ศัตรูหน้าเก่า

“หึ... นึกว่าใคร ที่แท้ก็ ‘ขยะไร้ค่า’ ที่กิลด์เราเขี่ยทิ้งไปเมื่อสามเดือนก่อนนี่เอง” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมภายในล็อบบี้ของหอคอยฮันเตอร์ชั้นที่ 10 ลิซ่าไม่ได้หันไปมองในทันที เธอยังคงจดจ่ออยู่กับการตรวจสอบการ์ดพลังในมือด้วยท่าทางสงบนิ่ง นิ้วเรียวสวยกรีดผ่านผิวการ์ดเรืองแสงราวกับกำลังสัมผัสงานศิลปะชิ้นเอก ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดเกราะตราสัญลักษณ์กิลด์ 'กรงเล็บทมิฬ' ที่ยืนเรียงรายอยู่เบื้องหลัง “คุณ 'คาร์ล' ยังมีนิสัยเสียเหมือนเดิมเลยนะคะ... ชอบทักทายคนอื่นด้วยถ้อยคำที่บ่งบอกระดับสติปัญญาของตัวเองแบบนี้” ลิซ่าเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความหยิ่งผยองของอีกฝ่าย คาร์ล หัวหน้าหน่วยจู่โจมของกิลด์กรงเล็บทมิฬชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มกว้าง “ปากดีขึ้นนี่นา สงสัยการเป็นฮันเตอร์อิสระไส้แห้งจะทำให้เธอเห็นภาพหลอนว่าตัวเองเก่งขึ้น... ลืมไปแล้วหรือไงว่าใครกันที่ทำให้เธอต้องไปนอนจมกองเลือดในดันเจี้ยนคราวนั้น?” ลิซ่าแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาของเธอว่างเปล่าจนน่าขนลุก เธอขยับกายเล็กน้อย เซนที่ยืนเคียงข้างขยับแว่นสายตาพลางกระซิบข้อมูลผ่านไมค์จิ๋วที่ติดอยู่ข้างหูของเธอ *“ลิซ่า อย่าเพิ่งวู่วาม คาร์ลมีบัฟเพิ่มพลังป้องกันระดับ A ถ้าจะจัดการเขา ต้องใช้คอมโบการ์ด 'พันธนาการเงา' แล้วปิดด้วย 'คมดาบดารา' เท่านั้น”* “ฉันไม่เคยลืมค่ะคาร์ล...” ลิซ่าก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จังหวะก้าวที่มั่นคงและสง่างามราวกับราชินีที่กำลังเดินไปสู่สนามรบ “ฉันจำได้แม่นว่าใครเป็นคนทิ้งเพื่อนร่วมทีมไว้ข้างหลังเพื่อเอาตัวรอด และใครที่เป็นคนขโมยดรอปไอเทมระดับตำนานไปหน้าตาเฉย” “นั่นมันก็แค่กลยุทธ์ของคนฉลาด!” คาร์ลคำราม พลางชักดาบยักษ์ขึ้นพาดบ่า แรงกดดันมหาศาลจากมานาของเขากระจายตัวออกจนฮันเตอร์คนอื่นๆ ในล็อบบี้ต้องรีบถอยห่าง “แกมันก็แค่ตัวถ่วงที่ไม่มีประโยชน์ ต่อให้มีพลังแปลกๆ จากกาชาเฮงซวยนั่น ก็ไม่มีทางเปลี่ยนโชคชะตาที่เป็นฝ่ายแพ้ของแกได้หรอก!” บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ ลิซ่าไม่ได้ตื่นตระหนก เธอเพียงแค่ยกมือขึ้นเบาๆ สัมผัสไปยังช่องเก็บของมิติ สลับการ์ดในมืออย่างคล่องแคล่ว ท่วงท่าของเธอมีความพริ้วไหวแต่แฝงไว้ด้วยความดุดันที่ใครก็คาดไม่ถึง “ความพยายามของฉัน... จะทำให้คุณตายได้ในกี่วินาที?” ลิซ่าถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ก่อนที่การ์ดในมือจะส่องประกายสีทองวาบขึ้นมา “มาพิสูจน์กันไหมคะ?” คาร์ลหัวเราะร่วน พุ่งตัวเข้าหาด้วยความเร็วสูง แรงปะทะของเขาสั่นสะเทือนไปทั่วพื้นห้อง ทว่าลิซ่ากลับนิ่งสนิท เธอไม่แม้แต่จะขยับเท้าถอยหลัง เธอเพียงแค่ดีดนิ้วเบาๆ การ์ดใบหนึ่งลอยคว้างกลางอากาศ แล้วขยายตัวออกเป็นอาณาเขตวงเวทสีม่วงเข้ม “กาชาลำดับที่ 004: กล่องดนตรีแห่งความเงียบสงัด... ทำงาน!” ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องของคาร์ลก็ถูกกลืนหายไปในอากาศ ดาบยักษ์ที่กำลังจะฟันลงมาค้างเติ่งอยู่เหนือศีรษะของลิซ่าเพียงไม่กี่เซนติเมตร คาร์ลเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อพบว่าร่างกายของเขาไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แม้แต่ปลายนิ้ว ลิซ่าค่อยๆ เดินผ่านหน้าเขาไปอย่างเชื่องช้า ความสง่างามของเธอในเวลานี้ช่างขัดกับความสยดสยองที่เกิดขึ้น “รู้ไหมคะคาร์ล... ของขวัญที่ฉันได้มาจากการถูกทอดทิ้งน่ะ มันล้ำค่ากว่าที่คนอย่างคุณจะจินตนาการได้” เธอหยุดยืนข้างหูของเขา กระซิบแผ่วเบาแต่ก้องกังวาน “มันไม่ใช่แค่การสุ่มดวง แต่มันคือการวางแผนชดใช้คืนให้กับคนที่เคยทำลายชีวิตคนอื่น” ลิซ่าหยิบการ์ดขึ้นมาอีกใบ ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะสั่งการขั้นสุดท้าย ประตูบานยักษ์ของล็อบบี้ก็ถูกกระแทกจนเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างเงาสีดำทมิฬก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายของความตายที่กดทับทุกคนจนเข่าทรุด ชายในชุดคลุมสีเทาเข้มใบหน้าซีกหนึ่งถูกปกปิดด้วยหน้ากากเหล็กสลักลวดลายประหลาด เขาคือลูกน้องคนสนิทของจักรพรรดิเงา วอคเกอร์ ที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะโผล่มาที่นี่ “ช่างเป็นละครฉากที่น่าสนุกจริงๆ นะแม่สาวน้อย...” เสียงแหบพร่าดั่งปีศาจเอ่ยขึ้น ก่อนที่ชายคนนั้นจะโยนซากการ์ดใบหนึ่งลงบนพื้นต่อหน้าลิซ่า “แต่ข้าว่า... เธอควรเก็บความแค้นไว้ใช้กับคนที่มีค่ามากกว่านี้ เพราะดูเหมือนเป้าหมายจริงๆ ของเธอ กำลังจะถูกกลืนกินโดยความมืดมิดในไม่ช้านี้แล้ว” ลิซ่ามองไปยังซากการ์ดที่พื้น หัวใจของเธอหล่นวูบเมื่อเห็นลวดลายที่คุ้นเคย มันคือการ์ด 'หัวใจแห่งกิลด์' ที่เธอเคยสูญเสียไป และตอนนี้มันกำลังสลายกลายเป็นเถ้าถ่านต่อหน้าต่อตา! การ์ดมาสเตอร์ลิซ่าขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของลิซ่าในตอนนี้นะคะ!