ดันเจี้ยนขยะกับเศษเสี้ยวของตำนาน

กลิ่นอับชื้นของซากโครงกระดูกกอบลินและคราบน้ำมันสนเก่าๆ คละคลุ้งจนน่าเวียนหัว แต่สำหรับเซนแล้ว นี่คือกลิ่นอายของความสงบสุขที่หาไม่ได้จากตลาดกลางเวนเดลอันจอแจ "ถ้าเจ้ายังเอาแต่เขี่ยเศษกระดูกพวกนั้นอยู่ ข้าจะถือว่าค่าจ้างมื้อเย็นนี้เป็นโมฆะนะคะ เจ้าเด็กเก็บขยะ" เสียงถอนหายใจยาวๆ พร้อมกับเสียงเคาะไม้เท้ากระทบพื้นหินดังขึ้นเบาๆ ลิลิธในชุดคลุมสีดำตัวโคร่งที่ดูใหญ่เกินตัว ยืนกอดอกพิงผนังถ้ำชื้นแฉะ ดวงตาสีม่วงเข้มคู่นั้นกวาดมองกองซากมอนสเตอร์ระดับล่างด้วยความรังเกียจระคนเบื่อหน่าย แม้ความทรงจำส่วนใหญ่ของเธอจะเลือนหายไปจนจำไม่ได้แม้แต่ชื่อเมืองหลวงที่ตัวเองเคยปกป้อง แต่สัญชาตญาณความเย่อหยิ่งของมหาจอมเวทผู้เคยเผาทำลายอาณาจักรมาแล้วครึ่งซีก ยังคงติดตัวเธอมาอย่างเหนียวแน่น เซนไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากกองขยะตรงหน้า เขายังคงใช้คีมเหล็กยาวเขี่ยเศษซากโลหะและชิ้นส่วนเวทมนตร์เสื่อมสภาพที่ผู้เล่นคนอื่นโยนทิ้งอย่างไร้ค่า "อย่าใจร้อนนักสิครับ... เอ่อ หมายถึง อย่าใจร้อนนักสิคะ อาจารย์ลิลิธ" เซนเผลอหลุดปากใช้สรรพนามเดิมเกือบทำเอาลิลิธค้อนควับใส่ "โลกนี้ไม่ได้มีดีแค่เวทมนตร์ทำลายล้างที่ท่านชอบใช้หรอกนะ การบริหารจัดการทรัพยากรส่วนเกินต่างหากที่จะทำให้เรามีเงินกินข้าวหม้อต่อไป" ในโลกของ *Aethelgard Online* เกม VRMMO สมจริงที่ผสมผสานระบบเศรษฐกิจเสมือนจริงจนแทบจะกลายเป็นโลกใบที่สอง ผู้เล่นส่วนใหญ่ต่างมุ่งเน้นไปที่การล่าบอส เลเวลอัป และการครอบครองไอเทมหายาก แต่เซนเลือกเส้นทางที่แตกต่างออกไป—เขาคือ 'ผู้เล่นสายเก็บกวาด' (Scavenger) ผู้ใช้ประโยชน์จากระบบนิเวศน์ในเกม เก็บกวาดขยะ รีไซเคิลชิ้นส่วน และขายต่อให้พ่อค้ารายย่อย แม้รายได้จะไม่หวือหวา แต่มันก็ทำให้เขาสามารถเช่าห้องพักราคาถูกและซื้ออาหารอุ่นๆ ให้จอมเวทความจำเสื่อมผู้กินจุราวกับหลุมดำผู้นี้ได้ทุกวัน นี่คือดันเจี้ยนชั้นต่ำสุด "ซากปรักหักพังตระกูลโอริน" ดันเจี้ยนร้างที่ผู้เล่นเลเวลสูงมองข้ามเพราะไม่มีดรอปไอเทมแรร์ และยากเกินไปสำหรับมือใหม่เพราะกลิ่นเหม็นเน่าและมอนสเตอร์ประเภทซากศพที่น่าขยะแขยง เซนใช้สกิลติดตัว [สายตาเฉียบคมของนักคัดแยก (Level 4)] กวาดมองไปทั่วกองเศษเหล็กสนิมเขรอะ แสงสีเทาหม่นของไอเทมขยะสะท้อนเข้าตาเป็นระลอก ทว่า ท่ามกลางซากดาบหักและเกราะหนังขาดวิ่น กลับมีบางสิ่งที่ผิดปกติซ่อนอยู่ "อืม..." เซนพึมพำในลำคอ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นประกายแสงสีรุ้งจางๆ ที่ถูกเคลือบไว้ด้วยคราบโคลนหนาทึบ "เจออะไรน่าสนใจเข้าแล้วล่ะค่ะ" เขาเอื้อมมือสวมถุงมือหนังกันกรดอย่างระมัดระวัง ก่อนจะหยิบวัตถุปริศนาชิ้นนั้นขึ้นมาจากกองซากโครงกระดูก มันคือแผ่นโลหะรูปทรงประหลาดคล้ายชิ้นส่วนของกลไกนาฬิกาโบราณ ขนาดเท่าฝ่ามือ น้ำหนักของมันหนักกว่าที่ควรจะเป็นหลายเท่า และที่แปลกประหลาดที่สุดคือ มันไม่มีหน้าต่างข้อมูลไอเทมเด้งขึ้นมาเหมือนขยะชิ้นอื่น *ติ๊ง!* [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบวัตถุแปลกปลอมนอกเหนือจากฐานข้อมูลเกม] [คำเตือน: วัตถุนี้ไม่สามารถประเมินค่าได้ด้วยทักษะปัจจุบัน] ลิลิธหูผึ่ง ดวงตาสีม่วงคู่สวยหันขวับมามองทันที ความเฉยเมยเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงกระแสมานาอันบางเบาแต่ทรงพลังที่เล็ดลอดออกมาจากวัตถุในมือของชายหนุ่ม "นั่นมัน... ไม่ใช่เศษเหล็กธรรมดา" ลิลิธก้าวฉับๆ เข้ามาใกล้โดยไม่รู้ตัว ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยยามสูดดมกลิ่นอายที่หลงเหลืออยู่ "กลิ่นอายแบบนี้... มันคือเศษเสี้ยวของเวทมนตร์โบราณยุคก่อนการล่มสลาย เจ้าไปซื้อมันมาจากไหนคะ เซน?" "ผมไม่ได้ซื้อครับ... เอ่อ ไม่ได้ซื้อนะคะ" เซนแก้ไขคำพูดตัวเองทันควันพร้อมกับรอยยิ้มเจื่อน "ผมเจอในกองขยะตรงมุมห้องโถงนี่เอง... อาจารย์คิดว่ามันคืออะไรหรือครับ?" ลิลิธไม่ได้ตอบทันที เธอยื่นเรียวนิ้วขาวผ่องออกไปแตะเบาๆ ที่พื้นผิวโลหะเย็นเฉียบ ทันใดนั้น ดวงตาของจอมเวทสาวก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ผสมผสานระหว่างความคุ้นเคยและความหวาดกลัว ปฏิกิริยาของลิลิธทำให้หัวใจของเซนเต้นรัวขึ้นเล็กน้อย เขาเข้าใจดีว่าตัวละคร NPC หรือผู้ติดตามในเกมนี้ถูกออกแบบมาให้มี AI ที่ซับซ้อน แต่ความตื่นตระหนกที่ฉายชัดแววตาของลิลิธในตอนนี้ มันดูสมจริงเกินกว่าจะมาจากโปรแกรมคอมพิวเตอร์ "ถอยไปซะ เซน!" ลิลิธตวาดเสียงหลง พร้อมกับสะบัดมือเรียกวงแหวนเวทมนตร์สีดำสนิทขึ้นมากลางอากาศโดยสัญชาตญาณ "ไอ้สิ่งนี้... มันไม่ใช่ไอเทมของโลกใบนี้!" ก่อนที่เซนจะทันได้เอ่ยปากทักท้วง พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งที่หลับใหลมานานนับพันปีถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยปฏิกิริยาของแผ่นโลหะในมือ เสียงคำรามต่ำทุบทะลักมาจากส่วนลึกที่สุดของดันเจี้ยน—ส่วนที่แผนที่ระบุว่าเป็นทางตันที่ไม่มีอยู่จริง *ติ๊ง!* [ประกาศฉุกเฉินจากระบบ: ตรวจพบการปลุก "ประตูมิติเชื่อมต่อดันเจี้ยนลับระดับ SSS" — ผู้เล่นเซนและผู้ติดตามลิลิธ ได้รับสิทธิ์ในการเข้าสู่พื้นที่ต้องห้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต] [เงื่อนไขการหลบหนีถูกปิดตาย: ดันเจี้ยนจะรีเซ็ตตัวเองในอีก 10 นาทีข้างหน้า] [เป้าหมายใหม่: เอาชีวิตรอดจาก "ผู้พิทักษ์แห่งยุคบรรพกาล" จนกว่าจะสิ้นสุดเวลา] รอยยิ้มสบายๆ ของเซนเลือนหายไปจากใบหน้า ในขณะที่ลิลิธหันมามองเขาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ซึ่งเป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับที่เธอใช้ก่อนจะเผาทำลายกองทัพมอนสเตอร์จนราบคาบเมื่อสัปดาห์ก่อน "ดูท่าทางมื้อเย็นวันนี้ของเรา คงต้องเลื่อนออกไปก่อนแล้วล่ะค่ะ เซน..." ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับโลกใบนี้ด้วยกันเสมอนะคะ