เงาแรกในที่เกิดเหตุ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินอพาร์ตเมนต์ย่านชานเมือง ไม่ได้ทำให้สารวัตรภคินรู้สึกสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือยางสีขาวยกขึ้นดันกรอบแว่นสายตาให้เข้าที่ ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างไร้วิญญาณของเหยื่อบนพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ สภาพศพถูกจัดวางอย่างจงใจ ร่างกายถูกตรึงด้วยเชือกฟางป่านในมุมองศาที่สมมาตรอย่างน่าขนลุก ราวกับผลงานศิลปะชิ้นเอกของจิตแพทย์ผู้เสียสติ ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีคราบเลือดกระเซ็นอย่างไร้ระเบียบ ทุกอย่างถูกคำนวณมาแล้วอย่างแม่นยำด้วยตรรกะที่บิดเบี้ยว "ร่องรอยการงัดแงَّةไม่มีครับสารวัตร ประตูลงกลอนจากด้านใน หน้าต่างใส่กลอนเหล็กดัดแน่นหนา คนร้ายน่าจะมีกุญแจสำรอง หรือไม่ก็..." หมวดศราวุธ นายตำรวจลูกน้องคนสนิทกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตาไปรอบห้อง "หรือเหยื่อเปิดประตูต้อนรับมันเอง" ภคินไม่ตอบ เขาย่อตัวลงต่ำ ใช้แหนบโลหะคีบเส้นใยผ้าสีดำขนาดเล็กจิ๋วที่ติดอยู่บริเวณมุมโต๊ะไม้ใกล้ศพ ใส่ลงในถุงเก็บพยานหลักฐานอย่างระมัดระวัง สมองของนายตำรวจหนุ่มกำลังทำงานอย่างหนักเพื่อประมวลผล ทุกคดีที่เขาเคยผ่านมือมักมีช่องโหว่เสมอ อาชญากรรมที่สมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่มีอยู่จริง มีเพียงหลักฐานที่ยังหาไม่พบเท่านั้น แต่นี่ไม่ใช่คดีธรรมดา... ความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากศพตรงหน้าไม่ได้มาจากอุณหภูมิของห้อง แต่มาจากเจตนาฆ่าที่บริสุทธิ์ไร้ซึ่งอารมณ์โกรธแค้น เป็นการฆ่าเพราะความจำเป็นทางตรรกะบางอย่างของคนร้าย "ตรรกะของฆาตกรรายนี้สะอาดสะอ้านเกินไปครับ" ภคินเอ่ยขึ้นเรียบๆ ขณะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาสีเข้มหันไปมองรอบห้อง "เขาไม่ได้ฆ่าเพราะความเกลียดชัง หรือผลประโยชน์ แต่มันคือการ 'แก้สมการ' ที่ผิดพลาดให้กลับมาถูกต้อง... น่าสนใจดีแท้" "น่าสนใจหรือครับสารวัตร? สำหรับผม มันคือความวิกลจริตที่น่าสะพรึงกลัวต่างหาก" เสียงนุ่มนวลแต่แฝงความเยียบเย็นดังขึ้นจากความมืดตรงทาง ภคินหันขวับไปมองทันที มือขวาเผลอขยับเข้าใกล้ซองปืนพกข้างเอวโดยสัญชาตญาณ หมวดศราวุธชักปืนขึ้นตั้งท่าระวังภัย ทว่าภคินกลับยกมือขึ้นห้ามปรามลูกน้องไว้ด้วยสายตา ร่างเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มก้าวพ้นเงาสลัวของประตูเข้ามา รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นคอนกรีตเกิดเสียงก้องกังวาน ดร.รวินา นักจิตวิทยาอาชญากรรมชื่อดังผู้เข้ามามีส่วนร่วมในคดีพิเศษนี้ตามคำสั่งเบื้องบน เธอยืนกอดอก ใบหน้ารูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก แววตาคู่คมกริบไม่ได้มองมาที่สารวัตรหนุ่ม แต่ทอดมองไปยังร่างของเหยื่อบนพื้นด้วยความสนใจใคร่รู้ราวกับแพทย์กำลังมองเชื้อโรคใต้กล้องจุลทรรศน์ "คุณเข้ามาในพื้นที่เกิดเหตุได้อย่างไร ดร.รวินา แนวกันเขตตำรวจน่าจะชัดเจนพอสมควรนะครับ" ภคินเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับเย็นเยียบและคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำยา "เส้นกั้นสีเหลืองพวกนั้นมีไว้กันคนทั่วไปครับสารวัตรภคิน ไม่ใช่สำหรับที่ปรึกษาพิเศษเช่นดิฉัน" รวินายิ้มรับอย่างไม่สะทกสะท้าน เธอก้าวผ่านร่างของหมวดศราวุธเข้ามาใกล้จุดเกิดเหตุมากขึ้น ดวงตาคู่สวยกวาดมองสภาพศพเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันกลับมาสบตาภคินตรงๆ "และถ้าคุณกำลังใช้ตรรกะทางนิติวิทยาศาสตร์หาเหตุผล คุณจะไม่มีวันเข้าใจว่าทำไมคนร้ายถึงจัดวางมือของเหยื่อไว้ในองศาแปดสิบห้าองศาแบบนั้น" ภคินหรี่ตาลงเล็กน้อย "คุณรู้อะไรมา?" ในเสี้ยววินาทีนั้น ดวงตาของรวินาก็เกิดประกายแสงสีฟ้าจางๆ วับผ่านไปอย่างรวดเร็ว—แสงที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ยกเว้นตัวเธอเอง [ติ๊ง! ตรวจพบเป้าหมายระดับสูง: สารวัตรภคิน] [วิเคราะห์จิตสังหาร: ระดับ 3 (ควบคุมได้ดีเยี่ยม แต่แฝงรอยร้าวลึกจากอดีต)] [คำแนะนำจากระบบ: ใช้จุดอ่อนด้านความสมบูรณ์แบบทางกฎหมายของเขา เพื่อดึงความร่วมมือในการปิดคดี] รอยยิ้มของรวินาลึกขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยเมื่อเสียงแจ้งเตือนในหัวเงียบลง เธอก้าวเข้าไปใกล้ร่างของเหยื่อมากขึ้นอีกนิดโดยไม่สนสายตาตำหนิของนายตำรวจหนุ่ม "คนร้ายไม่ได้ใช้แค่ตรรกะครับสารวัตร..." รวินากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ชวนขนลุก "เขากำลังเล่นเกม 'พิสูจน์ความจริง' กับเหยื่อ และถ้าคุณมองไม่เห็นความโกรธแค้นในดวงตาของศพ นั่นแปลว่า... คนร้ายรายนี้เชื่อสนิทใจว่า ตัวเองกำลังทำ 'ความดี'" ภคินนิ่งงันไปชั่วขณะ คำพูดของเธอไปสะกิดบางอย่างในความคิดของเขา ความรู้สึกอึดอัดบางอย่างแผ่ซ่านในอก ชายหนุ่มจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป จากความระแวดระวังกลายเป็นความท้าทายทางความคิด ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากัน ท่ามกลางกลิ่นอายความตายและคดีปริศนาที่รอการคลี่คลาย ทว่า ก่อนที่ภคินจะได้เอ่ยปากโต้แย้งสิ่งใด เสียงวิทยุสื่อสารบนบ่าของหมวดศราวุธก็ดังแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบ "หมวด! สารวัตร! แย่แล้วครับ!" เสียงปลายสายหอบกระเส่าและตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "ผลตรวจสอบลายนิ้วมือแฝงจากฐานข้อมูลกลาง... ส่งตรงมาจากห้องแล็บนิติวิทยาศาสตร์ด่วนที่สุด!" ภคินละสายตาจากรวินาชั่วขณะ หันไปพยักพริกให้ลูกน้องรับสาย "ว่ามาเกิดอะไรขึ้น เสียงร้อนรนแบบนี้คืออะไร?" หมวดศราวุธขมวดคิ้วถาม ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะเปล่งเสียงที่ทำให้ตำรวจทั้งสองนายในห้องใต้ดินถึงกับชะงักง้าง ลมหายใจสะดุดกน "ลายนิ้วมือที่พบ... บนเชือกฟางที่ใช้รัดคอเหยื่อ... ไม่ใช่ของคนร้ายครับ..." ภคินขมวดคิ้วแน่น "แล้วเป็นของใคร?" "เป็นของ... สารวัตรภคินครับ! ลายนิ้วมือของคุณอยู่ในที่เกิดเหตุ ในฐานะผู้ต้องหาคนสำคัญ!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมไขปริศนาไปกับเรานะครับ "นักสืบแว่นขยาย"