วีรสตรีแห่งหมู่บ้าน

"ถ้าคนอย่างว่านจินไม่คู่ควรกับการเป็นผู้นำทางเกษตรของหมู่บ้านเรา แล้วใครเล่าจะคู่ควร?" เสียงตะโกนก้องของลุงผู้ใหญ่บ้านทำลายความเงียบงันในโถงประชุมกลางหมู่บ้าน ลู่เฉิงหยวนยืนกอดอกพิงเสาไม้ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขากวาดมองบรรดาชาวบ้านที่เคยเกรงกลัวอำนาจมืดของบ้านตระกูลจาง บัดนี้แววตาเหล่านั้นเปลี่ยนไป พวกเขาไม่ได้มองหลินว่านจินเป็นเพียงสะใภ้ขี้เกียจเหมือนเมื่อปีก่อนอีกแล้ว แต่เธอกลายเป็น ‘ความหวัง’ ที่หยิบยื่นปากท้องให้ทุกคน หลินว่านจินนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า ท่าทางสงบนิ่งดุจผิวน้ำที่สะท้อนเงาจันทร์ เธอไม่ได้แสดงท่าทีตื่นเต้นกับตำแหน่งที่ถูกยัดเยียดให้ แม้แต่ในใจจะรู้ดีว่านี่คือหมากตัวสำคัญในการเปลี่ยนผ่านชะตากรรมของทุกคนในยุคสมัยที่ความอดอยากยังคงกัดกินชีวิต "ทุกคนครับ..." ว่านจินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่กังวานไปทั่วห้อง "การเกษตรไม่ใช่แค่เรื่องของการหว่านเมล็ดลงดิน แต่มันคือการวางแผน การบริหารจัดการทรัพยากร และที่สำคัญที่สุดคือการร่วมมือกัน ผมไม่ได้ต้องการตำแหน่งเพื่ออำนาจ แต่ถ้าพวกคุณยอมเชื่อใจ ผมจะแสดงให้เห็นว่าที่ดินรกร้างเหล่านี้ สามารถเปลี่ยนเป็นทองคำได้จริงๆ" นางจางที่แอบยืนฟังอยู่หลังหน้าต่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความริษยา มือหยาบกร้านกำผ้าเช็ดหน้าแน่นจนสั่นเทา "นังเด็กเหลือขอ! แกก็แค่โชคดีที่หาของป่าเก่ง อย่าได้ใจไปนักเลย" นางพึมพำด้วยความอาฆาต ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นเป่าเป่าตัวน้อยเดินถือตะกร้าผักสดเดินผ่านหน้าไป สายตาที่ลูกชายคนเล็กของหลินว่านจินมองมานั้นไร้เดียงสา ทว่าแฝงความหนักแน่นอย่างคนเป็นพ่อไม่มีผิดเพี้ยน "แม่ครับ แม่จะรับตำแหน่งนี้ไหมครับ?" เป่าเป่าถามขณะวางตะกร้าลงข้างเท้าแม่ ว่านจินย่อตัวลงลูบศีรษะลูกชายเบาๆ แววตาของเธออ่อนแสงลงทันทีเมื่ออยู่ต่อหน้าเด็กน้อย "ถ้าแม่ทำได้ เพื่อนๆ ของเป่าเป่าจะมีข้าวกินอิ่มทุกมื้อ จะมีชุดใหม่ใส่ไม่ต้องใส่ชุดปะชุนอีกต่อไป ลูกคิดว่าแม่ควรรับไหมล่ะ?" "ถ้าอย่างนั้น แม่ก็คือวีรสตรีของหมู่บ้านเราใช่ไหมครับ?" เด็กน้อยยิ้มกว้าง บรรยากาศในห้องประชุมพลันเปลี่ยนไป ชาวบ้านต่างส่งเสียงสนับสนุน หลายคนเริ่มนำตัวอย่างพืชผลที่พวกเขาทดลองปลูกตามคำแนะนำของว่านจินมาโชว์ มันเป็นผักกาดที่อวบใหญ่และข้าวสาลีที่รวงแน่นผิดจากที่เคยปลูกในรอบหลายทศวรรษ นี่คือผลลัพธ์จาก ‘สารอาหารวิเศษ’ ที่ว่านจินแอบผสมลงในระบบชลประทานหมู่บ้านผ่านมิติฟาร์มโดยที่ไม่มีใครจับได้ ลู่เฉิงหยวนเดินเข้ามาใกล้ภรรยา เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นแฝงไปด้วยความภาคภูมิใจ "คุณทำได้ดีมากว่านจิน ต่อจากนี้ไป ต่อให้ใครจะก้มหัวให้ใคร แต่อำนาจในหมู่บ้านนี้จะรวมศูนย์อยู่ที่คุณ และผมจะเป็นกำแพงที่แข็งแกร่งที่สุดให้คุณเอง" ว่านจินสบตาเขา แววตาของทั้งคู่สื่อความหมายลึกซึ้งกว่าคำพูดใดๆ ในยามที่เธอกำลังจะตอบกลับ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาที่ประตูหน้า หัวหน้าหน่วยควบคุมตลาดมืดในเขตข้างเคียงก้าวเข้ามาพร้อมลูกน้องอีกสามคน ท่าทางไม่เป็นมิตรของพวกเขาทำให้ชาวบ้านที่กำลังดีใจต่างนิ่งอึ้ง ผักผลไม้ที่ว่านจินนำมาวางโชว์ดูจะกลายเป็นเป้าสายตาของคนกลุ่มนี้ทันที หัวหน้าหน่วยคนนั้นแสยะยิ้มก่อนจะเตะตะกร้าผักจนล้มกระจาย "ได้ข่าวว่าหมู่บ้านนี้มีผู้นำคนใหม่ที่เก่งกาจถึงขั้นสามารถผลิตผลผลิตเกินโควตารัฐอย่างนั้นรึ?" เขากระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม สายตาจ้องเขม็งมาที่ว่านจิน "น่าสนใจ... แต่พวกแกคงลืมไปว่า ของที่ขายดีเกินหน้าเกินตาคนอื่น โดยไม่มีใบอนุญาตจากทางเรา มันมีความผิดฐานลักลอบค้าขายไม่ได้รับอนุญาตนะ!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ลู่เฉิงหยวนก้าวออกมาขวางหน้าภรรยา มือหนาของเขาเอื้อมไปแตะด้ามปืนที่เอวโดยอัตโนมัติ ทว่าว่านจินกลับแตะแขนเขาไว้เบาๆ เธอเดินก้าวออกมาเผชิญหน้ากับคนเหล่านั้นด้วยท่าทีนิ่งสนิท "ถ้าคุณหมายถึงความผิดฐานค้าขาย" ว่านจินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "งั้นคงต้องรบกวนให้คุณดูนี่ก่อน" เธอหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าผ้า เป็นจดหมายแต่งตั้งจากกรมเกษตรระดับอำเภอที่เธอเพิ่งได้รับมาเมื่อเช้า ซึ่งระบุชัดเจนว่าหมู่บ้านนี้คือโครงการนำร่องผลิตเกษตรอินทรีย์ภายใต้การดูแลของรัฐบาลโดยตรง หัวหน้าหน่วยชะงัก คิ้วขมวดเข้าหากันทันทีที่เห็นตราประทับสีแดงสดบนกระดาษ ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายตาของว่านจินก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อของชายคนนั้น มันเป็นถุงผ้าเล็กๆ ที่มีกลิ่นอายของสมุนไพรหายากที่เธอเพิ่งสูญหายไปจากมิติฟาร์มเมื่อวานนี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ... แต่นี่คือการท้าทายจากคนในที่ชักใยอยู่เบื้องหลัง! "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เชิญออกไปจากหมู่บ้านของผมได้ครับ" ลู่เฉิงหยวนเอ่ยเสียงกร้าว พลางขยับกายกดดันจนอีกฝ่ายต้องถอยกรูด ในวินาทีที่คนกลุ่มนั้นหันหลังกลับ ความลับบางอย่างที่ว่านจินเพิ่งค้นพบจากรอยปักบนเสื้อของชายคนนั้นทำให้ใจเธอสั่นสะท้าน มันเป็นสัญลักษณ์เดียวกับ ‘รอยสัก’ ที่เธอเคยเห็นบนไหล่ของแม่สามีจอมสูบในคืนที่นางแอบเผาโรงเก็บพืชผลเมื่อปีก่อน! ความจริงที่ว่าแม่สามีไม่ใช่แค่คนงี่เง่าเห็นแก่ตัว แต่เป็นสายลับที่ส่งข้อมูลคนในหมู่บ้านให้ผู้มีอิทธิพลภายนอกเพื่อแลกกับเศษเงิน กำลังจะถูกเปิดโปง แต่ในขณะที่ว่านจินกำลังจะหันไปถามความจริงจากนางจาง จู่ๆ เสียงกรีดร้องของเป่าเป่าก็ดังมาจากหลังบ้าน พร้อมกับควันสีดำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า! "ว่านจิน! โรงเก็บพืชผลไฟไหม้!" เสียงลู่เฉิงหยวนตะโกนก้อง ว่านจินหันไปมองกองเพลิงที่ลุกโชนอย่างรวดเร็วผิดธรรมชาติ เธอกำหมัดแน่น รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่ผิดปกติจากมิติฟาร์มในอก ความร้อนระอุของเปลวไฟไม่ได้มาจากแค่เชื้อเพลิงธรรมดา แต่มันคือไฟที่ปรุงแต่งด้วยสารเคมีที่เธอจำได้แม่นว่ามีเพียง ‘คนของศัตรูในอดีต’ เท่านั้นที่ครอบครอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินว่านจินมาถึงจุดนี้ด้วยความตั้งใจนะครับ หมอภัทรแก้ไขชะตาจะรอพบทุกคนในบทถัดไปครับ