วิญญาณใหม่ในกระท่อมผุพัง

“ถ่มน้ำลายลงพื้นเสีย! อย่าให้เศษขยะอย่างเจ้ามาทำให้พื้นเรือนตระกูลจางต้องแปดเปื้อนไปมากกว่านี้!” เสียงแผดกร้าวของหญิงวัยกลางคนดังสนั่นก้องอยู่ในโสตประสาท หลินเสี่ยวเวยรู้สึกเหมือนถูกทุบด้วยค้อนเหล็กเข้าที่ขมับ ความเจ็บปวดรุนแรงราวกับมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงไปทั่วร่าง ร่างกายที่เคยกระฉับกระเฉงในฐานะเชฟมิชลินระดับโลก กลับอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงดุจซากศพที่ถูกทิ้งร้างมานานแรมปี เธอกะพริบตาถี่ๆ พยายามปรับโฟกัสสายตาที่พร่ามัว สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นของหญิงแก่ในชุดผ้าฝ้ายสีหม่น ผิวหนังเหี่ยวย่นขยับตามจังหวะการด่าทอที่พ่นออกมาไม่หยุดหย่อน กลิ่นอับชื้นของดินและควันไฟเก่าๆ อบอวลอยู่ในอากาศจนน่าสะอิดสะเอียน “นางลูกสะใภ้ตัวกาลกิณี! ผัวเจ้าก็พิการปางตายไปแล้ว เจ้ายังจะมาเกาะกินข้าวสารตระกูลข้าอีกหรือ? ออกไป! ไสหัวไปอยู่ที่กระท่อมปลายนาท้ายสวนนั่นเสีย หากข้าเห็นหน้าเจ้าในเรือนนี้อีกแม้เพียงก้าวเดียว อย่าหาว่าข้าใจดำ!” เสี่ยวเวยพยุงกายขึ้นอย่างยากลำบาก ความทรงจำที่แปลกปลอมหลั่งไหลเข้ามาดุจน้ำป่าไหลหลาก เธอไม่ใช่เชฟเสี่ยวเวยในโรงแรมหรูใจกลางมหานครอีกต่อไป แต่เธอคือ 'หลินเสี่ยวเวย' สะใภ้ที่ถูกตระกูลจางขับไล่ออกมาเพราะความยากจนและความไร้ค่าในสายตาแม่ผัวที่เกลียดชังเธอเข้าไส้ “เจ้า… จะให้ข้าไปอยู่กระท่อมที่ผุพังจนแทบจะถล่มลงมานั่นจริงหรือครับ?” เสี่ยวเวยเอ่ยถาม เสียงของเธอแหบพร่า แต่แฝงด้วยความเยือกเย็นจนผู้ฟังถึงกับชะงัก แม่สามีแค่นหัวเราะ “คำว่า ‘ครับ’ ของเจ้ามันแปลกหูดีนี่? แต่นั่นก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าเจ้าเป็นตัวซวย! ไปเสีย! ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจเอาไม้ไล่ฟาดเจ้าจนขาลาก!” ไม่มีคำโต้ตอบใดๆ เสี่ยวเวยพยุงกายขึ้นยืนอย่างมั่นคง แม้ขาจะสั่นเทาแต่สายตาของเธอกลับฉายแวววาวราวกับเสือที่กำลังซุ่มมองเหยื่อ เธอไม่ใช่นางสะใภ้ขี้ขลาดคนเดิมอีกต่อไป ในเมื่อสวรรค์เล่นตลกส่งเธอมาอยู่ในร่างที่ถูกทอดทิ้งเช่นนี้ เธอก็จะใช้ทักษะที่ติดตัวมาพลิกกระดานชีวิตนี้ให้เป็นตำนานเสียเอง ทว่า... ความจริงที่โหดร้ายกว่าคือความหิวโหยที่กัดกินลำไส้จนขดตัว เธอเดินโซเซออกมาจากเรือนใหญ่ มุ่งหน้าสู่กระท่อมร้างตามความทรงจำ ร่างกายของเธออ่อนแอเกินกว่าจะทำสิ่งใดได้ หากวันนี้ไม่มีอาหารตกถึงท้อง มีหวังวิญญาณใหม่ในร่างนี้ได้กลายเป็นผีเฝ้าสวนตั้งแต่วันแรกที่มาถึงแน่ เมื่อถึงกระท่อมปลายนา สภาพของมันยิ่งกว่าที่จินตนาการไว้ หลังคาสังกะสีเก่าคร่ำคร่าสนิมเกาะกินจนเกือบผุพัง หน้าต่างบานเดียวที่มีก็ปิดไม่สนิท เสี่ยวเวยทิ้งตัวลงบนกองฟางแห้งอย่างหมดแรง ทันใดนั้น ความรู้สึกประหลาดก็เกิดขึ้นที่ปลายนิ้ว *‘มิติเก็บของ...?’* เธอนึกถึงห้องครัวส่วนตัวที่เธอรักที่สุดในชาติก่อน ทันใดนั้น จิตสัมผัสก็วูบไหวราวกับถูกดูดเข้าไปในพื้นที่ว่างเปล่า พื้นที่กว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ทำครัวระดับพรีเมียม วัตถุดิบสดใหม่ และเครื่องปรุงรสที่หายาก ทั้งหมดนี้ยังคงอยู่กับเธอ! เสี่ยวเวยยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ เธอหยิบถุงแป้งเก่าๆ ข้าวสารที่เหลือติดก้นถุงไม่กี่กำมือ และผักป่าที่เก็บได้ระหว่างทางมาวางไว้บนโต๊ะไม้ผุๆ ในกระท่อม เธอไม่มีเวลามานั่งเศร้าโศกกับโชคชะตา กลิ่นของความตายที่ลอยมาจากความหิวโหยเตือนให้เธอต้องลงมือทำอะไรสักอย่าง เธอเริ่มจัดการกับเตาไฟเก่าๆ ที่ดูท่าจะจุดติดยากเย็น เสี่ยวเวยลงมือคัดแยกเครื่องปรุงลับจากมิติออกมาผสมกับผักป่าเพียงหยิบมือ กลิ่นหอมฟุ้งที่ไม่ควรจะมีในกระท่อมผุพังเริ่มอบอวลไปทั่วบริเวณ กลิ่นของกระเทียมเจียวหอมฉุย ผสมผสานกับความหวานของหัวไชเท้าและกลิ่นหอมของซีอิ๊วหมักบ่มชั้นดีที่เธอหยิบออกมาจากมิติ เธอกำลังทำ ‘ซุปผักป่าตุ๋นกระดูกหมูทิพย์’ เพียงชั่วครู่ กลิ่นหอมยวนใจก็กระจายตัวผ่านลมพัดอ่อนๆ ออกไปไกลถึงริมทางเดินของหมู่บ้าน ใครก็ตามที่ได้กลิ่นนี้เป็นต้องชะงักฝีเท้าด้วยความสงสัย ใครกันที่ยากจนถึงขั้นต้องมาอยู่ในกระท่อมผุพัง แต่กลับทำอาหารได้กลิ่นหอมหวนยิ่งกว่าเหลาอาหารในตัวเมือง? เสี่ยวเวยตักซุปใส่ถ้วยดินเผาที่แตกบิ่น เธอกำลังจะจิบมันเพื่อประทังชีวิต แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูกระท่อม “เจ้า… ทำอะไรกินน่ะ?” เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเอ่ยขึ้นด้วยความระแวง เสี่ยวเวยชะงักค้าง เธอเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู เขาสวมเสื้อทหารเก่าขาดวิ่น ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลที่ยังไม่หายสนิท ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองถ้วยซุปในมือเธอไม่วางตา นี่คือ ‘จางเหว่ย’ สามีที่ทุกคนบอกว่าเขากำลังจะตายจากพิษบาดแผล! แต่ดูเหมือนสิ่งที่น่าตกใจกว่านั้นคือ... ในมือของชายหนุ่มผู้นี้ กำลังถือมีดสั้นที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง และดูเหมือนว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะมาขอส่วนแบ่ง แต่เขาดูเหมือนกำลังตัดสินใจว่าจะ ‘ฆ่า’ หรือ ‘กิน’ สิ่งที่อยู่ตรงหน้าดี! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในจุดเริ่มต้นของตำนานบทนี้ กาแฟโบราณแก้วโตสัญญาว่าจะรังสรรค์ความเข้มข้นให้ท่านประทับใจจนวางไม่ลงแน่นอนครับ