ศพที่ไม่มีชื่อ

กลิ่นอับชื้นของฝุ่นละอองและสนิมเหล็กตีเข้าจมูกทันทีที่รองเท้าหนังขัดมันเหยียบลงบนพื้นคอนกรีตเปลือยเปล่า โกดังหมายเลขเจ็ดแห่งท่าเรือร้างควรจะว่างเปล่า ไร้ซึ่งร่องรอยของสิ่งมีชีวิต นอกเสียจากเสียงลมทะเลที่ลอดผ่านโครงเหล็กผุกร่อนและเสียงคลื่นซัดสาดชายฝั่งด้านนอก เรย์กวาดสายตาคมกริบประเมินสภาพแวดล้อมโดยรอบ ความเงียบงันในที่แห่งนี้ไม่ใช่ความสงบ แต่มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของอันตราย นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือหนังสีดำล้วงกระتاบเสื้อโค้ทตัวยาว สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของด้ามปืนพกพกซ่อนที่แนบอยู่ข้างลำตัว ปมในใจจากการสูญเสียคู่หูไปเมื่อปีก่อนยังคงทำหน้าที่เป็นสัญญาณเตือนภัยชั้นดี ทุกย่างก้าวของเขาจึงระแวดระวังและพร้อมปะทะตลอดเวลา "ถ้าคุณมาสายกว่านี้อีกนิด ผมคงคิดว่าคุณเปลี่ยนใจ ไม่กล้ามาเผชิญหน้ากับศพแรกของคดีนี้เสียแล้วนะครับ, เรย์" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้นจากมุมมืดหลังเสาคอนกรีตขนาดใหญ่ ร่างโปร่งในชุดฮู้ดสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงาสลัว แสงไฟสลัวจากด้านนอกสะท้อนให้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ของ 'จิน' แฮ็กเกอร์อัจฉริยะผู้กุมความลับครึ่งค่อนประเทศ ดวงตาคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนาน ราวกับว่าสิ่งที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ไม่ใช่สถานที่เกิดเหตุฆาตกรรม แต่เป็นเกมกระดานสนุกๆ ที่เขากำลังเป็นผู้เล่นเหนือกว่า เรย์ชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ปรายตามองคนกวนประสาทด้วยหางตา "ถ้าปากของคุณว่างมากนัก ทำไมไม่เอาไปช่วยผมเช็คระบบเซิร์ฟเวอร์ที่สถานีตำรวจ แทนที่จะมาทำตัวเป็นเงาตามติดผมแบบนี้ล่ะครับ, จิน" "โอ้... พูดจาใจร้ายเป็นบ้าเลยนะครับ คุณก็นรู้ว่าผมรักอิสระจะตายไป อีกอย่าง..." จินก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเรย์อย่างรวดเร็ว ชนิดที่คนระวังตัวสูงอย่างเรย์เกือบจะชักปืนขึ้นมาจ่อหน้าผากอีกฝ่ายไม่ทัน ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง แฮ็กเกอร์หนุ่มโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำและจริงจังขึ้นจนน่าขนลุก "ผมไม่ได้ตามติดคุณเสียหน่อย ผมแค่วิ่งนำหน้าคนที่ผมสนใจอยู่ต่างหากล่ะครับ" เรย์ขบกรามแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่ถูกอีกฝ่ายปั่นป่วนได้อย่างง่ายดาย กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของจินผสมผสานกับกลิ่นอับของโกดัง สร้างเคมีประหลาดที่ทำให้หัวใจของนักสืบหนุ่มกระตุกวูบอย่างไม่น่าให้อภัย เขาผลักไหล่บางของอีกฝ่ายออกเบาๆ พอเป็นพิธี "ถอยไปซะ ถ้าไม่อยากกินลูกปืน" เรย์เอ่ยเสียงเรียบ แต่ดวงตาสีครามกลับไหววับ จินหัวเราะในลำคอเบาๆ ยอมถอยหลังออกไปสองก้าวอย่างว่าง่าย แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้ากลับยิ่งเด่นชัดขึ้นไปอีก "ก็ตามใจครับ เชิญทางนี้... เจ้าชายน้ำแข็งของผม ศิษย์พี่ผู้ล่วงลับของคุณคงไม่ปลื้มแน่ ถ้าคุณมัวแต่มาเกรี้ยวกราดใส่ผม แทนที่จะสนใจ 'ของขวัญ' ที่รออยู่ตรงกลางห้อง" จินผายมือไปยังลานกว้างใจกลางโกดัง เรย์สูดหายใจเข้าอีกครั้งเพื่อดึงสติกลับมาสู่ภารกิจตรงหน้า เขาสลัดความรู้สึกปั่นป่วนที่เกิดจากสัมผัสใกล้ชิดเมื่อครู่ออกไป แล้วสาวเท้าย่างสามขุมเข้าไปยังจุดหมาย กลางกองลังไม้เก่าแก่ที่ถูกรื้อค้นกระจัดกระจาย มีร่างไร้ชีวิตร่างหนึ่งนอนขดอยู่บนพื้นคอนกรีต เรย์ย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง สวมถุงมือยางอย่างคล่องแคล่ว สายตาวิเคราะห์ร่องรอยบาดแผลตามเนื้อตัวของผู้ตาย สภาพศพซีดขาวและแข็งทื่อ บ่งบอกว่าเสียชีวิตมาแล้วไม่ต่ำกว่าหกชั่วโมง ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีรอยฟกช้ำจากการถูกทำร้าย และที่สำคัญที่สุด... ไม่มีรอยเลือดแม้แต่หยดเดียว มันคือการฆาตกรรมที่สะอาดหมดจดจนน่ากลัว เรย์ยื่นมือออกไปหวังจะพลิกข้อมือของศพเพื่อหาหลักฐานระบุตัวตน แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวหนังที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง โลกทั้งใบก็พลันมืดดับลงอย่างกะทันหัน *เปรี้ยง!* เสียงฟ้าผ่าคำรามก้องในห้วงความคิด ภาพเบื้องหน้าบิดเบี้ยวกลายเป็นสีเทาหม่น เรย์ถูกดึงย้อนเวลากลับไปสู่อดีตเมื่อหวินาทีที่แล้ว—สัมผัสพิเศษที่ติดตัวเขามาตั้งแต่เกิดกำลังทำงาน ในมิติเวลาทับซ้อน... โกดังแห่งนี้สว่างวาบด้วยแสงไฟแฟลช ร่างของผู้ตายไม่ได้นอนอยู่อย่างสงบเช่นนี้ ในภาพย้อนหลัง ชายหนุ่มผู้เคราะห์ร้ายกำลังดิ้นรนอย่างทุรนทุราย บนลำคอมีรอยเข็มสีแดงจางๆ และเหนือร่างนั้น มีเงาดำสนิทร่างหนึ่งยืนค้ำหัวอยู่ เงาที่ไม่มีใบหน้า ไม่มีเค้าโครงที่ชัดเจน ราวกับกลุ่มควันสีนิลที่บิดเบี้ยวได้ และในวินาทีสุดท้ายของเหตุการณ์ย้อนหลัง เงาดำนั้นหันหน้าตรงมายังทิศทางที่เรย์ยืนอยู่ ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองทะลุกาลเวลาเข้ามาโดยตรง ราวกับมันรู้ว่ากำลังมีใครบางคนแอบมองมันอยู่! *เฮือก!* เรย์สะดุ้งเฮือก ดึงมือกลับราวกับถูกไฟลวก ร่างสูงเซถอยหลังจนเกือบจะล้มลงไปกองกับพื้น ลมหายใจหอบถี่ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผม ดวงตาสีครามเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก—นี่ไม่ใช่การตายธรรมดา และสัมผัสพิเศษของเขาไม่เคยเตือนภัยรุนแรงขนาดนี้มาก่อน "เฮ้ เป็นอะไรไปครับ สีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะ หรือว่าคุณเห็น 'อะไรบางอย่าง' เข้าแล้วล่ะ?" เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับวงแขนแข็งแรงที่ยื่นเข้ามารับแผ่นหลังของเรย์ไว้ทันท่วงทีก่อนที่เขาจะล้มลงไปกระแทกพื้น จินย่อตัวลงพยุงร่างของนักสืบหนุ่มด้วยความเป็นห่วงที่แฝงอยู่ในแววตา แม้ริมฝีปากจะยังคงแย้มยิ้มอยู่ก็ตามที เรย์เงยหน้าขึ้นสบตากับแฮ็กเกอร์หนุ่ม ระยะห่างระหว่างกันใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดอยู่ริมฝีปาก หัวใจของเรย์เต้นโครมคราม ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะภาพสยดสยองในนิมิตเมื่อครู่ หรือเป็นเพราะสัมผัสแนบชิดจากคนตรงหน้ากันแน่ "มัน... มันมองเห็นผม" เรย์กระซิบเสียงพร่า ลมหายใจสะดุดเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วเรียวของจินยื่นมาเกลี่ยเส้นผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากให้อย่างเบามือ "ใครมองเห็นคุณเหรอครับ?" จินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาสสนุกสนานเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยประกายความคมกราบและจริงจังอย่างน่าประหลาด "บอกผมมาซิ เรย์ ว่าคุณเห็นอะไรในหัวของคุณ" ยังไม่ทันที่เรย์จะได้เอ่ยปากตอบคำถาม เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางประตูทางเข้าโกดัง พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างจ้าที่สาดส่องเข้ามาภายในบริเวณที่พวกเขากำลังยืนอยู่ "ตำรวจ! ทุกคนห้ามขยับ!" เสียงตะโกนก้องกังวานด้วยความตกใจดังขึ้น พร้อมกับลำกล้องปืนหลายกระบอกที่หันตรงมายังจุดที่พวกเขาทั้งสองคนกำลังกอดประคองกันอยู่ท่ามกลางศพปริศนา เรย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาร่างของคนที่ก้าวเข้ามานำหน้ากลุ่มตำรวจ เป็นบุคคลที่เขาคาดไม่ถึงที่สุดในเวลานี้—สารวัตรหนุ่มคู่ปรับเก่าผู้กุมคดีที่เขากำลังตามล่าอยู่ จินกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็นทันทีที่เห็นแขกไม่ได้รับเชิญ ดวงตาพราวระยับหันมาสบตากิกกับเรย์อีกครั้งในระยะประชิด ก่อนจะกระซิบเสียงเบาที่ริมฝีปากของนักสืบหนุ่ม "ดูท่าทางเราจะตกเป็นผู้ต้องหาคดีฆาตกรรมร่วมกันซะแล้วสิครับ... คุณนักสืบ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอด แล้วเรามาไขปริศนากลุ่มควันมรณะนี้ไปด้วยกันในตอนหน้านะครับ