หวนคืนสู่รอยร้าว

กลิ่นอายของอิตาليันเรดไวน์ราคาแพงเคล้าคลออยู่กับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในแกลเลอรีใจกลางกรุง ความเงียบงันระดับไฮ엔ด์ถูกทำลายลงด้วยเสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนอย่างจังหวะจะโคน ทว่าทุกย่างก้าวกลับดึงดูดสายตานับร้อยคู่ให้หยุดนิ่งค้าง ประติมากรรมสำริดนับสิบชิ้นที่ตั้งตระหง่านอยู่รอบห้องราวกับไร้ตัวตน เมื่อเทียบกับผู้หญิงที่กำลังก้าวเข้ามาในงาน ลินินในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทเนื้อผ้าซิลค์เครปสั่งตัดพิเศษ ขับเน้นทรวดทรงระหงที่เคยบอบบางให้อรชรและเปี่ยมด้วยอำนาจ แว่นกันแดดทรงโอเวอร์ไซส์สีชาถูกถอดออกเผยให้เห็นดวงตากลมโตที่เคยซ่อนหยาดน้ำตาไว้ตลอดสามปี บัดนี้มันกลับนิ่งสนิท เยชา และทอประกายคมกริบดั่งคมมีดที่อาบยาพิษ เธอก้าวเข้ามาในฐานะ "มิวส์" คนใหม่และตัวแทนระดับเอเชียแปซิฟิกของแบรนด์จิวเวลรีระดับโลก ไม่ใช่ผู้หญิงเงียบๆ คนเดิมที่เคยถูกกักขังไว้ในคฤหาสน์หลังใหญ่ของอาคเนย์ "ยินดีต้อนรับครับ คุณลินิน... ไม่สิ ต้องเรียกว่ามาดมัวเซลล์ลินดา?" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูเอ่ยขึ้นจากความมืดสลัวเบื้องหน้า อาคเนย์ก้าวออกมาจากมุมจัดแสดงประติมากรชิ้นเอก ดวงตาคมกราบกวาดมองร่างบางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ความนิ่งงันฉายชัดในแววตาคู่นั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดสูททักซิโดสีดำสนิทดูเยือกเย็นและทรงพลังไม่เปลี่ยน มือหนาถือแก้วไวน์แกว่งช้าๆ ขณะที่สันจมูกโด่งคมสันเชิดขึ้นเล็กน้อยด้วยความถือดี ทว่ากล้ามเนื้อกรามกลับขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน—สัญญาณเตือนภัยที่บ่งบอกว่าหัวใจของประติมากรผู้ไร้หัวใจกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง ลินินหยุดเดิน ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมอำพันลอยเข้าแตะจมูกอาคเนย์ มันเป็นกลิ่นเดิม... กลิ่นที่เขาเคยสูดดมบนเรือนร่างเปลือยเปล่าในคืนที่เขาเคยผลักไสเธออย่างไร้เยื่อใย "ไม่ต้องเรียกฉันด้วยชื่ออื่นหรอกค่ะคุณอาคเนย์ เพราะต่อให้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ฉันก็ยังเป็นผู้หญิงคนที่คุณเคยเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี... คนเดิม" เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างเชือดเฉือน รอยยิ้มมุมปากของเธองดงามราวกับปีศาจร้ายในคราบเทพธิดา มันทั้งเย้ายวนและบาดลึกในเวลาเดียวกัน อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เขาเคยหลงใหล เขาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะข้างทางอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวจนลินินต้องเผลอกลั้นหายใจ กลิ่นกายบุรุษผสมความเย็นเยียบของแอร์และกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ โอบล้อมเธอไว้ในพื้นที่แคบๆ "เก่งขึ้นนี่... กล้าบินกลับมาเหยียบถิ่นของฉัน พร้อมกับหน้ากากหนาเตอะนี่" นิ้วเรียวยาวแข็งกระด้างของอาคเนย์เอื้อมขึ้นแตะที่คางอิ่มของเธอแผ่วเบา สัมผัสที่คุ้นเคยและน่าสะอิดสะเอียนทำให้ลินินเกือบจะสะบัดหนี แต่เธอกลับเลือกที่จะยืนนิ่ง ส2บตาเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว "แต่เสียดายนะ... ต่อให้เธอจะเปลี่ยนชื่อ เปลี่ยนลุค หรือกลายเป็นคนดังแค่ไหน แววตาที่โหยหาความรักจากฉัน มันก็ยังทุเรศเหมือนเดิม" "คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ..." ลินินปัดมือเขาออกอย่างไม่ไยดี รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนเรียวปากสีแดงก่ำ "คนที่โหยหา... ไม่ใช่ฉันแน่ๆ" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความตึงเครียด ผู้คนในงานต่างถอยร่างออกห่างเนื่องจากสัมได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากชายหญิงคู่นี้ อาคเนย์กัดฟันกรอด ความพยศที่ฉายชัดในแววตาของอดีตภรรยาทำให้เลือดในกายเขาพลุ่งพล่าน สามปีที่เขาต้องทนอยู่กับความว่างเปล่าและความรู้สึกผิดที่กัดกินวิญญาณ—แม้เขาจะไม่ยอมรับมันก็ตาม—บัดนี้มันถูกจุดประกายขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยวและความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ "ปากดีนักนะ... งั้นคืนนี้ เราคงต้องไปสะสางบัญชีเก่ากันให้จบเสียที ลินิน" กระซิบเสียงต่ำด้วยความกรุ่นโกรธ อาคเนย์คว้าข้อศอกเล็กของเธอไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล หมายจะลากตัวออกจากงานเลี้ยงที่ผู้คนเริ่มหันมามอง ทว่าลินินกลับไม่ยอมจำนน เธอออกแรงกระชากแขนกลับอย่างเด็ดเดี่ยว พร้อมกับเอvใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของเขาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อาคเนย์ต้องชะงักกึก "ตามใจคุณสิคะ... แต่อย่าลืมล่ะ ว่าคนที่เจ็บปวดที่สุดในเกมนี้ จะไม่ใช่ฉันอีกต่อไป" สัมผัสระอุจากฝ่ามือของเขาที่บีบกระชับต้นแขนของเธอมันร้อนผ่าวราวกับรอยเหล็กแดงประทับ ลินินรู้ดีว่าเธอกำลังเดินเข้าสู่กรงเล็บของซาตานอีกครั้ง แต่ครั้งนี้... เธอไม่ได้มาในฐานะเหยื่อผู้โง่เขลาอีกต่อไปแล้ว สัญชาตญาณดิบเถื่อนและความแค้นที่สุมอกทำให้หัวใจของทั้งสองเต้นระรัวในจังหวะเดียวกัน ทว่าในขณะที่อาคเนย์กำลังจะลากตัวเธอพ้นจากประตูแกลเลอรีเพื่อตรงไปยังรถส่วนตัว ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งตึงตังพร้อมกับเสียงใสแจ๋วก็ดังแทรกเข้ามาท่ามกลางความเงียบงัน "คุณแม่คะ! น้องลันตาหิวน้ำ—เอ๊ะ! คุณปู่หน้าดุคนนี้เป็นใครกันคะ ทำไมถึงมาจับแขนคุณแม่แบบนั้นล่ะคะ?" ร่างเล็กป้อมในชุดกระโปรงฟูฟ่องวิ่งเข้ามาดึงชายสูตรของลินินไว้ ดวงตากลมโตใสแป๋วถอดแบบมาจากผู้ชายที่กำลังยืนตัวแข็งทื่ออยู่เบื้องหน้าไม่มีผิดเพี้ยน อาคเนย์ก้มมองเด็กหญิงตัวน้อยที่สูงเพียงเอวของเขา ลมหายใจของประติมากรผู้เยือกเย็นสะดุดกึก สมองขาวโพลนราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ เมื่อดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นเงยขึ้นสบตากับเขา พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ถอดพิมพ์เดียวกับอดีตภรรยาไม่มีเพี้ยน... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเส้นทางอารมณ์ที่เข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!