สมการเวทที่ไม่ถูกบันทึก

กลิ่นฉุนของผงมานาสังเคราะห์ที่เจือจางในห้องทดลองใต้ดิน ทำให้ศิลาต้องขยับแว่นกรอบเงินบนสันจมูกเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะลงบนโต๊ะไม้โอ๊กสีเข้มเป็นจังหวะสม่ำเสมอ คล้ายกำลังคำนวณอัตราการสลายตัวของอณูเวทที่ลอยวนอยู่ในอากาศ เบื้องหน้าของเด็กหนุ่มคือกระดาษปาปิรัสแผ่นเก่า เต็มไปด้วยสูตรโครงสร้างเวทมนตร์ยุ่งเหยิงที่เหล่าศาสตราจารย์แห่งสถาบันเวทมนตร์อาร์คานาต่างลงความเห็นว่าเป็น "ทางตัน" แต่สำหรับศิลาแล้ว มันไม่ใช่ทางตัน... มันเป็นเพียงสมการที่ใส่ตัวแปรผิดพลาดไปหนึ่งตำแหน่งเท่านั้นเองครับ "นายกำลังเสียเวลาเปล่า ศิลา" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเย่อหยิ่งดังขึ้นจากมุมห้อง ลูเซีย ก้าวเท้าผ่านความมืดออกมา แสงจากคบเพลิงเวทสะท้อนเรือนผมสีเงินยาวสลวยและดวงตาสคู่คมกริบที่จ้องมองมายังเขาอย่างประเมิน เธอดำรงตำแหน่งหัวหน้าหอพักอัคคีคราม ผู้มีพรสวรรค์ระดับมอนสเตอร์ที่คนทั้งสถาบันเกรงกลัว ทว่าในยามนี้ แววตาของหญิงสาวกลับไหววูบด้วยความเหนื่อยล้า เธอเดินตรงเข้ามาหยุดยืน2ก้าวจากโต๊ะทำงาน ก่อนจะวางสมุดบันทึกปกหนังสีดำเข้มลงตรงหน้าเขา "พี่ชายฉันทิ้งมันไว้ก่อนจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย... และพวกสภาสูงบอกว่านายเป็นคนเดียวในชั้นปีนี้ที่มีสมองพอจะแกะรอยมันได้" ศิลาเงยหน้าขึ้นสบตากับลูเซีย นัยน์ตาสีดำสนิทของเขาไม่ได้สะท้อนความตื่นกลัวหรือความประหม่าแม้แต่น้อย มีเพียงความนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงลึก "สภาสูงไม่ได้ประเมินผมสูงเกินไปหรอกครับ ลูเซีย... พวกเขาแค่ไม่อยากเอาชื่อเสียงของตัวเองมาเสี่ยงกับความล้มเหลวต่างหาก" ศิลาตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าเฉียบคมจนอีกฝ่ายชะงักไป "อีกอย่าง สมุดบันทึกเล่มนี้ไม่ได้ถูกเข้ารหัสด้วยเวتมนตร์ชั้นสูง แต่มันถูกเขียนขึ้นด้วยหลักสถิติความน่าจะเป็น โครงสร้างเวทของตระกูลเคนต์ไม่ได้สูญหาย... แต่มันกำลังถูกเขียนขึ้นใหม่ต่างหาก" ลูเซียขมวดคิ้วมุ่น ความไม่พอใจฉายชัดบนใบหน้าสวยคม "นายหมายความว่ายังไง?" ก่อนที่ศิลาจะได้เอ่ยคำอธิบายใดๆ อากาศรอบตัวก็พลันบิดเบี้ยว เสียงหึ่งต่ำๆ ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท คลื่นพลังงานสีครามเข้มแผ่ขยายออกเป็นวงกว้างจนฝุ่นผงบนพื้นลอยเคว้งคว้าง ลูเซียชักไม้กายสิทธิ์ออกจากซองข้างเอวด้วยสัญชาตญาณ ดวงตากวาดมองไปรอบห้องด้วยความตื่นตัว ทว่าไม่มีใครอื่นนอกจากพวกเขาสองคน [ตรวจพบตัวแปรมนตราภายนอกระบบหลัก...] [กำลังทำการซิงโครไนซ์โครงสร้างวิญญาณกับโฮสต์... 0%] [... 45%] [... 99%] [เชื่อมต่อสำเร็จ: ระบบ 'เซียนคำนวณเวท' (Arithmancy System) เปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ] เสียงกังวานประหลาดดังขึ้นในหัวของศิลา ราวกับมีระฆังแก้วใสดังก้องมาจากห้วงมิติที่ไกลโพ้น พร้อมกับหน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าเรืองแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ทว่ามันแปลกประหลาดตรงที่... มันลอยอยู่ตรงหน้าเขาโดยที่ลูเซียไม่มีทีท่าว่าจะมองเห็นมันเลยแม้แต่น้อย ศิลาดึงสายตากลับมามองหน้าจอโฮโลแกรมที่ปรากฏข้อมูลยั้วเยี้ยราวกับโค้ดโปรแกรมคอมพิวเตอร์ [สถานะโฮสต์: ศิลา] [ฉายา: ตัวประกอบล่องหน (ระดับความน่าสนใจในสายตาคนทั่วไป: 0.01%)] [พลังเวทพื้นฐาน: ต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานสถาบัน 3.4 เท่า] [ทักษะติดตัว: เนตรคำนวณสมบูรณ์แบบ (Max), สลายโครงสร้างเวท (Level 1)] [ภารกิจเร่งด่วน: ไขปริศนาหน้ากระดาษที่ 42 ในสมุดบันทึกของตระกูลเคนต์ภายในเวลา 3 นาที มิฉะนั้นเขตอาคมใต้ดินจะทำการรีเซ็ตตัวเองและลบความทรงจำของผู้เกี่ยวข้องทั้งหมด] "ศิลา? นายเป็นอะไรไปทำไมอยู่ๆ ถึงเงียบ" ลูเซียเอ่ยทักด้วยความสงสัย เมื่อเห็นเด็กหนุ่มตรงหน้าจดจ้องไปยังพื้นที่ว่างเปล่าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ศิลาไม่ได้ตอบคำถามทันที เขากวาดสายตาคำนวณตัวเลขและกระแสมานาที่ไหลวนอยู่ในห้องด้วยความเร็วสูง สมองของเขาประมวลผลข้อมูลนับล้านบรรทัดในเวลาเพียงเสี้ยววินาที รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของสุภาพบุรุษหนุ่มผู้ถูกมองว่าเป็นเพียงตัวประกอบไร้ตัวตนในสถาบันแห่งนี้ "ไม่มีอะไรครับ ลูเซีย..." ศิลาหยิบปากกาขนนกขึ้นมาจรดลงบนกระดาษปาปิรัสอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาอบอุ่นและมั่นใจอย่างประหลาด "แค่... ดูเหมือนว่าพวกเรากำลังจะได้คำตอบที่ตามหาเร็วกว่าที่คิดแล้วล่ะครับ" ทว่าในวินาทีที่ปลายปากกาแตะลงบนกระดาษ หน้าต่างระบบสีฟ้าก็กะพริบถี่รัว พร้อมกับข้อความเตือนภัยสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นทับซ้อนข้อความเดิมทันที [คำเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบการแทรกแซงจาก "ผู้ดูแลระบบภายนอก" - บุคคลปริศนาที่สามกำลังก้าวเข้ามาในรัศมี 10 เมตร และ... พวกมันรู้ว่าคุณกำลังมองเห็นระบบนี้ครับ] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับก้าวแรกของสมการบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - อาร์เธอร์มนตราสวรรค์ -