รอยแผลที่มองไม่เห็น

“เส้นประสาทคู่ที่สามเสียหาย... ถ้าพลาดแม้แต่จุดเดียว ร่างกายซีกซ้ายของคนไข้จะกลายเป็นอัมพาตไปตลอดกาล” เสียงราบเรียบติดจะเย็นชาของ ดร.อคิน ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องผ่าตัดที่เย็นเฉียบจนแทบตัดขั้วหัวใจ แสงไฟฟลัดไลท์สว่างจ้าสะท้อนลงบนพื้นผิวเหล็กกล้าของเครื่องมือแพทย์ อคินกุมมีดผ่าตัดด้วยความนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นสลัก หัวใจของเขาในยามนี้ไม่ได้เต้นตามจังหวะชีวิตของมนุษย์ทั่วไป แต่เต้นเป็นจังหวะเดียวกับกราฟสัญญาณชีพของคนไข้บนเตียง เขาไม่ใช่มนุษย์ที่มีเลือดเนื้อในยามนี้ แต่เป็นเครื่องจักรที่มีจิตวิญญาณแห่งการรักษา “ขยายภาพขึ้นอีกสามเท่า” อคินสั่ง สายตาคมกริบของเขาจ้องมองผ่านกล้องจุลทรรศน์ผ่าตัด มือที่มั่นคงดุจหินผาค่อยๆ กรีดผ่านเนื้อเยื่อที่เปราะบาง กลิ่นคาวเลือดจางๆ ปะปนกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ มันเป็นกลิ่นที่อคินคุ้นเคยจนเกือบจะกลายเป็นกลิ่นหอมในความทรงจำส่วนลึกที่เขามักจะพยายามปิดตาย ในห้องพักฟื้นที่อยู่ถัดออกไป ภาพของมารดาผู้ล่วงลับผุดขึ้นมาในห้วงคำนึงอย่างห้ามไม่ได้ อคินจำได้ดีถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความกังวลในวันที่เขายังเป็นเด็กตัวน้อยๆ มืออันอบอุ่นที่ลูบศีรษะเขาก่อนจะจากไปตลอดกาล ความรักนั้นบริสุทธิ์และเป็นสิ่งเดียวที่เขายึดเหนี่ยวไว้ในโลกที่เต็มไปด้วยความโหดร้ายและตรรกะที่เย็นชา เขายังคงเก็บรักษาจดหมายฉบับสุดท้ายของแม่ไว้ในลิ้นชักลับเสมอ แม้จะไม่เคยเปิดอ่านซ้ำ เพราะแค่ความทรงจำก็เพียงพอแล้วที่จะย้ำเตือนว่า 'ชีวิต' นั้นเปราะบางเพียงใด แต่ทว่า... ความเงียบในห้องผ่าตัดกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นทว่าแผ่วเบาที่ดังมาจากทางเข้าด้านหลังอคิน “คุณหมอคะ... เวลาที่คุณมีเหลืออยู่ในการช่วยชีวิตคนไข้คนนี้ กับเวลาที่ฉันมีในการไขคดีฆาตกรรม... ดูเหมือนว่าพระเจ้าจะให้เรามาบรรจบกันในที่ที่ไม่ควรจะเป็นนะคะ” เรนินก้าวเข้ามาในระยะสายตา เธออยู่ในชุดสูทลำลองที่ดูทะมัดทะแมง ดวงตาของเธอคมปลาบราวกับจะมองทะลุผ่านหน้ากากอนามัยของอคินไปถึงตัวตนที่แท้จริง อคินชะงักมือนิ่งสนิทเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาโฟกัสที่การผ่าตัดต่อโดยไม่แม้แต่จะหันไปมอง “คุณกำลังละเมิดกฎความปลอดภัยระดับสูงของโรงพยาบาล รอยเลือดบนรองเท้าของคุณบอกผมว่าคุณเพิ่งกลับจากที่เกิดเหตุ ซึ่งมันไม่ใช่ที่นี่” “ที่เกิดเหตุอยู่ที่ไหนไม่สำคัญเท่ากับสิ่งที่ฉันพบในแฟ้มลับที่คุณลืมทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานของผู้อำนวยการหรอกค่ะ ดร.อคิน” เรนินขยับเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของเธอปะทะกับไอเย็นของห้องผ่าตัด เธอยื่นมือที่สวมถุงมือยางออกมา คลี่ซองพลาสติกที่มีเศษกระดาษเปื้อนคราบเขม่าสีดำออกมาให้เขาเห็น อคินเลิกคิ้วภายใต้หน้ากาก เขาสามารถรับรู้ได้ถึงอันตรายที่แฝงมากับผู้หญิงคนนี้ เธอไม่ใช่แค่พนักงานสอบสวนทั่วไป แต่เป็นคนที่พร้อมจะดึงความลับที่เขาฝังไว้ให้ลึกที่สุดขึ้นมาตีแผ่ “คนไข้คนนี้สำคัญพอที่จะให้คุณเสียสมาธิเพื่อคุยกับฉันไหมคะ?” เรนินกระซิบ เสียงของเธอต่ำและกดดัน “หรือว่า... การผ่าตัดครั้งนี้มันคือส่วนหนึ่งของหลักฐานที่คุณกำลังพยายามทำลายทิ้งกันแน่?” อคินวางมีดผ่าตัดลงบนถาดสเตนเลส เสียงเหล็กกระทบกันดังก้องกังวานในความเงียบ เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบตากับเรนินผ่านแว่นนิรภัย แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหว แต่กลับวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย “ความจริงเป็นสิ่งที่อันตรายเกินกว่าที่คุณจะถือไว้ในมือเปล่าแบบนั้น เรนิน” เขาตอบเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยความกดดันที่ทำให้บรรยากาศในห้องดูอึดอัดขึ้นฉับพลัน “งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิคะ ว่าภายใต้รอยแผลเป็นที่มองไม่เห็นในใจคุณ... คุณเป็นเหยื่อ หรือเป็นฆาตกรตัวจริงกันแน่” สิ้นคำพูดของเธอ อคินก็กดสวิตช์เครื่องตรวจจับชีพจรให้ดังระงมไปทั่วห้อง แทนที่จะตอบคำถามนั้น เขาหันกลับไปหาคนไข้แล้วกรีดมีดลงไปลึกกว่าเดิมจนเลือดสีแดงฉานพุ่งกระเซ็นเปื้อนใบหน้าของเขา ในจังหวะที่เรนินชะงักไปชั่วครู่เพราะภาพตรงหน้า อคินก็หยิบเอาเครื่องบันทึกเสียงขนาดจิ๋วที่ติดอยู่ใต้ถาดเครื่องมือขึ้นมาเปิดทิ้งไว้ ก่อนจะขยับเข้าไปกระซิบข้างหูของเธอในระยะที่ใกล้จนลมหายใจสัมผัสกัน “คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อหาหลักฐานหรอกนะ... แต่คุณมาที่นี่เพื่อส่งตัวเองเข้าสู่กับดักที่ฉันวางไว้ตั้งแต่เมื่อสิบปีที่แล้ว” เรนินเบิกตากว้างเมื่อได้ยินประโยคนั้น และในวินาทีที่เธอจะถอยหนี ประตูห้องผ่าตัดก็ถูกปิดล็อกตายด้วยระบบนิรภัยอัตโนมัติ พร้อมกับสัญญาณเตือนภัยสีแดงที่เริ่มกะพริบถี่รัวทั่วห้องทำงานของอคิน—แฟ้มลับที่เธอกำลังตามหา ถูกดีดออกจากเครื่องทำลายเอกสารในมือของเธอ และภาพที่ปรากฏอยู่บนหน้ากระดาษนั้น ไม่ใช่หลักฐานคดีฆาตกรรม... แต่เป็นรูปถ่ายของเธอเองในวัยเด็ก ที่ยืนคู่กับ 'อคิน' ในวันที่เขาสูญเสียทุกอย่างไป ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับปริศนาแสนรุนแรงนี้ไปพร้อมกับกุหลาบอาบแสงจันทร์นะคะ