เปิดตัวสถาปนิก vs CEO จอมแสบ

"ถ้าคุณคิดว่าลายเส้นสถาปัตยกรรมของฉันเป็นแค่ 'รอยขีดเขียนของเด็กประถม' ตามที่คุณพล่ามออกมาเมื่อครู่ล่ะก็... ฉันเกรงว่าโปรเจกต์มูลค่าหมื่นล้านนี้ คงต้องจบลงตั้งแต่กระดาษแผ่นแรกแล้วล่ะค่ะ ท่านประธานคีริน" เสียงรองเท้าส้นสูงแปดเซนติเมตรกระทบพื้นหินอ่อนของห้องประชุมใหญ่ดัง *กริ๊บ... กริ๊บ...* เป็นจังหวะจะโคน ทว่าดังก้องกังวานจนทุกคนในห้องประชุมคณะกรรมการบริหารบริษัท 'คีรินกรุ๊ป' ถึงกับกลั้นหายใจ ลินินยืนตัวตรงสง่า ร่างเพรียวบางในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มสะท้อนภาพลักษณ์ของสถาปนิกสาวผู้ทรงอิทธิพลทางความคิด เธอกวาดสายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนมองไปยังชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่หัวโต๊ะ คีริน... CEO หนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ นัยน์ตาคมกู๊ดดูลึกล้ำและเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ เขาไม่ได้สะท้านต่อคำประกาศิตของเธอเลยสักนิด กลับหยิบปากกา Montblanc ราคาแพงระยับขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างใจเย็น มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย คล้ายเสือร้ายที่กำลังมองเหยื่อสาวเดินเข้ากรงด้วยความเต็มใจ "หู้ว... ดุเป็นบ้าเลยค่ะคุณสถาปนิก" คีรินลากเสียงกวนประสาท ยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนคนตัวเล็กกว่าต้องแหงนมองเล็กน้อย "แต่เสียดายจังนะ... ที่ในสัญญาข้อที่สิบแปดระบุไว้ชัดเจนว่า *'ผู้ว่าจ้างมีสิทธิ์ขาดในการปรับแก้แบบตามความพึงพอใจสูงสุด'* และบังเอิญว่า... ผมยังไม่พอใจตรงไหนเลยสักนิดเดียว" "คุณคีริน!" ลินินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์เดือดดาลที่กำลังพุ่งทะยานจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ มือเรียวใต้โต๊ะกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "แบบร่าง 'The Infinite Haven' ฉันใช้เวลาอดหลับอดนอนแก้มาสามเดือนเต็ม! ทุกเส้นสาย คำนวณโครงสร้าง รับน้ำหนัก และทิศทางลม ถูกต้องตามหลักวิศวกรรมสถาปัตยกรรมทุกประการ ไม่ใช่เด็กอนุบาลที่จะมานั่งขีดเขียนตามใจชอบเพราะแค่อยากแกล้งฉันเล่น!" "อ้าว รู้ตัวด้วยเหรอคะว่าผมแกล้งอยู่?" คีรินโน้มตัวเข้ามาใกล้ ชิดเสียจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นมินต์เย็นๆ ปะทะเข้ากับปลายจมูกของเธอ ลินินผถอยหลังกรูดโดยอัตโนมัติ แต่ติดที่พนักเก้าอี้ประชุม "ผมไม่ได้อยากแกล้งคุณหรอกลินิน... ผมแค่ 'สนใจ' ต่างหาก สนใจว่าเวลาที่คุณโมโหจนตาเขียวปั้ด หน้าตาจะน่าเอ็นดูขนาดไหน" *เพล้ง!* เสียงเหมือนกระจกแตกในใจลินินไม่ใช่เพราะคำพูดหยหยัน แต่เป็นความหงุดหงิดที่ผู้ชายคนนี้ไม่เคยจริงจังกับงานหลักล้านเลยสักวินาทีเดียว รตา ลูกสาวท่านรองประธานผู้พ่วงตำแหน่งคู่หมั้นในนามของคีริน ซึ่งนั่งหน้าเสียอยู่มุมห้องรีบแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงจริตจะก้านที่พยายามดัดให้ฟังดูน่าฟังที่สุด "คุณลินินคะ อย่าเสียมารยาทกับท่านประธานเลยค่ะ! ถึงคุณจะเป็นสถาปนิกดาวรุ่ง แต่โปรเจกต์นี้บริษัทเราจ่ายเงินจ้างนะคะ ไม่ได้ขอความช่วยเหลือ ถ้าทำงานร่วมกับท่านประธานไม่ได้ ก็ลาออกไปซะเถอะค่ะ จะได้ไม่ต้องมาเสียเวลาทุกคน" ลินินหันขวับไปมองรตา สายตาที่ใช้มองอีกฝ่ายเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก เธอยกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด "คุณรตาคะ ถ้าการ 'ทำงานร่วมกัน' ในความหมายของคุณ คือการยืนพยักหน้างึกๆ คอยเอาใจประธานโดยไม่สนความปลอดภัยของโครงสร้างตึกที่จะถล่มลงมาทับหัวคนน่ะ... ฉันยอมลาออกไปเลี้ยงแมวดีกว่าค่ะ และอีกอย่างนะ... ตำแหน่งหัวหน้าสถาปนิกของฉัน ได้มาจากการประกวดระดับนานาชาติ ไม่ได้มาจากการเดินตามก้นใครต้อยๆ เพื่อรอเศษความสนใจ... หวังว่าคงเข้าใจตรงกันนะคะ" "กรี๊ด! นัง...!" รตาหน้าถอดสี กรีดร้องออกมาด้วยความเหลืออดจนภาพลักษณ์ไฮโซหลุดลุ่ย "พอ!" คีรินยกมือขึ้นห้ามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ทรงอำนาจจนห้องประชุมกลับมาเงียบกริบในเสี้ยววินาที นัยน์ตาคมกริบหันกลับมาจ้องลินินที่เชิดหน้าสู้ไม่ถอย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความจริงจังที่น่ากลัวขึ้นเป็นกอง "ในเมื่อคุณมั่นใจในแบบของคุณนัก... ลินิน" คีรินหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมากดสไลด์หน้าจอสองสามที "งั้นเรามาเดิมพันกันหน่อยไหมล่ะ?" "เดิมพันอะไรไม่ทราบคะ? ฉันไม่ใช่พวกชอบเล่นการพนัน" ลินินตอบเสียงแข็ง "คืนนี้ สี่ทุ่มตรง... ที่ไซต์งานก่อสร้างโซน A" คีรินก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออีกก้าว จนลินินต้องเผลอกลั้นหายใจ "ถ้าคุณกล้าไป 'ตรวจหน้างาน' กับผมแค่สองต่อสอง แล้วพิสูจน์ให้ผมเห็นว่าแบบของคุณไม่มีจุดบกพร่องตามที่ผมแย้ง... ผมจะเซ็นอนุมัติงบทั้งหมดโดยไม่แก้แม้แต่เส้นเดียว แต่ถ้าคุณเถียงผมไม่ออก..." คีรินโน้มใบหน้าลงมา กระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง "...คุณต้องยอมรับข้อเสนอ 'ย้ายสำนักงาน' มานั่งทำงานในห้องทำงานส่วนตัวของผม... ตลอดโปรเจกต์นี้" ลินินเบิกตากว้าง หันขวับกลับมามองหน้าเขาอย่างไม่เชื่อหู "นี่คุณบ้าไปแล้วเหรอ! ใครจะไปนั่งในห้องเดียวกับคุณตลอด..." "กลัวเหรอคะ?" คีรินท้าทาย ปรบมือเบาๆ เป็นเชิงเยาะเย้ย "สถาปนิกมือหนึ่งของประเทศ แต่ไม่กล้าเผชิญหน้ากับความจริงในยามวิกาล งั้นก็เซ็นใบลาออกซะ แล้วยอมรับซะเถอะว่าคุณมันก็แค่เก่งแต่ปาก" คำว่า 'เก่งแต่ปาก' เหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ลินินกำหมัดแน่น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความทิฐิและศักดิ์ศรีที่ค้ำคอ เธอเกลียดที่สุดคือการดูถูกฝีมือ! "ก็ได้!" ลินินกระแทกเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาพราวระยับของเขา "คืนนี้ สี่ทุ่มตรง! ฉันจะไปเหยียบไซต์งานให้คุณดูว่าตรรกะงี่เง่าของคุณมันผิดเพี้ยนแค่ไหน เตรียมปากกาเซ็นอนุมัติไว้ได้เลยค่ะท่านประธาน!" คีรินหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างพึงพอใจ นัยน์ตาคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่ลินินมารู้ทีหลังว่า... มันคือหลุมพรางที่เธอเดินลงไปโดยไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงหมุนตัวเดินกลับไปที่เก้าอี้ทำงาน หยิบเอกสารขึ้นมาเปิดผ่านๆ โดยไม่สนใจสายตาทิ่มแทงของใครทั้งสิ้น ก่อนที่เขาจะกดอินเตอร์คอมบนโต๊ะเรียกเลขาส่วนตัวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เตรียมรถ แล้วโอนเงินเข้าบัญชีบริษัท 'สถาปนิกเมลอน' สองร้อยล้านเป็นค่ามัดจำงวดแรกได้เลย... อ้อ แล้วก็ บอกหัวหน้าคนงานเตรียมกาแฟร้อนๆ กับเบาะนุ่มๆ ไว้ที่ห้องพักคนงานโซน A ด้วยนะ คืนนี้เรามี 'แขกคนสำคัญ' จะมาตรวจไซต์งานยาวทั้งคืน" ลินินยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น เมื่อสมองประมวลผลคำพูดเมื่อครู่ได้ทัน เธอก็อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง—*เงินมัดจำสองร้อยล้านโอนไปแล้วตั้งแต่เธอยังไม่ทันออกจากห้องประชุมเนี่ยนะ?!* ยังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปากด่าทออะไรออกไป ประตูห้องประชุมก็เปิดผางออก เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ที่บินมาจอดนิ่งสนิทอยู่บนดาดฟ้าตึกสำนักงานใหญ่ ก็ดังกระหึ่มก้องทะลุกระจกกันเสียงเข้ามา พร้อมกับร่างของชายชุดสูทสีดำสี่คนที่เดินเข้ามาโค้งคำนับให้คีรินอย่างพร้อมเพรียง ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะหันมาผายมือเชิญเธอก2รายด้วยรอยยิ้มสุภาพ ทว่าเด็ดขาด "เชิญครับคุณลินิน... ท่านประธานสั่งให้เตรียมรถลีมูซีนรอรับคุณกลับไปเตรียมตัวสำหรับคืนนี้เรียบร้อยแล้วครับ" ************************************************** (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาDIVEลงหลุมความกวนของท่านประธานคีรินด้วยกันนะคะ รับรองว่าตอนหน้ามีกรี๊ดสับความฟินแน่นอนค่ะ!)