสติว่า ความสงบสุขในชีวิตฟรีแลนซ์สายติสต์ของเธอนั้น ได้จบลงอย่างเป็นทางการแล้วค่ะ [System Update]: คุณถูกเพิ่มเข้าสู่กลุ่ม "Project X: Code & Canvas" [ธันวา]: สวัสดีครับทุกคน งานออกแบบ UX/UI ของโปรเจกต์นี้เสร็จเรียบร้อยแล้วนะครับ เหลือแค่ฝั่ง Backend ของคุณพริมพราย... หวังว่าจะไม่เลทเหมือนโปรเจกต์เก่านะครับ :) ให้ตายเถอะ! แค่เห็นสัญลักษณ์อิโมจิยิ้มมุมปากนั่น พริมพรายก็แทบจะเขวี้ยงแก้วกาแฟเย็นในมือใส่หน้าจอให้รู้แล้วรู้รอด ธันวา... อาร์ตไดเรกเตอร์หนุ่มผู้มีเนคไทผูกคอตรงเป๊ะราวกับใช้ไม้บรรทัดวัด ผู้ชายอะไรจะน่าหมั่นไส้ได้เบอร์นี้ ทั้งเจ้าระเบียบ เพอร์เฟกต์ชั่นนิสต์ แถมยังชอบทำตัวเป็นอัลกอริทึมเคลื่อนที่ คอยจับผิดความไม่เป็นระเบียบในชีวิตของเธออยู่เรื่อย พริมพรายสูดหายใจเข้าลึกๆ ดึงสติแล้วรีบพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความเร็วแสง [พริมพราย]: ไม่ต้องมาแซะเลยค่ะคุณธันวา งานของฉันไม่เคยมีคำว่าเลท มีแต่คำว่าเสร็จก่อนกำหนดแต่คุณต่างหากล่ะที่จะตามดีไซน์ของฉันทันหรือเปล่าเถอะ! [ธันวา]: หึ ตามทันอยู่แล้วครับ เพราะผมชอบความเป๊ะ ไม่ชอบอะไรที่มัน... รกรุงรังเหมือนโต๊ะทำงานใครบางคนแถวนี้หรอกนะ ยัยพริมกัดริมฝีปากล่างด้วยความเจ็บใจ เธอหันไปมองโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยแก้วกาแฟแปะสติกเกอร์การ์ตูน กองหนังสือโปรแกรมมิ่งระเกะระกะ และเจ้าแมวอ้วนเปอร์เซียที่นอนพุงกางขวางคีย์บอร์ดอยู่ มันรกตรงไหน! นี่มันคือความสร้างสรรค์แบบมีทิศทางต่างหากเล่ะ! ในฐานะโปรแกรมเมอร์ผู้รักสันโดษและเกลียดการผูกมัด พริมพรายเกลียดการต้องมาทำงานร่วมกับคนประเภทธันวาที่สุด ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ เนี้ยบทุกกระเบียดนิสัย เชื่อมั่นในทฤษฎีความรักและทุกอย่างบนโลกนี้ต้องมีสูตรคำนวณที่จับต้องได้ ในขณะที่เธอเชื่อว่าชีวิตคนเรามันเต็มไปด้วยบั๊กที่คาดเดาไม่ได้และนั่นแหละคือความสนุก โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นครืด LINE แชตส่วนตัวเด้งขึ้นมาทันที ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใคร [ธันวา]: เย็นนี้หกโมง เลิกงานแล้วเจอกันที่ร้านกาแฟใต้ตึกนะครับ เรามีเรื่องต้องเคลียร์ฟังก์ชัน API ที่คุณเขียนมา มันยังมีช่องโหว่อยู่ ห้ามเบี้ยวด้วยล่ะ [พริมพราย]: ใครเบี้ยวไม่มี๊! ว่าแต่ทำไมต้องเจอข้างนอกด้วยล่ะคะ คุยทางแชตไม่ได้หรือไง [ธันวา]: การคุยงานสำคัญแบบนี้ ต้องใช้สมองและแววตาสบตากันตรงๆ ครับ เผื่อคุณจะเข้าใจตรรกะที่ผมอธิบายได้ดีขึ้น... อ้อ แล้วก็กรุณาแต่งตัวให้ดูเป็นผู้เป็นคนหน่อยนะครับ ผมไม่อยากนั่งคุยกับคนใส่เสื้อยืดขาดๆ ย้วยๆ แถวร้านกาแฟไฮโซ กรี๊ด! พริมพรายเกือบจะหยิบโทรศัพท์ปาลงพื้นให้พังคามือ ผู้ชายอะไรปากคอเราะร้ายเป็นบ้า! เสื้อยืดตัวนี้ตั้งสามร้อยห้าสิบนะยะ ย้วยตรงไหน นุ่มสบายจะตายไป! แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะไปสองทีตอนที่อ่านประโยคว่า *'สบตากันตรงๆ'* บ้าจริง พริมพราย สะกดจิตตัวเองสิยะ เธอเป็นโปรแกรมเมอร์สายสตรีทนะ จะมาหวั่นไหวกับตาอาร์ตไดเรกเตอร์ปากจัดนี่ไม่ได้เด็ดขาด! หกโมงเย็น ณ ร้านกาแฟสไตล์มินิมอลกลิ่นหอมกรุ่น พริมพรายก้าวขาเข้าไปด้วยชุดฮู้ดสีดำโอเวอร์ขนาดและกางเกงยีนส์เซอร์ๆ ตั้งใจจะไปกวนประสาทเขากลับสักตั้ง แต่พอเดินไปถึงโต๊ะมุมกระจก เธอกลับต้องชะงักฝีเท้า ธันวานั่งไขว่ห้างรออยู่ก่อนแล้ว เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกเผยให้เห็นข้อมือที่มีนาฬิกาเรือนหรูรับกับใบหน้าคมคายที่กำลังก้มมองไอpadในมือ แสงไฟสีส้มสลัวตกกระทบสันจมูกโด่งเป็นสันคม ทำเอาเผลอมองจนลืมหายใจไปชั่วขณะ "มาสายไปสามนาทีนะครับ พริมพราย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยที่เจ้าตัวยังไม่เงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ "รถติดค่ะคุณธันวา รถติดในกรุงเทพฯ นี่มันยิ่งกว่าแก้บั๊กโค้ดซะอีกนะคุณไม่รู้หรือไง" พริมพรายแหวใส่ทันที พร้อมกับหย่อนก้นลงนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เกรงใจ ธันวาเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอ แววตาคมกริบนั้นฉายแววเจ้าเล่ห์นิดๆ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะยกยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ "งั้นเหรอครับ..." ธันวาเลื่อนไอแพดมาตรงหน้าเธอ บนหน้าจอไม่ได้มีโค้ดโปรแกรมหรือดีไซน์ UX/UI อย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือ... กราฟสถิติหน้าตาประหลาด "นี่มันอะไรคะเนี่ย?" พริมพรายขมวดคิ้วมุ่น "กราฟแสดงผลความน่าจะเป็น... ว่าคุณจะเถียงผมกลับกี่ครั้งในเวลาสิบนาทีแรกที่เราเจอกัน" ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ "และตอนนี้... ผลลัพธ์คือเกินโควตาไปสองครั้งแล้วนะครับ คุณโปรแกรมเมอร์ขี้โวยวาย" พริมพรายอ้าปากค้าง หน้าชาหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ นึกอยากจะลุกขึ้นสาดกาแฟใส่หน้าหล่อๆ นั่นสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ แต่ก่อนที่เธอจะได้อ้าปากด่ากราดชุดใหญ่ ไฟในร้านกาแฟทั้งหมดก็ดับพรึบลงพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบลงทันที มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีส้มสลัวที่ส่องสว่างรางๆ ท่ามกลางความตกใจของลูกค้าในร้าน พริมพรายสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ รีบเอื้อมมือไปคว้าแขนของคนตรงหน้าไว้โดยอัตโนมัติ "วะ... วายร้ายที่ไหนแฮกเข้าระบบไฟในร้านเนี่ย!" เสียงหวานอุทานอย่างลนลาน มือเล็กกำแขนเสื้อเชิ้ตของธันวาแน่นด้วยความกลัวความมืด ในความสลัวนั้น ธันวาไม่ได้สะบัดแขนหนี เขากลับขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ที่ชวนให้ใจสั่นระทึก เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหูของเธอในระยะที่ใกล้จนลมหายใจรดริน "ไม่ต้องกลัวหรอครับพริมพราย..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลอย่างประหลาด จนคนฟังถึงกับขนลุกซู่ "เพราะต่อให้ระบบล่ม... แต่อัลกอริทึมในหัวใจผมตอนนี้ มันมีแค่ชื่อคุณคนเดียวที่กำลังรันลูปไม่ยอมหยุดแล้วล่ะครับ" ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นในความมืด สมองของพริมพรายหยุดประมวลผลไปชั่วขณะเมื่อเจอประโยคหยอดระดับสิบเต็มสิบนี้เข้าจังๆ... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในโลกโค้ดดิ้งและหัวใจป่วนๆ กับ "สมุดบันทึกสีน้ำตาล" นะคะ