รอยร้าวบนพิมพ์เขียว

กลิ่นปูนดิบชื้นแฉะและกลิ่นคาวสนิมจางๆ ปะทะเข้ากับจมูกทันทีที่อคิราห์ก้าวเท้าลงบนพื้นคอนกรีตเสริมเหล็กที่ยังไม่แห้งสนิทดีในชั้นใต้ดินของโครงการ ‘เอเดน พาร์ค’ สถาปนิกหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบขมวดคิ้วมุ่น เขากำลังจะก้าวถอยหลังเมื่อแสงไฟจากตลับเมตรในมือส่องกระทบเข้ากับวัตถุบางอย่างที่ถูกฝังอยู่ใต้กองไม้แบบหล่อที่เพิ่งถูกรื้อออก มันไม่ใช่เศษเหล็กเส้น แต่มันคือปลายนิ้วซีดเผือดที่โผล่พ้นออกมาจากเบ้าปูนที่ควรจะเป็นแค่โครงสร้างรับน้ำหนัก “นี่คือ ‘ฟังก์ชัน’ ใหม่ที่ใส่ไว้ในแบบแปลนหรือเปล่าครับ คุณสถาปนิก?” น้ำเสียงกวนประสาทดังขึ้นจากมุมมืดหลังเสาเข็ม อคิราห์ชะงัก สายตาคมกริบตวัดมองชายหนุ่มในเสื้อแจ็กเก็ตยีนส์เก่าๆ ที่พิงเสาอยู่ เขาคนนั้นคือ ‘รณกร’ อดีตนายตำรวจสายสืบที่อคิราห์เคยสาบานว่าจะไม่ขอข้องแวะด้วยอีกเป็นอันขาด “ออกไป รณกร ที่นี่เป็นเขตก่อสร้างส่วนบุคคล และคุณไม่มีสิทธิ์เข้ามาพลุกพล่าน” อคิราห์เค้นเสียงต่ำ พยายามรักษาระดับลมหายใจให้คงที่ ทั้งที่มือที่ถือพิมพ์เขียวในมือกำลังสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความผิดพลาดทางโครงสร้างที่เขากำลังเผชิญอยู่ตรงหน้า รณกรเดินเหยาะแหยะเข้ามาใกล้ ระยะห่างที่ลดลงทำให้เขาสังเกตเห็นรอยยับบนปกเสื้อของสถาปนิกหนุ่ม ดวงตาคู่คมของอดีตนักสืบวาวโรจน์ด้วยความสนุกที่ปิดไม่มิด “สิทธิส่วนบุคคลมีไว้สำหรับคนบริสุทธิ์ แต่ถ้าเป็นศพที่ถูกปูนฝังทั้งเป็นแบบนี้... เกรงว่ากฎหมายบ้านเมืองจะใหญ่กว่าพิมพ์เขียวของคุณนะ อคิราห์” “ผมไม่รู้เรื่องนี้” อคิราห์สวนกลับทันควัน สายตาจ้องเขม็งไปที่ร่างไร้วิญญาณที่ถูกตรึงไว้ด้วยมวลมหาศาลของคอนกรีต “โครงการนี้ผมรับผิดชอบแค่การออกแบบเชิงโครงสร้าง ส่วนงานเทปูนและจัดการหน้างานเป็นหน้าที่ของผู้รับเหมาช่วง” “อ้อ... งั้นเหรอครับ” รณกรก้าวเข้ามาประชิดจนอคิราห์ได้กลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวอีกฝ่าย เขาโน้มตัวลงมองรอยร้าวบนพื้นปูนเหนือตำแหน่งที่ศพถูกฝังอยู่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเป็นโหมดนักวิเคราะห์ “ถ้าเป็นแค่การเทปูนปกติ ทำไมรอยร้าวพวกนี้ถึงได้เรียงตัวเป็นจังหวะเหมือนถูกเจาะจงให้แตกหัก ณ จุดรับแรงเฉือนพอดีเป๊ะล่ะ? สถาปนิกเก่งๆ อย่างคุณน่าจะรู้ดีนะว่า ถ้าปูนถูกเททับ ‘อะไรบางอย่าง’ ที่เป็นสารอินทรีย์ ความร้อนจากการทำปฏิกิริยาเคมีจะทำให้ปูนร้าวไม่เหมือนการเซตตัวตามปกติ” อคิราห์นิ่งงัน คำพูดของรณกรบาดลึกเข้าไปในความเชี่ยวชาญของเขา ความรู้ทางวิศวกรรมที่เขาภาคภูมิใจกำลังถูกต้อนให้จนมุมด้วยตรรกะดิบๆ ของนักสืบคนนี้ “คุณกำลังบอกว่า... มันถูกจัดฉาก?” “ผมไม่ได้บอกว่ามันถูกจัดฉาก” รณกรยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะล้วงบัตรเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานชั่วคราวออกมาโชว์ให้เห็น “ผมแค่จะบอกว่า ในฐานะที่ผมถูกจ้างมาให้ตรวจสอบ ‘ความผิดปกติ’ ของโครงการนี้ตั้งแต่วันแรกที่มันเริ่มมีข่าวลือเรื่องการทุจริต... คุณกำลังตกเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งครับ คุณสถาปนิกผู้เจ้าระเบียบ” อคิราห์ขบกรามแน่น ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากเพดานที่กระทบพื้นคอนกรีตดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาท เขามองรณกรด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชิงชังปนความหวั่นไหวที่พยายามกดทับไว้ “คุณตั้งใจจะทำให้โครงการนี้พังพินาศตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม?” “โครงการที่สร้างบนความตายไม่มีวันมั่นคงหรอกนะ อคิราห์” รณกรโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะที่ใบหูของอีกฝ่าย น้ำเสียงทุ้มต่ำเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่าขนลุก “แต่น่าแปลกนะ... ทำไมรอยร้าวพวกนี้ถึงมีรอยสลักที่ดูเหมือนลายเซ็นส่วนตัวของคุณประทับอยู่ข้างๆ ด้วยล่ะ?” อคิราห์เบิกตากว้าง เขาหันไปมองรอยแยกบนพื้นคอนกรีตอีกครั้ง และนั่นคือตอนที่เขาเห็นมัน—สัญลักษณ์รูปนกฟีนิกซ์ตัวเล็กๆ ที่ถูกกรีดลงบนปูนเปียก ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ที่เขาใช้ลงนามในงานออกแบบลับส่วนตัวที่ไม่มีใครเคยเห็น นอกจาก ‘เขาคนนั้น’ ที่จากไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน ในจังหวะที่หัวใจของอคิราห์เต้นระรัวด้วยความสับสน รณกรก็ขยับตัวถอยหลังไปหนึ่งก้าวพร้อมกับยิ้มที่มุมปากอย่างผู้กุมความลับ “ดูเหมือนว่า อดีตที่คุณพยายามจะฝังลบไปพร้อมกับสิ่งก่อสร้างพวกนี้ มันจะไม่ได้ตายไปกับปูนพวกนี้จริงๆ นะครับคุณสถาปนิก... เพราะดูท่าว่าเจ้าของร่างใต้พื้นนี้ จะรู้จักคุณดีกว่าที่คุณคิดเสียอีก” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความลับใต้รอยร้าวนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นกับก้าวแรกของเราค่ะ