เมื่อลูกค้าตัวแสบคือคนที่เกลียดที่สุด

นิ้วเรียวของธันวากดลบข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือเป็นรอบที่สี่ของนาทีนี้ หน้าจอเรืองแสงวาบสะท้อนกับกรอบแว่นสายตา ขณะที่เจ้าตัวกำลังพ่นลมหายใจยาวเหยียดออกมาอย่างเหลืออด เอกสารแปลนรีโนเวทห้องสมุดชุมชนกองโตบนโต๊ะทำงานกระจรกำลังส่งเสียงร้องเตือนเป็นนัยๆ ว่ากำหนดส่งแบบร่างแรกคือพรุ่งนี้เช้า! และถ้าโปรเจกต์นี้พัง สถาปนิกหนุ่มผู้เนี๊ยบทุกกระเบียดนิ้วอย่างเขาคงต้องเอาหน้าไปซุกกับกระถางต้นไม้หน้าตึกให้รู้แล้วรู้รอด ปัญหาไม่ได้อยู่ที่งานยากเกินความสามารถ แต่มันอยู่ที่ลูกค้าตัวแสบเจ้าของโปรเจกต์ ดันส่งข้อความมาบอกตอนห้าทุ่มตรงว่า... *อยากเปลี่ยนธีมร้านจากสไตล์ลอฟท์ดิบเท่ เป็นสไตล์สวนพฤกษศาสตร์ในร่มที่เน้นดอกไม้สดเก้าสิบเปอร์เซ็นต์!* ให้ตายสิ นี่มันงานสถาปัตยกรรมนะ ไม่ใช่ร้านขายพวงมาลัยหน้าวัด! ธันวากดพิมพ์ข้อความด้วยความหงุดหงิด ปลายนิ้วรัวแป้นพิมพ์ประชดประชันส่งไปหาเพื่อนสนิทที่เป็นผู้ประสานงาน [ธันวา]: ไอ้วิน! ลูกค้าประสาทนี่หามาจากไหนวะ บอกว่าอยากได้สวนดอกไม้ในตึกเก่า จะบ้าเหรอ โครงสร้างรับน้ำหนักดินกับความชื้นไม่ไหวหรอกเว้ย! หาคนจัดดอกไม้ให้ฉันด่วนเลย เอาแบบมืออาชีพ คุยง่าย ไม่เรื่องมาก และที่สำคัญ... ต้องไม่ประสาทกินเหมือนลูกค้าฉัน! ผ่านไปไม่ถึงสามวินาที หน้าจอก็เด้งตอบกลับมาทันทีราวกับวินนั่งเฝ้าจออยู่ [วิน]: ใจเย็นน่าคุณสถาปนิกปากจัด เรื่องจัดดอกไม้ไว้ใจฉันได้เลย เพิ่งดีลกับมือโปรคนหนึ่งมา ฝีมือระดับท็อป การันตีความเป๊ะ แถมราคามิตรภาพสุดๆ ส่งคอนแท็กต์ให้ทางนี้นะ ไปทักคุยรายละเอียดกันเองเลยแก [ธันวา]: เออ ขอบใจมาก ส่งมาเลย ฉันรีบ ติ๊ง! ลิงก์โปรไฟล์ไลน์ถูกส่งเข้ามา ธันวาไม่รอช้า กดคลิกเข้าไปทันทีด้วยความรีบร้อน รูปโปรไฟล์เป็นภาพช่อดอกกุหลาบสีขาวสะอาดตา ชื่อไลน์สั้นๆ ว่า "Kati_The_Florist" ธันวาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย ชื่อนี้มันคุ้นหูพิกล... คุ้นจนชวนให้รู้สึกคันยุบยิบที่ฝ่ามืออย่างบอกไม่ถูก แต่สมองที่กำลังล้าจากการอดนอนติดต่อกันสามวันทำให้เขาปัดความสงสัยนั้นทิ้งไปก่อนจะกดเพิ่มเพื่อนแล้วส่งข้อความทักทายออกไปในทันที [ธันวา]: สวัสดีครับคุณกะทิ ผมธันวา สถาปนิกผู้ดูแลโปรเจกต์รีโนเวทห้องสมุดชุมชน ทางเราต้องการผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดดอกไม้มาช่วยประเมินพื้นที่ด่วนภายในคืนนี้ คุณสะดวกคุยรายละเอียดเลยไหมครับ ผ่านไปเกือบนาที ไม่มีข้อความตอบกลับ มีเพียงสัญลักษณ์ขึ้นว่ากำลังพิมพ์ๆๆ สลับกับหยุดพิมพ์อยู่หลายรอบ จนธันวาเริ่มหงุดหงิดรอบที่ล้าน [ธันวา]: ถ้าไม่สะดวก รบกวนแจ้งด้วยนะครับ เวลาผมมีจำกัด ในที่สุด หน้าจอโทรศัพท์ก็ปรากฏข้อความตอบกลับมา แต่ข้อความนั้น... กลับทำให้ธันวาแทบสำลักกาแฟที่เพิ่งจิบเข้าไป [Kati_The_Florist]: อุ๊ย! ตายแล้ว นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณสถาปนิกปากหมา... เอ๊ย ปากจัด สมัยมหาวิทยาลัยนี่เอง ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะคะคุณธันวาคนเก่ง 😊 ธันวาเบิกตากว้าง สันกรามขบเข้าหากันจนแน่น ภาพความทรงจำสีจางเมื่อสมัยเรียนปีสามผุดวาบขึ้นมาในหัวทันที... ยัยเด็กปีหนึ่งคณะเกษตรศาสตร์ เอกพฤกษศาสตร์ ที่ชอบเดินถือกระถางต้นกระบองเพชรมาป่วนหน้าคณะสถาปัตย์ทุกวัน แถมยังเคยเอาดอกไม้หน้าตาประหลาดมาวางไว้บนโต๊ะทำงานของเขาพร้อมแปะโพสต์อิตว่า *'ระวังตายด้านนะคะคุณพี่สถาปนิก'* ยัยตัวแสบคนนั้น... กะทิ! หัวใจของธันวากระตุกวูบ ความง่วงที่มีมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธผสมความประหลาดใจจนสมองแทบช็อต นี่เขาต้องมาร่วมงานกับยายแม่มดนี่จริงๆ น่ะหรือเนี่ย! ธันวารีบกดโทรศัพท์แนบหูทันทีโดยไม่รอช้า เสียงสัญญาณรอสายดังขึ้นเพียงครั้งเดียวปลายสายก็กดรับ พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักที่ลอดผ่านลำโพงออกมาเบาๆ อย่างอารมณ์ดี "ฮัลโหลค่ะคุณสถาปนิก ไม่เจอกันนาน ยังหน้าบึ้งคิ้วขมวดเหมือนตอนเรียนอยู่หรือเปล่าคะเนี่ย ระวังตีนกาถามหานะคะเตง" เสียงหวานใสเอ่ยแซวมาตามสายด้วยความกวนประสาทแบบที่ต่อให้ผ่านไปกี่ปีก็ไม่มีวันเปลี่ยน "กะทิ!" ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน "เธอมาอยู่ในเครือข่ายงานฉันได้ยังไง อย่าบอกนะว่าเธอเป็นคนบอกให้ลูกค้าเปลี่ยนธีมกะทันหันแบบนี้!" "แหม ปักปรำกันเก่งจังเลยนะคะคุณธันวา ลูกค้าเขาอยากได้สวนดอกไม้จริงๆ ต่างหากล่ะคะ ส่วนฉันน่ะ... แค่บังเอิญรับงานต่อจากเพื่อนคุณเท่านั้นเอง โลกกลมดีใช่ไหมล่ะคะ?" ปลายสายหัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนาน ขณะที่ธันวากำมือถือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด เขาสูดหายใจเข้าลึก, พยายามตั้งสติแล้วเอ่ยเสียงเรียบเย็น "ฉันไม่ทำงานร่วมกับเธอ ยยกเลิกดีลนี้ซะ ฉันจะหาคนอื่น" "อุ๊ย ยกเลิกตอนนี้ไม่ได้แล้วนะคะคุณสถาปนิก เพราะฉันเซ็นสัญญาเบื้องต้นกับทางมูลนิธิเรียบร้อยแล้ว แถมพรุ่งนี้เช้าแปดโมงตรง ฉันจะแบกกระถางต้นไม้ไปรอคุณที่หน้าไซต์งานแล้วด้วยนะ..." กะทิเว้นจังหวะเล็กน้อย น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเย้าแหย่ชวนหมั่นไส้ "...เตรียมตัวเตรียมใจรับความสดใส (ที่อาจทำให้คุณประสาทกิน) ไว้ได้เลยนะคะคุณธันวา บายค่า!" ติ๊ด! ปลายสายตัดสายทิ้งไปหน้าตาเฉย ปล่อยให้ธันวายืนค้างอยู่กลางห้องทำงานเงียบๆ ธันวาจ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับลง สมองกำลังประมวลผลความซวยครั้งใหญ่ที่กำลังจะมาเยือนในเช้าวันพรุ่งนี้ ทว่าท่ามกลางความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่าน หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นผิดจังหวะแปลกๆ อย่างไม่น่าให้อภัย ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาเปิดหน้าสมุดบันทึกหน้าแรกนี้ด้วยกันนะคะ แล้วมาลุ้นไปพร้อมๆ กันในตอนหน้าค่ะ!