บทส่งท้าย: สเน่หาชั่วนิรันดร์

ผืนผ้าใบสีขาวบริสุทธิ์ของชุดเจ้าสาวสั่งตัดพิเศษจากมิลานทิ้งตัวกวาดพื้นห้องแต่งตัวหรูหรา ภายในคฤหาสน์ตระกูลวราห์ ทว่าหัวใจของคนที่สวมใส่มันกลับไม่ได้สงบเรียบร้อยตามเนื้อผ้า "อย่าขยับค่ะคุณลลิล เดี๋ยวรอยยับจะลามมาถึงตรงตะเข็บข้างเอว... ท่านประธานสั่งกำชับนักหนาว่า ห้ามมีแม้แต่รอยพับเดียวให้ระคายเคืองสายตา" เสียงของช่างแต่งหน้าฝีมือดีกระซิบเตือนด้วยความเกรงกลัว พร้อมกับมือที่กำลังบรรจงติดเข็มกลัดเพชรเม็ดงามลงบนสาบเสื้ออย่างระมัดระวัง ลลิลหลุบตาลงมองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกเงาบานยักษ์ หญิงสาวในชุดแต่งงานสไตล์วินเทจผสมผสานความเซ็กซี่ทันสมัยช่างดูแตกต่างจากเด็กสาวที่เคยเซ็นสัญญาจำยอมแลกอิสรภาพกับปีศาจแห่งวงการธุรกิจเมื่อหลายปีก่อนลิบลับ โลกที่เคยมีแต่ความมืดมน ไร้ทางออก และเต็มไปด้วยคราบน้ำตา บัดนี้ถูกชำระล้างด้วยเปลวไฟแห่งความเสน่หาที่ร้อนแรงและมั่นคงจนน่าใจหาย ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นเพียงสองครั้งเบาๆ แต่ทรงอำนาจจนทุกคนในห้องต้องสะดุ้ง ประตูบานใหญ่เปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทตัดเย็บด้วยมือ เข็มกลัดเพชรน้ำงามบนปกเสื้อระยิบระยับล้อกับแสงไฟ แต่ไม่มีสิ่งใดดึงดูดสายตาได้เท่ากับนัยน์ตาสีเทาเข้มคู่นั้น... คาร์ลอส วราห์ มาเฟียหนุ่มผู้เคยถือครองความเย็นชาเป็นเกราะป้องกันหัวใจ บัดนี้แววตากลับไหวระริกด้วยความรู้สึกที่ล้นปรี่จนยากจะควบคุม เขาไม่ได้เดินเข้ามาทันที แต่หยุดยืนนิ่งอยู่ที่กรอบประตู ราวกับกำลังประเมินภาพความงดงามตรงหน้าว่านี่คือความจริง หรือเป็นเพียงความฝันที่เขากลัวตื่นมาแล้วพบว่ามันสลายหายไป "ออกไปก่อน" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยสั่งสั้นๆ เพียงคำเดียว บรรดาทีมงาน ช่างแต่งหน้า และพี่เลี้ยงต่างรีบก้มศีรษะถอยกรูดออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้พื้นที่แห่งนี้เหลือเพียงเจ้าของอาณาจักรกับเจ้าสาวของเขาเท่านั้น ประตูปิดลงพร้อมกับเสียงล็อกกลอนที่ดังชัดเจนในความเงียบ คาร์ลอสสาวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว ย่างก้าวของเสือร้ายที่ยอมจำนนต่อเหยื่ออันเป็นที่รัก ไหล่กว้างหยุดลงตรงเบื้องหลังของเธอในกระจกเงา มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยามเอื้อมแตะลงบนลาดไหล่เปลือยเปล่า ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนลลิลต้องหลับตาลงรับสัมผัสคุ้นเคยที่ยังคงทำให้หัวใจเต้นระส่ำทุกครั้ง "คุณคาร์ล... ชุดมันอึดอัดไปไหมคะ หรือฉันดู... อื้อ" คำถามที่ซ่อนความกังวลถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อวงแขนแกร่งพุ่งเข้ามาโอบกอดเอวคิ้วคอดของเธอเข้าชิดแนบกาย ร่างสูงฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น สูดกลิ่นกายสาวที่เขาเสพติดมาเนิ่นนานราวกับคนขาดอากาศหายใจ ริมฝีปากร้อนผ่าวพรมจูบซับผิวเนื้อเนียนเบาๆ อย่างทะนุถนอม ราวกับเธอมันคือแก้วตาดวงใจที่เปราะบางที่สุดในโลก "ไม่เคยมีอะไรเกี่ยวกับเธอที่บกพร่องเลยสักครั้ง... ลลิล" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดใบหู "วันนั้นที่เธอก้าวเข้ามาในห้องทำงานของฉันพร้อมสัญญาฉบับนั้น ฉันไม่เคยคิดเลยว่า... ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ จะกลายเป็นเจ้าชีวิตของคาร์ลอส วราห์ ได้เบ็ดเสร็จเด็ดขาดแบบนี้" ลลิลหันกลับมาเผชิญหน้า มือเรียวบางยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง นิ้วเรียวสอดเข้ากับเส้นผมสีเข้มที่จัดแต่งทรงไว้อย่างเนียบเรียบ เธอยิ้มบางๆ แววตาสุกสกาวสะท้อนภาพของชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่ยอมคุกเข่าให้หัวใจพ่ายแพ้ "คุณต่างหากที่เป็นคนสร้างกรงทองนี้ขึ้นมาขังฉัน... แล้วตอนนี้ยังจะมาทำเป็นพูดจาหวานเลี่ยนอีกนะคะ" "กรงทองเหรอ?" คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำกังวานอย่างอารมณ์ดี มือหนาเลื่อนลงกุมมือบางของเธอทาบไว้บนตำแหน่งหัวใจของเขาเอง แรงเต้นรัวเร็วด้านในนั้นคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด "ผิดแล้ว... สำหรับฉัน เธอคืออิสรภาพเดียวที่ฉันโหยหา ลลิล" ริมฝีปากหยักลึกโน้มลงมาประทับจูบอร์ดี้สเน่หาที่เต็มไปด้วยความลึกซึ้ง เนิ่นนาน และอ้อยอิ่ง ไม่มีร่องรอยของความเร่งรีบหรือความดิบเถื่อน มีเพียงรสจูบแห่งการครอบครองที่อบอวลไปด้วยความหวานล้ำและคำมั่นสัญญาที่ไร้คำพูดใดๆ จะเปรียบเปรย *** เสียงดนตรีบรรเลงเพลงรักแผ่วเบาเคล้าคลอไปกับเสียงพูดคุยแสดงความยินดีจากแขกเหรื่อผู้ทรงเกียรติที่มารวมตัวกันแน่นขนัด ณ รีสอร์ทหรูริมผา ภายใต้โดมกระจกใสที่สะท้อนแสงดาวระยิบระยับยามค่ำคืน งานวิวาห์แห่งปีถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่อลังการสมฐานะเจ้าพ่อวงการธุรกิจสีเทาและรีสอร์ทระดับโลก แต่บรรยากาศภายในงานกลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและเป็นกันเองอย่างน่าประหลาด ลลิลในชุดเจ้าสาวกระโปรงฟูฟ่องสีงาช้างกำลังยืนรับช่อดอกไม้จากเพื่อนสนิท ทว่าสายตาของเธอกลับหลุดโฟกัสไปยังมุมหนึ่งของห้องจัดเลี้ยง... ณ โซฟาเบดสีครีมตัวใหญ่ มีร่างของชายหนุ่มมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล กำลังนั่งขัดสมาธิอย่างไม่แคร์ภาพลักษณ์ประธานบริษัท โดยมีเด็กชายตัวน้อยวัยขวบเศษ หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตาพอร์ซเลน กำลังนั่งอยู่บนตักกว้าง คาร์ลอสผู้เยียบเย็นในสายตาคนรอบข้าง กำลังทำหน้าตาตลกขบขันเพื่อหลอกล่อให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนยอมดื่มนมจากขวด "คุณคาร์ลคะ ลูกงอแงหรือเปล่า" ลลิลเดินเข้ามาใกล้ พร้อมส่งสายตาดุๆ ไปยังสามีป้ายแดงที่ตอนนี้ดูจะยอมจำนนต่อ "นายท่านตัวน้อย" มากกว่าใครทั้งหมด "เปล่าเลยภรรยา... เจ้าตัวแสบแค่กำลังตรวจสอบว่า พ่อของเขามีคุณสมบัติพอที่จะอุ้มเขาในงานแต่งงานนี้หรือเปล่าต่างหาก" คาร์ลอสพูดพลางหัวเราะทุ้มในลำคอ มือหนาประคองร่างป้อมของเด็กชายขึ้นแนบอกอย่างคล่องแคล่ว แววตาสيเทาเข้มที่เคยฉายแววดุดันและเต็มไปด้วยความระแวงระวังโลกใบนี้ บัดนี้กลับอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยประกายแห่งความสุขอย่างแท้จริง เด็กน้อยในอ้อมแขนหัวคิกคักชอบใจ ยื่นมือป้อมๆ ไปคว้าเนกไทของคาร์ลอสมาอมเล่นอย่างสนุกสนาน เจ้าพ่อมาเฟียไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด กลับยอมก้มศีรษะให้ลูกชายตัวน้อยเล่นตามใจชอบ สายตาคมกริบช้อนขึ้นมองภรรยาคนสวยที่ยืนอมยิ้มอยู่ตรงหน้า "มานี่สิ... แม่เขาน่ะ" คาร์ลอสเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงอบอุ่น มืออีกข้างที่ว่างดึงเอวบางของลลิลให้เข้ามาแนบชิด จนเธอกลายเป็นส่วนหนึ่งของอ้อมกอดที่อบอุ่นที่สุดในค่ำคืนนี้ ลลิลทิ้งน้ำหนักตัวพิงซบลงบนไหล่กว้างของสามี มือเรียวลูบผมนุ่มนิ่มของลูกชายเบาๆ ความอิ่มเอมใจสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในอกจนขอบตาร้อนผ่าวมันไม่ใช่ความสุขที่ฉาบฉวย แต่มันคือบทสรุปของเรื่องราวทั้งหมด... บทพิสูจน์ว่าแม้โชคชะตาจะเคยเล่นตลกให้พวกเขาต้องเกี่ยวพันกันด้วยสัญญาปีศาจ แต่น้ำมือและความรักของพวกเขาก็ร่วมกันเขียนตอนจบขึ้นมาใหม่ได้อย่างงดงามที่สุด "เหนื่อยไหมคะ" เธอเอ่ยถามเสียงแผ่ว "เหนื่อยอะไรล่ะ... ในเมื่อโลกทั้งใบของฉัน อยู่ตรงนี้หมดแล้ว" คาร์ลอสกระซิบตอบชิดกลุ่มผมหอมกรุ่น ริมฝีปากหยักจูบลงบนหน้าผากมนของภรรยาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะก้มลงหอมแก้มยุ้ยๆ ของลูกชายอีกฟอดใหญ่ เสียงเพลงบรรเลงคลอเคล้า แสงดาวส่องประกายพราวฟ้าเป็นสักขีพยาน และอ้อมกอดที่แน่นแฟ้นนี้คือคำตอบว่า... สเน่หาซ่อนเร้นที่เคยเป็นเพียงสัญญาลับ บัดนี้ได้กลายเป็นพันธะแห่งรักชั่วนิรันดร์ที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ข้ามผ่านหยาดน้ำตาและคราบความเจ็บปวด มาสู่อ้อมกอดแห่งความรักที่แท้จริงในค่ำคืนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในผลงานเรื่องถัดไปค่ะ — มิดไนท์คิส —