ลาออกไปเป็นช่างตีเหล็ก

จดหมายลาออกฉบับนั้นวางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คสีเข้ม น้ำหมึกสีดำสนิทซึมลงไปในเนื้อกระดาษราวกับรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันลบเลือน "นายแน่ใจแล้วเหรอเซน? การทิ้งโปรเจกต์ 'Aethelgard Online' ที่เราช่วยกันปลุกปั้นมาสามปีเต็ม เพื่อมุดหัวลงไปเป็นแค่นักสร้างไอเทมในเกม... มันไม่ใช่ความโรแมนติก แต่มันคือการฆ่าอนาคตตัวเองชัดๆ" เสียงของศิลาก้องกังวานอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบเชียบ อดีตหัวหน้างานสายเนี๊ยบสวมสูทเข้ารูป แว่นตาเลนส์ใสสะท้อนแสงไฟนีออนจากเพดานจนมองไม่เห็นแววตา ทว่ามือทั้งสองข้างที่ประสานกันอยู่บนโต๊ะกลับสั่นเทาเล็กน้อย—เป็นความเปราะบางเพียงนิดเดียวที่คนอย่างศิลาไม่เคยแสดงให้ใครเห็นตลอดการทำงานร่วมกัน เซนไม่ตอบทันที ชายหนุ่มร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนท่อนแขนปรากฏเส้นเลือดปูดโปนจากการทำงานหนัก ปลายตาสังเกตเห็นรอยหมุนของเกียร์โลหะขนาดจิ๋วที่เขาวางไว้บนขอบโต๊ะ มันคือชิ้นส่วนต้นแบบของระบบตีเหล็กที่เขาแอบพัฒนาขึ้นนอกเวลางาน ระบบที่ถูกทีมผู้บริหารปัดตกด้วยเหตุผลเย็นชาว่า *'ผู้เล่นยุคนี้ไม่ต้องการความสมจริงจนปวดหัว พวกเขาต้องการแค่กดปุ่มแล้วได้ดาบแสง'* "อนาคตที่ต้องเขียนโค้ดเพื่อหลอกลวงความคาดหวังของผู้เล่น... ผมขอลาออกครับพี่ศิลา" เซนเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย น้ำเสียงของเขาเรียบสนทนา นิ่งสนิท ทว่ามีความหนักแน่นดั่งทั่งตีเหล็กที่ผ่านการรองรับแรงกระแทกมานับครั้งไม่ถ้วน "โลกเสมือนจริงที่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณของการสร้างสรรค์ มันก็เป็นแค่ห้องขังดิจิทัลดีๆ นี่เอง ผมสร้างมันมามากพอแล้ว ถึงเวลาที่ผมจะเข้าไปสัมผัสเหล็กกล้าด้วยมือของตัวเองเสียที" ศิลาถอนหายใจยาวนาน พนักพิงเก้าอี้หนังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด เขารู้จักเซนดี ชายหนุ่มคนนี้เป็นพวกหัวรั้นที่หากตัดสินใจอะไรลงไปแล้ว ต่อให้เอาค้อนปอนด์มาทุบหัวก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจ ศิลายื่นมือไปหยิบซองจดหมายลาออกขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างขื่นขม "นายมันบ้า... เซน" ศิลากล่าวเสียงแผ่ว "เซิร์ฟเวอร์เปิดจริงเที่ยงคืนนี้ ข้อมูลตัวละครทั้งหมดจะถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์เมื่อนายสวมหมวก VR และเข้าไปในฐานะนั้น... ไม่มีสิทธิ์รีเซนต์ ไม่มีทางหนีทีไล่ นายจะเป็นแค่สามัญชนคนหนึ่งในโลกที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์บ้าคลั่ง" "นั่นแหละคือสิ่งที่ผมตามหา" เซนยื่นมือไปหยิบหมวก Neural-Gear รุ่นท็อปสุดที่วางอยู่ข้างตัว น้ำหนักของมันช่างคุ้นเคย แต่วันนี้มันไม่ใช่เครื่องมือสำหรับตรวจสอบบั๊กในฐานะโปรแกรมเนอร์อีกต่อไป มันคือตั๋วเที่ยวเดียวสู่ชีวิตใหม่ ติ๊ด! เสียงสัญญาณไฟสีฟ้าครามบนตัวเครื่องกะพริบถี่ ร่างกายของเซนค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ปรับเอน สายตาทอดมองผ่านหน้าต่างกระจกสูงตระหง่านออกไปเบื้องล่าง แสงไฟของมหานครยามค่ำคืนระยิบระยับราวกับเศษเหล็กเผอเรอที่กระจัดกระจายอยู่ในความมืดมิด "ขอให้โชคดี... เพื่อนร่วมงานเก่าของฉัน" ศิลากล่าวทิ้งท้ายเบาๆ ก่อนจะหันหลังให้ เซนหลับตาลง สวมหมวกเหล็กกล้าสีดำสนิทเข้ากับศีรษะ ความเย็นเฉียบของเซ็นเซอร์สัมผัสแนบชิดกับผิวหนังบริเวณขมับ ลมหายใจเข้าออกถูกปรับให้ช้าลงตามจังหวะที่ระบบคอมพิวเตอร์เริ่มทำการซิงโครไนซ์คลื่นสมอง [ระบบกำลังเชื่อมต่อเข้าสู่โลกเสมือนจริง: Aethelgard Online] [คำเตือน: นี่คือโลกแบบ Permadeath ในโหมดช่างตีเหล็กระดับปรมาจารย์ ทรัพยากรทุกชิ้นมีน้ำหนักและข้อจำกัดทางกายภาพ] [กำลังตรวจสอบสถานะตัวตน... - อาชีพหลัก: ช่างตีเหล็กฝึกหัด (Blacksmith Apprentice) - ฉายาพิเศษที่ถูกซ่อนไว้: ผู้รังสรรค์พันธะโลหะ (The Metal Binder) - สถานะ: ลบข้อมูลตัวตนในโลกความเป็นจริงเรียบร้อย] วูบ! ความรู้สึกไร้น้ำหนักเข้าจู่โจมประสาทสัมผัส ทัศนียภาพสีขาวโพลนเข้ามาแทนที่ความมืดมิด เสียงลมหายใจของตนเองชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นอายของสนิมเหล็กจางๆ ลอยมาแตะจมูก ทั้งที่มันควรเป็นแค่การจำลองผ่านระบบประสาท แต่มันกลับหอมหวนและสมจริงเสียจนหัวใจเต้นระรัว เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เซนพบว่าตัวเองยืนอยู่กลางห้องโถงหินอับชื้นแห่งหนึ่ง ผนังถ้ำขรุขระถูกฉาบด้วยแสงไฟสีส้มจากคบเพลิงที่ลุกโชน เบื้องหน้าของเขาคือเตาหลอมขนาดใหญ่ยักษ์ ไอความร้อนระอุพุ่งปะทะใบหน้าจนเม็ดเหงื่อผุดพราย ทั่งตีเหล็กเหล็กกล้าเนื้อดีตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลางห้อง ราวกับกำลังรอคอยการมาเยือนของเจ้าของที่แท้จริง [ยินดีต้อนรับสู่ 'โรงตีเหล็กปลายทาง' - เควสต์เริ่มต้นของคุณถูกจัดเตรียมไว้แล้ว] [ภารกิจลับระดับ SSS ถูกปลดล็อกโดยอัตโนมัติ: "หลอมศาสตราแห่งพันธะแรกเริ่ม" เงื่อนไข: ภายในเวลา 24 ชั่วโมงในเกม จงสร้างอาวุธระดับแรร์ขึ้นมาด้วยมือเปล่า โดยใช้วัตถุดิบเพียงชิ้นเดียวที่ซ่อนอยู่ในกองขี้เถ้าเบื้องหน้า หากล้มเหลว... ตัวละครนี้จะถูกลบถาวรทันที] ดวงตาของเซนหรี่ลงเล็กน้อยเมื่ออ่านข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ เขาก้มมองมือทั้งสองข้างของตัวเองที่ตอนนี้สวมถุงมือหนังเก่าๆ สัมผัสหยาบกระด้างของมันแตกต่างจากการถือคีย์บอร์ดอย่างสิ้นเชิง มุมปากของชายหนุ่มยกย่องขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความท้าทาย ในวินาทีที่เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้เตาหลอม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงปริศนาก็ดังขึ้นจากมุมมืดของถ้ำ... เงาร่างของใครบางคนกำลังก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับประกายแสงสีเงินยวดยวงจากดาบเล่มยาวที่ลากครูดไปกับพื้นหิน เสียงโลหะกระทบกันดังแสบแก้วหู และก่อนที่เซนจะทันได้ตั้งตัว น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งก็เอ่ยขึ้นจากความมืดมิดนั้น "ในที่สุดแกก็มา... ช่างตีเหล็กผู้ทรยศ คิดเหรอว่าหนีพ้นจากเงื้อมมือของฉันในโลกนี้ได้?" ขอขอบריดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางก้าวเข้าสู่เตาหลอมแห่งโชคชะตานี้ด้วยกันนะครับ