ศึกออกแบบครั้งแรก

"ถ้าโปรเจกต์นี้พัง... ฉันจะถือว่ามันเป็นเพราะสมองฝั่งวิศวกรรมของคุณมีแต่รอยหยักของปูนซีเมนต์กับเหล็กเส้นค่ะ!" เสียงใสๆ ที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดระดับสิบดังขึ้นท่ามกลางห้องปฏิบัติการสถาปัตยกรรมที่เงียบกริบ กลิ่นกระดาษไขและหมึกพิมพ์ราคาแพงลอยอบอวลปะปนกับความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนแทบจะคว้ามาปั้นเป็นก้อนได้ พู่กันยืนกอดอกแน่น ดวงตากลมโตตวัดมองผู้ชายร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงข้ามด้วยแววตาดุดันราวกับแมวเปอร์เซียกำลังแยกเขี้ยวใส่สิงโตหนุ่ม เหนือไม่ได้สะท้านสะเทือนกับวาจาเชือดเฉือนนั้นเลยแม้แต่น้อย เขายังคงรักษาใบหน้าหล่อเหลานิ่งสนิท ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองลงบนกระดาษร่างผังอาคารที่ถูกขีดฆ่าด้วยปากกาแดงเป็นแถบ เขาแค่นجหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นชวนให้คนฟังรู้สึกหมั่นไส้จนอยากจะหยิกเนื้อแน่นๆ สักที "ถ้าโปรเจกต์นี้มันส่งไม่ทัน หรือโครงสร้างมันถล่มลงมาทับหัวใครเข้า คนที่จะต้องรับผิดชอบก็คือสถาปนิกที่เอาแต่เพ้อฝันถึงความงามไร้รอยต่อโดยไม่ดูความเป็นจริงอย่างคุณนั่นแหละครับ... คุณพู่กัน" เหนือจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ครับ' หนักๆ พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างกวนประสาท ให้ตายเถอะ! ผู้ชายอะไร หน้าตาจัดว่าพรีเมียมระดับเกรดเอ ทว่านิสัยกลับติดลบยิ่งกว่าเกรดวิชาแคลคูลัส พู่กันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์เดือดพล่านที่กำลังตีตื้นขึ้นมาที่ลำคอ นี่เธอยังต้องทนหายใจร่วมกับเขาไปอีกสี่เดือนเต็มๆ ในโปรเจกต์บูรณะอาคารเก่าประจำภาคเรียนนี้อย่างนั้นหรือ แค่คิดก็อยากจะเอาไม้บรรทัด T-Square ฟาดหน้าหล่อๆ นั่นสักทีให้หายแค้น ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน อาจารย์ที่ปรึกษาจอมเผด็จการได้เรียกพวกเขาสองคนเข้าไปพบในห้องทำงาน พร้อมกับโยนระเบิดเวลาลูกใหญ่ใส่หน้าด้วยคำประกาศิตที่ว่า *“คณะวิศวกรรมศาสตร์กับคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ต้องบูรณาการร่วมกัน เหนือ... คุณคือนักศึกษาปีสี่ตัวท็อปด้านโครงสร้าง ส่วนพู่กัน... คุณคือนักศึกษาปีสามที่ออกแบบงานได้โดดเด่นที่สุดในปีนี้ อาจารย์จับคู่ให้พวกคุณทำโปรเจกต์ตึกอเนกประสงค์ริมน้ำ ห้ามเปลี่ยนตัว และต้องส่งงานพรีเซนต์รอบแรกสัปดาห์หน้า!”* ทันทีที่ได้ยินชื่อคู่หู พู่กันแทบอยากจะลมจับตรงนั้น ส่วนเหนือก็แค่นิ่งเงียบแล้วตอบสั้นๆ ว่า "รับทราบครับ" โดยไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าเธอด้วยซ้ำ ความเย่อหยิ่งและมาดนิ่งราวกับหุ่นยนต์ใส่ถ่านอัลคาไนต์ของเขา ทำให้พู่กันของขึ้นทันทีตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากห้องอาจารย์ "โครงสร้างบ้าบออะไรของคุณ! นี่มันคือพื้นที่สาธารณะนะคะคุณเหนือ! ถ้าฉันออกแบบให้ผนังมันโปร่งโล่งรับลมธรรมชาติไม่ได้ แล้วคนใช้งานจะมีความสุขได้ยังไงคะ? จะให้ฉันขังพวกเขาไว้ในตู้คอนกรีตทึบๆ แบบที่คุณชอบหรือไง!" พู่กันกระแทกเสียงใส่ พร้อมกับใช้นิ้วเรียวสวยจิ้มลงไปบนแปลนกระดาษตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง เหนือขยับตัวเล็กน้อย เขายื่นมือหนาออกไปหยิบปากกาเคมีสีดำจากมือเธอหน้าตาเฉย ปลายนิ้วของเขาเฉียดโดนผิวเนื้ออุ่นๆ ของเธอชั่วแวบหนึ่ง แต่มันกลับทำให้พู่กันต้องรีบชักมือกลับราวกับโดนไฟลวก หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขามันใกล้กันเกินไปแล้ว "ตึกไม่ได้สร้างด้วยความเพ้อฝันครับพู่กัน..." เหนือโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ เจือจางด้วยกลิ่นกระดาษและกาแฟจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกเธอ เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูจนคนฟังต้องกลั้นหายใจ "ถ้าโครงสร้างรับน้ำหนักกระจกบานใหญ่ที่คุณอยากได้ไม่ไหว ต่อให้ลมพัดผ่านดีแค่ไหน สุดท้ายตึกหลังนี้ก็พังครืนลงมาฝังกลบคนข้างในอยู่ดี... อยากให้ผมช่วยฝังคุณเป็นคนแรกไหมล่ะครับ?" "ไอ้... ไอ้คุณเหนือ!" พู่กันหน้าแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือความเขินที่จู่ๆ ก็โดนรุกประชิดตัวแบบตั้งตัวไม่ติด เธอยกมือขึ้นผลักไหล่กว้างของเขาออกไปเต็มแรงจนเหนือต้องเอนตัวกลับไปนั่งตั้งตรงตามเดิม "ปากเสียที่สุด! ใครจะตายก่อนไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ฉันนี่แหละที่จะทำให้คุณยอมก้มหัวให้กับดีไซน์ของฉันให้ได้คอยดู!" "ผมไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครหรอกครับ... โดยเฉพาะคนปากเก่งอย่างคุณ" เหนือเหยียดยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้อบอุ่นเลยสักนิด แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้สถาปนิกสาวอย่างพู่กันรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ในท้องได้อย่างน่าประหลาด บรรยากาศในห้องเงียบลงไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมเพดานที่หมุนเอื่อยๆ กับเสียงหัวใจของพู่กันที่ดังแข่งกับความเงียบ เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างใช้ความคิด ดวงตากลมโตสำรวจใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่กำลังก้มหน้าก้มตาคำนวณตัวเลขยั้วเยี้ยลงบนกระดาษทดอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ยอมรับก็ได้... แม้ว่าเขาจะน่าหมั่นไส้และกวนประสาทขนาดไหน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเวลาที่เหนือจริงจังกับการคำนวณโครงสร้าง แววตาคมกริบคู่นั้นกลับมีเสน่ห์บางอย่างที่ดึงดูดสายตาอย่างประหลาด "นี่..." พู่กันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แสร้งทำเป็นกระแอมไอเพื่อกลบเกลื่อนความประหลาดใจเมื่อครู่ "ถ้าฉันยอมลดขนาดกระจกฝั่งทิศตะวันตกตามที่คุณคำนวณ เพื่อให้คานรับน้ำหนักไหว... คุณจะยอมปรับแปลนบันไดวนกลางตึกให้โค้งรับกับส่วนโค้งของแม่น้ำตามที่ฉันต้องการไหมล่ะคะ?" เหนือชะงักมือที่กำลังถือปากกา เขาดึงแววตาขึ้นมองสถาปนิกสาวตรงหน้า ดวงตาคมกริบพินิจพิเคราะห์ใบหน้าเนียนใสที่ฉายแววต่อรองอย่างจริงจัง ความเงียบโรยตัวคั่นกลางระหว่างคนทั้งคู่ ชั่ววินาทีนั้น... ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากริมฝีปากหยได้รูปของวิศวกรหนุ่ม มีเพียงรอยยิ้มบางเบาที่แต้มอยู่บนมุมปากอย่างมีความหมาย ก่อนที่เหนือจะได้เอ่ยปากตอบข้อเสนอของเธอ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย พร้อมกับร่างสูงโปรดของแทนเพื่อนสนิทตัวแสบของพู่กันที่ผลักประตูเข้ามาหน้าตาเฉย โดยมีถุงน้ำปั่นสองแก้วแกว่งไปมาในมือ "เฮ้ย พู่กัน! นั่งสวีท เอ๊ย! นั่งประชุมงานกับคุณวิศวกรเขาไปถึงไหนแล้ววะ... อุ๊ps! ฉันมาขัดจังหวะอะไรพวกเธอหรือเปล่าวะเนี่ย?" แทนชะงักกึกเมื่อกวาดสายตามาเห็นระยะห่างระหว่างเพื่อนสนิทกับหนุ่มวิศวกรสุดฮอตที่นั่งประจันหน้ากันชนิดชิดติดขอบโต๊ะ พู่กันสะดุ้งสุดตัว รีบดีดตัวถอยหลังเก้าอี้ออกห่างจากเหนือทันที ใบหน้าหวานแดงซ่านลามไปถึงใบหูด้วยความตกใจ ขณะที่เหนือยังคงนั่งนิ่งสนิท สีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทว่าดวงตาคมกริบกลับหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่สบอารมณ์ที่มีคนเข้ามาขัดจังหวะบทสนทนาสำคัญ และในจังหวะที่พู่กันกำลังจะอ้าปากเอ็ดเพื่อนสนิท เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของเหนือก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเอกสารแผ่นใหม่ที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้าเธอ... "ข้อเสนอของคุณเมื่อกี้... ผ่านครับ" เหนือพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าแฝงความนัยบางอย่างที่ทำเอาพู่กันถึงกับลมหายใจสะดุด "แต่มีข้อแม้ว่า... คืนนี้ คุณต้องไปนั่งเคลียร์แบบรายละเอียดทั้งหมดที่ห้องสมุดคณะวิศวะฯ กับผมสองคนเท่านั้น ห้ามปฏิเสธ" ...ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดหน้าแรกของความฟินนี้นะคะ!