หน้าจอสีฟ้ากับประกาศิตประธานสภา

แฟ้มเอกสารงบประมาณโครงการปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่หนากว่าสามนิ้วถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้สักทองเสียงดังสนั่น จนแก้วกาแฟเซรามิกลายหินอ่อนบนโต๊ะสั่นระริก ของเหลวสีเข้มกระฉอกออกมาเล็กน้อยเปื้อนขอบโต๊ะ "ภีรดนย์! คุณช่วยเงยหน้าขึ้นมาจากกองกระดาษพวกนั้น แล้วใช้สมองอันปราดเปรื่องของท่านประธานพิจารณาดูสักนิดเถอะค่ะว่า ตัวเลขงบประมาณจัดซื้อซุ้มดอกไม้สามแสนบาทนี่มันสมเหตุสมผลตรงไหน!" เสียงหวาดระแวงปนหงุดหงิดของปาลิกา ดังทะลุความเงียบของห้องประชุมใหญ่สภานักเรียน เธอใช้สองมือเท้าโต๊ะโน้มตัวไปข้างหน้า ดวงตากลมโตฉายแววเอาเรื่อง เส้นผมสีน้ำตาลเข้มที่รวบเป็นหางม้าสูงสะบัดตามแรงอารมณ์ แสดงถึงความอดทนที่เดินทางมาถึงขีดจำกัด ภีม—ภีรดนย์ ประธานสภานักเรียนปี 3 คณะบริหารธุรกิจ ค่อยๆ เลื่อนสายตาขึ้นจากหน้าจอแล็ปท็อปอย่างใจเย็น เขายังคงรักษาท่าทีนิ่งสงบ ไหล่กว้างพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับเสียงโวยวายเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงเพลงคลอเบาๆ ในร้านกาแฟ "ซุ้มดอกไม้สามแสนบาท ถ้าเทียบกับภาพลักษณ์ของมหาวิทยาลัยเราที่ติดอันดับท็อปสามของประเทศ มันก็สมเหตุสมผลดีออกนี่คะ รองประธานปาล์ม" ภีมเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มราบเรียบ เจือแววเย้าแหย่จางๆ ที่มุมปาก "อีกอย่าง... ถ้าคุณใช้สายตาที่กำลังจ้องจะกินหัวผมเมื่อครู่ ไปอ่านบันทึกข้อตกลงหน้าสี่ให้ละเอียด คุณก็จะเห็นว่าเงินจำนวนนั้นรวมค่าบำรุงรักษาภูมิทัศน์ตลอดทั้งปีแล้วนะคะ" ปาล์มชะงักไปนิด เธอรีบกวาดสายตาลงไปยังเอกสารหน้าสี่ตามที่เขาบอก ก่อนจะพบว่าตนเองพลาดเองจริงๆ ความหมั่นไส้พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนใบเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอับอายปนโมโห "แล้วทำไมคุณไม่บอกให้เร็วกว่านี้ล่ะคะ!" เธอเสียงDสูงขึ้นเล็กน้อย กลบเกลื่อนความเพลี่ยงพล้ำ "ก็คุณไม่เปิดโอกาสให้ผมพูดเลยนี่คะ เอาแต่ปรีแตกใส่ตั้งแต่วินาทีแรกที่เดินเข้าห้องมาแล้ว" ภีมหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาพินิจพิเคราะห์มองท่าทางฮึดฮัดของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเอ็นดูที่เจ้าตัวไม่มีวันยอมรับออกมาตรงๆ "ใจร้อนแบบนี้ ระวังอายุสั้นเอานะคะ" "ฉันอายุยืนยาวเกินกว่าจะมานั่งฟังคุณกวนประสาทแน่นอนค่ะ!" ปาล์มตอกกลับทันควัน ยืดตัวตรงกอดอกเชิดหน้าขึ้น "ถ้าไม่มีอะไรแก้ไของค์ประกอบอื่นแล้ว ฉันขอตัวไปเคลียร์เอกสารของคณะนิเทศฯ ต่อดีกว่า อยู่ตรงนี้นานเกินไป เดี๋ยวโรคความดันกำเริบ" ทว่า ก่อนที่ปาล์มจะทันได้หมุนตัวเดินพ้นขอบโต๊ะประชุม บรรยากาศรอบตัวก็เกิดความผิดปกติขึ้นอย่างกะทันหัน อากาศภายในห้องประชุมที่ติดแอร์เย็นฉ่ำ กลับรู้สึกหนะหน่วงและร้อนระอุขึ้นมาในเสี้ยววินาที แสงไฟนีออนบนเพดานกะพริบไหวสามครั้งติดๆ กันราวกับกระแสไฟฟ้าขัดข้อง ทว่าสิ่งที่ทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดชะงัก ไม่ใช่ความผิดปกติของระบบไฟฟ้าในตึก แต่มันคือ... หน้าจอสีฟ้าใสโปร่งแสงขนาดมหึมา ที่จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศว่างเปล่า ระหว่างภีมกับปาล์ม! *ติ๊ง!* [ระบบเวลเนสสภานักเรียน (มหัศจรรย์ติดบั๊ก V.0.1) ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ] [ตรวจพบโฮสต์หลัก: ภีรดนย์ (ประธานสภา) และผู้ร่วมชะตากรรม: ปาลิกา (รองประธานสภา)] [คำเตือน: เนื่องจากความขัดแย้งสะสมและระดับความดันโลหิตของคู่หูสูงเกินเกณฑ์มาตรฐาน ระบบจึงบังคับเปิดใช้งาน 'ภารกิจประสานใจ' เพื่อความอยู่รอดของสภานักเรียน] ปาล์มเบิกตากว้าง อ้าปากค้างจนแทบกลืนแมลงวันได้ เธอผถอยหลังกรูดไปชนชั้นวางเอกสารด้านหลังด้วยความตกใจ สองมือสั่นเทาชี้ไปยังหน้าจอสีฟ้าที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ "น...นี่มันอะไรกันเนี่ย! ภาพโฮโลแกรมเหรอ งานเปิดตัวเทคโนโลยีใหม่ของคณะวิศวะเหรอ ทำไมมันถึงมีชื่อฉันขึ้นไปอยู่บนนั้นได้ล่ะ!" ภีมเองก็ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกเท่าปาล์ม แต่ดวงตาคมกริบของเขากลับหรี่ลงอย่างใช้ความคิด นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเพื่อประเมินสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว สมองของนักบริหารธุรกิจวิเคราะห์ความเป็นไปได้ต่างๆ นานา แต่ไม่มีทฤษฎีไหนอธิบายหน้าจอระบบเกมแฟนตาซีนี้ได้เลย *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับตัวหนังสือสีทองวิ่งดุ๊กดิ๊กบนหน้าจอ [ภารกิจบังคับฉุกเฉินระดับ E: "สลายกำแพงความเกรี้ยวกราด"] [เงื่อนไข: โฮสต์ภีมต้องทำให้ผู้ร่วมชะตากรรมปาล์ม ยอมกล่าวคำว่า "คุณประธานสุดหล่อขา ช่วยชี้แนะฉันด้วยนะคะ" ด้วยความจริงใจ จากใจจริง และอินเนอร์เต็มร้อย ภายในเวลา 3 นาที] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ระดับพลังงานชีวิต (HP) ของทั้งคู่จะลดลง 50% และถูกสลับร่างกันเป็นเวลา 24 ชั่วโมง] ห้องประชุมทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันสนิท ปาล์มที่กำลังหวาดกลัวหน้าจอประหลาด หันขวับมามองหน้าภีมทันทีเมื่ออ่านเงื่อนไขภารกิจจบ ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกผสมกับความแค้นเคืองอย่างชัดเจน "ว่า... ว่ายังไงนะ..." เสียงของปาล์มสั่นพร่าด้วยความเหลือเชื่อ "ให้ฉันพูดคำว่าอะไรนะคะ? ฝันไปเถอะ! ต่อให้ฉันตายแล้วเกิดใหม่สชาตินี้ หรือโดนสลับร่างจนกลายเป็นผู้ชาย ฉันก็ไม่มีวันพูดคำประจบประแจงเลี่ยนๆ แบบนั้นให้คนอย่างคุณฟังเด็ดขาด!" ภีมค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งก้าวเท้าช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะประชุมเข้ามาใกล้ปาล์มทีละก้าว แววตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานที่ยากจะปิดมิด เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับหญิงสาวที่กำลังยืนหลังชนกำแพง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นมี้นต์จางๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนของปาล์ม ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นรัวผิดจังหวะจนเธอต้องกลั้นหายใจ "หืม... รองประธานปาล์มแน่ใจแล้วเหรอคะว่าจะไม่ยอมพูด" ภีมกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนขนลุก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างชัดเจน "ลองคิดดูนะคะว่า ถ้าคุณต้องไปยืนคุมประชุมคณะกรรมการนักเรียนในร่างของผม หรือถ้าผมต้องมานั่งสะบัดผมหางม้าโวยวายใส่เอกสารแบบคุณ... คิดว่าภาพไหนจะน่าอนาถกว่ากันล่ะคะ?" ปาล์มหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อจินตนาการภาพตามคำพูดของเขา เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความอับอายและทิฐิตีรวนกันอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก ขณะที่เวลาบนหน้าจอสีฟ้ากำลังนับถอยหลังลงอย่างโหดเหี้ยม *2:15... 2:14...* ดวงตากลมโตของปาล์มมองสบกับนัยน์ตาสีนิลพราวเสน่ห์ของภีมที่จ้องมองมาอย่างรอคอยคำตอบ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะวิกฤตพอดี "ไอ้ภีม! อยู่ข้างในหรือเปล่า ประธานชมรมดนตรีไทยมาตามทวงเอกสาร—เฮ้ย! ทำไมพวกแกสองคนไปยืนใกล้กันขนาดนั้นวะ มีซัมอะไรกันป่าวเนี่ย!" เสียงตะโกนโพล่งของ "กรณ์" เพื่อนสนิทตัวดีดังขึ้นพร้อมกับผลักประตูห้องประชุมเปิดผางเข้ามาเต็มแรง โดยไม่รู้เลยว่าการมาเยือนของเขากำลังจะทำให้สถานการณ์ระเบิดเป็นจุล ชาพีชหวานน้อยขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางก้าวเข้าสู่โลกแฟนตาซีสุดป่วนบทนี้นะคะ