ทิ้งชุดเชฟมาจับจอบ

"เซ็นสัญญากู้ยืมเงินห้าล้านบาทนั่นเสีย แล้วทุกอย่างในร้าน 'La Table de Rinda' จะยังคงเป็นของเธอ... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือด้วยรอยยิ้มเยาะของ 'กวิน' ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบดังสะท้อนก้องห้องทำงานหรูหราที่เธอเคยใช้บัญชาการเชฟนับสิบชีวิต กลิ่นอายของความสำเร็จที่เธอทุ่มเทสร้างมาหยาดหยดถูกแผดเผาจนมอดไหม้ในพริบตา เอกสารสิทธิ์ในร้านอาหารฝรั่งเศสระดับมิชลินไกด์ถูกผลักมาตรงหน้า บนกระดาษแผ่นนั้นมีลายเซ็นปลอมแปลงที่แนบเนียนจนน่าสะพพรึง รินรดากวาดตามองหน้าญาติผู้พี่ที่เธอเคยให้ความเมตตาด้วยแววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก หัวใจที่เคยเต้นระรัวด้วยความโกรธ บัดนี้กลับนิ่งสงบจนน่ากลัว ความนิ่งงันนี้ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของกวินเริ่มเจื่อนลงเล็กน้อย "นายกล้ามากนะ กวิน" รินรดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความสั่นเครือ ทว่ากลับทรงพลังพอกดให้บรรยากาศในห้องลดฮวบลงหลายองศา "เอาหยาดเหงื่อแรงงานของฉันไปเป็นของตัวเอง ทั้งที่แม้แต่มีดแล่เนื้อ นายยังจับไม่ถูกด้านด้วยซ้ำ" "อย่ามาปากดีเลยรินรดา! บริษัทแม่ที่ต่างประเทศเขาตรวจสอบพบว่าเธอยักยอกเงินและบริหารงานผิดพลาด หลักฐานมันมัดตัวแน่นหนา เธอกลายเป็นตัวปัญหาและถูกปลดออกอย่างไร้ข้อกังขาแล้ว!" กวินตบโต๊ะเสียงดังลั่น พยายามกลบเกลื่อนความหวาดหวั่นที่ไหววูบอยู่ในดวงตาของหญิงสาวเบื้องหน้า รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดสูทสีดำสนิทเข้ารูปเสริมส่งภาพลักษณ์เชฟสาวผู้ทรงอำนาจและเย่อหยิ่ง เธอกวาดตามองห้องทำงานที่เธอรักเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ "อยากได้นักใช่ไหม... ร้านนี้ ทุนสำรองนี้ และหนี้ก้อนโตที่นายเพิ่งเซ็นรับภาระแทนฉัน... เชิญรับไปเสวยสุขตามสบาย" รินรดาหยิบกระเป๋าหนังใบโปรดขึ้นคล้องแขน ก้าวเดินผ่านร่างของกวินไปอย่างไม่แยแส ทว่าก่อนจะถึงประตู เธอหยุดฝีเท้าลงชั่วครู่ เอียงคอมองญาติผู้พี่ด้วยหางตา "จำไว้ กวิน ของที่แย่งมาจากคนอื่น... สักวันมันจะย้อนกลับมาเชือดคอพวกนายเอง" ประตูไม้เนื้อดีปิดลงพร้อมกับชีวิตเก่าที่ถูกตัดขาดสะบั้น รินรดาไม่ได้หลั่งน้ำตาออกมาสักหยด ความพ่ายแพ้ไม่ใช่คำตอบในพจนานุกรมของเชฟมือโปรอย่างเธอ ในเมื่อพวกเขาต้องการขับไล่เธอให้ไปตาย เธอก็จะไป... แต่จะไปเริ่มต้นใหม่ในที่ที่ไม่มีใครคาดคิดต่างหาก รถกระบะเก่าคร่ำครึสีซีดจางจอดสนิทอยู่หน้าบ้านไม้ชั้นเดียวหลังคาผุพัง ท่ามกลางผืนดินแห้งแล้งสุดลูกหูลูกตาในอำเภอชนบทห่างไกล รินรดายืนกอดอกมองมรดกชิ้นสุดท้ายที่ปู่ทวดทิ้งไว้ให้ ท่ามกลางวัชพืชรกเรื้อและกลิ่นอายดินโคลน ไม่มีชุดเชฟราคาแพง ไม่มีห้องครัวสเตนเลสเงางาม มีเพียงจอบเก่าๆ ขึ้นสนิมหนึ่งเล่มกับรองเท้าบูยางสีดำคู่หนึ่ง "ยินดีต้อนรับสู่บ้านใหม่ครับ... คุณเชฟมือโปร" เสียงทุ้มห้าวรื่นหูดังขึ้นจากด้านหลัง รินรดาหันขวับไปมอง สัญชาตญาณการป้องกันตัวทำให้เธอยกมือขึ้นตั้งรับอัตโนมัติ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมส่วนและผิวสีแทนจากการตากแดดตากลม ชายหนุ่มผู้มีรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้นกำลังมองเธอด้วยแววตาขบขันแกระคนเอ็นดู "คุณเป็นใคร?" รินรดาถามเสียงห้วน เย็นชาตามสัญชาตญาณ "ผม 'ภูผา' ครับ... คนดูแลพื้นที่ข้างๆ และ... เอ่อ ผู้รับมอบอำนาจจากทางอำเภอให้มาดูแลความปลอดภัยให้คุณ" ภูผายิ้มกว้างจนเห็นไรฟันขาวตัดกับผิวสีเข้ม เขาไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับท่าทีพยศของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกวาดมองร่างระหงตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความชื่นชมระคนแปลกใจ "คุณดูไม่เหมือนคนที่จะมาทำไร่ทำสวนเลยสักนิด... ชุดนั้นน่าจะเหมาะกับห้องแอร์เย็นๆ มากกว่าดินลูกรังแถวนี้สินะครับ" "ฉันจะอยู่ที่นี่ และไม่ต้องมายุ่งกับฉัน" รินรดาตัดบทสะบัดหน้าหนี เดินตรงไปยังระเบียงบ้านไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะพังมิพังแหลการก้าวขึ้นไป ภูผามองตามแผ่นหลังบางที่ยังคงไว้ซึ่งความเย่อหยิ่ง รอยยิ้มมุมปากของชายหนุ่มปรากฏชัดขึ้น อดีตนายทหารหนุ่มหน่วยรบพิเศษที่ผันตัวมาทำเกษตรกรรมอย่างเขา ผ่านผู้คนมานักต่อนัก แต่ผู้หญิงคนนี้... มีประกายไฟบางอย่างซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชา เป็นประกายไฟที่น่าหลงใหลและท้าทายให้อยากเข้าไปใกล้เสียเหลือเกิน ตกดึก ความเงียบสงบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณบ้านพักกลางทุ่ง รินรดานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันสาดส่องใบหน้าที่เหนื่อยล้า เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติกับสถานการณ์ชีวิตที่พลิกผันแบบหน้ามือเป็นหลังมือ ทันใดนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนประหลาดก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของเธอ *[ระบบ 'ฟาร์มสวรรค์มิติลับ' เริ่มต้นการเชื่อมต่อสำเร็จ...]* *[ภารกิจแรก: ฟื้นฟูดินแดนแห้งแล้ง ผลิตวัตถุดิบระดับตำนานล็อตแรกภายใน 7 วัน]* *[ของรางวัล: สูตรอาหารลับโบราณ และเมล็ดพันธุ์พืชเร่งโต x10]* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อภาพหน้าจอโฮโลแกรมใสแจ๋วปรากฏขึ้นลอยอยู่กลางอากาศตรงหน้า พร้อมกับมิติลับขนาดใหญ่ที่ทอดตัวอยู่ภายในจิตสำนึกของเธอ พื้นที่ดินสีดำสนิทที่อุดมไปด้วยแร่ธาตุและน้ำทิพย์บริสุทธิ์ รินรดายกยิ้มมุมปาก ความรู้สึกตื่นเต้นเร้าใจที่หายไปนานกลับมาสูบฉีดในGกษัตริย์อีกครั้ง ในเมื่อพวกมันคิดว่าเธอหมดอนาคตแล้ว... เธอก็จะใช้ระบบมิติลับนี้แหละ ตบหน้าพวกมันให้กระเด็น! เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยเสียงเครื่องยนต์รถกระบะที่ดังกระหึ่มเข้ามาจอดหน้าบ้าน ภูผาก้าวลงจากรถพร้อมกับลังไม้ขนาดใหญ่ในมือ ใบหน้าคมคายเปื้อนเหงื่อเล็กน้อยจากการทำงานแต่เช้าตรู่ เขาก้าวฉับๆ มาที่ระเบียงบ้าน ก่อนจะวางลังไม้ลงตรงหน้าหญิงสาวที่กำลังนั่งดื่มกาแฟดำสนิท "ผมเอาของมาฝาก... เผื่อคุณอยากทำอะไรกินแก้เครียด" ภูผาเอ่ยเสียงนุ่ม รินรดาก้มมองลงไปในลังไม้ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ในนั้นไม่ใช่ผักสวนครัวธรรมดา แต่เป็น 'เห็ดทรัฟเฟิลขาวป่า' ดอกใหญ่สดๆ ที่ยังมีกลิ่นอินทรีย์ดินจางๆ ติดอยู่ และ 'เนื้อวัววากิว A5' ชิ้นหนาที่ถูกแช่แข็งมาอย่างดีในน้ำแข็งแห้ง วัตถุดิบระดับพรีเมียมราคาแพงหูฉี่เหล่านี้... มาอยู่ในมือของชาวสวนบ้านนอกคนนี้ได้อย่างไร? รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม นัยน์ตาคมกริบของภูผาไม่มีร่องรอยของการโกหก มีเพียงความจริงใจและประกายวิบวับบางอย่างที่ชวนให้หัวใจกระตุกวูบ "คุณ... เป็นใครกันแน่?" รินรดาเอ่ยถาม น้ำเสียงเจือความระแวงเล็กน้อย ภูผายิ้มกริ่ม ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวหญิงสาว เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำเอาขนลุกซู่ "สามี... เอ๊ย เพื่อนบ้านที่ดีของคุณไงครับ" ภูผายืดตัวตรง ยักคิ้วให้ทีหนึ่งก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ตู้เย็นบ้านคุณยังว่างเปล่า เห็ดทรัฟเฟิลกับเนื้อพวกนี้... ผมยกให้ฟรีๆ แต่มีข้อแม้..." "ข้อแม้อะไร?" รินรดาเชิดหน้าขึ้น ท้าทาย "คืนนี้... ทำอาหารให้ผมกินสักมื้อสิครับ ผมอยากรู้ว่าเชฟระดับมิชลินที่ตกอับมาอยู่บ้านทุ่ง จะฝีมือตกหรือเปล่า" ภูผาเอ่ยท้าทายด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความเป็นเชฟในตัวถูกปลุกเร้าขึ้นมาทันทีด้วยคำพูดกวนประสาทนั้น เธอแค่นเสียงหัวเราะในลำคออย่างถือดี ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับชายหนุ่มร่างสูงโดยไม่เกรงกลัว "ได้... อยากกินนักใช่ไหม? เดี๋ยวฉันจะทำให้คุณจำไปจนวันตายเลย ผู้กองภูผา!" รินรดากระชากลังไม้เข้าหาตัว กลิ่นหอมเย้ายวนของเห็ดทรัฟเฟิลและเนื้อวากิวพวยพุ่งทะลักออกมาผสมผสานกับกลิ่นอายดินยามเช้า สร้างบรรยากาศตึงเครียดแต่ชวนให้หัวใจเต้นระส่ำอย่างประหลาด ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งความสุขนี้นะครับ