ตื่นมาก็เจอวิกฤต

คมมีดเย็นเฉียบจดอยู่หลอดเลือดแดงใหญ่ข้างลำคอ กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยอบอวลจนแสบจมูก คีย์ลืมตาขึ้นพร้อมกับสัญชาตญาณดิบที่กรีดร้องลั่นประสาทสัมผัส ร่างกายกำยำขยับพลิกตัวด้วยความเร็วแสง มือหนาคว้าข้อมือของคนที่กำลังคุกคามเขาไว้ได้อย่างแม่นยำไร้ที่ติ แรงกดมหาศาลสวนกลับไปจนได้ยินเสียงกระดูกลั่นกรอบ พร้อมกับขาเรียวที่ตวัดเตะตัดพับข้อเข่าอีกฝ่ายลงอย่างไร้ความปรานี ทุกการเคลื่อนไหวเกิดขึ้นภายในเสี้ยววินาที... ดิบเถื่อน รุนแรง และเปี่ยมด้วยทักษะการฆ่าที่ถูกฝังลึกอยู่ในสัญชาตญาณ "อั่ก! มือหนักเป็นบ้า... นี่คือกการขอบคุณเจ้าบ้านที่ช่วยชีวิตไว้หรือไง พ่อรูปหล่อ" เสียงอุทานตื่นตระหนกที่เจือความกวนประสาทดังขึ้นทันที พร้อมกับร่างผอมเพรียวของใครบางคนที่ล้มกลิ้งไปกระแทกกับโต๊ะทำงานจนข้าวของกระจัดกระจาย หน้าจอคอมพิวเตอร์หลายจอสะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบไปทั่วห้องเซฟเฮาส์ทึบแสง คีย์ชะงักค้าง ร่างกายที่เตรียมพร้อมจะปลิดชีพอีกฝ่ายหยุดชะงักกลางอากาศ สมองส่วนหน้าประมวลผลอย่างรวดเร็วท่ามกลางความว่างเปล่าที่เวิ้งว้างในหัว... เขามีรอยแผลเป็นเต็มแผ่นหลัง เขารู้ว่าต้องหักคอคนยังไงให้ตายภายในสามวินาที เขารู้ว่ามุมอับสายตาของห้องนี้อยู่ตรงไหน แต่เขากลับจำไม่ได้แม้กระทั่งว่าตัวเองชื่ออะไร หรือมานอนสลบไสลอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงนี่ได้อย่างไร ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวด้วยความระแวกระวัง กล้ามเนื้อทุกมัดตึงเครียดราวกับเสือดาวที่พร้อมขย้ำเหยื่อ "เลิกทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าฉันให้ตายคาที่ได้แล้ว คีย์" คนที่นั่งกองอยู่กับพื้นยันตัวลุกขึ้น มือเรียวยกขึ้นนวดข้อมือตัวเองป้อยๆ พร้อมกับส่งรอยยิ้มยียวนกวนอารมณ์มาให้ ร่างโปร่งในชุดฮู้ดสีดำตัวโคร่งปัดเศษฝุ่นตามเสื้อผ้าอย่างไม่ี่รี้ไม่รู้ร้อน "ถึงนายจะความจำเสื่อมจนจำไม่ได้แม้แต่ชื่อตัวเอง แต่ความสามารถในการใช้ความรุนแรงนี่... การันตีเลยว่านายผ่านมาตรฐานนักฆ่าระดับท็อปขององค์กรแน่ๆ" "นายเป็นใคร" น้ำเสียงของคีย์แหบพร่าและต่ำลึก ไร้ซึ่งความลังเลที่จะเหนี่ยวไกปืน—หากเขามีมันอยู่ในมือตอนนี้ "คำถามยอดฮิตสำหรับคนความจำเสื่อมสินะ" เรย์ไหวไหล่บาง เดินไปหยิบแก้วกาแฟอุ่นๆ ขึ้นมาจิบหน้าตาเฉยราวกับเมื่อครู่ไม่ได้เพิ่งเกือบโดนหักคอ "ฉันชื่อเรย์ เป็นแฮกเกอร์ที่บังเอิญไปแฮกข้อมูลลับแล้วดันไปเจอชื่อนายถูกขึ้นบัญชีดำว่า 'ต้องกำจัดทิ้ง' ซะก่อน... พูดง่ายๆ คือ ถ้าฉันไม่ลากสังขารเน่าๆ ของนายออกจากดงกระสุนเมื่อคืนนี้ ตอนนี้นายคงกลายเป็นปุ๋ยฝังอยู่ใต้ดินแถวเขต 7 ไปแล้วล่ะนะ" คีย์หรี่ตาลง ประเมินคำพูดของอีกฝ่ายอย่างเงียบเชียบ สายตากวาดสำรวจเรย์ตั้งแต่หัวจรดเท้า—ริมฝีปากบางที่เหยียดยิ้มกวนประสาท ดวงตากลมโตเป็นประกายความเจ้าเล่ห์ และท่าทีที่ดูเหมือนแมวขี้เล่นแต่ซ่อนกรงเล็บแหลมคมไว้ "ฉันจะเชื่อใจนายได้ยังไง" คีย์เค้นเสียงถาม ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดตัวเรย์อย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายผงถอยหลังไปชนกับชั้นวางหนังสือ แรงกดดันมหาศาลจากร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและกลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านจนเรย์เผลอกลั้นหายใจ ใกล้เกินไป... ใกล้เสียจนเรย์ได้กลิ่นอายความดิบเถื่อนที่เจือจางอยู่บนตัวของนักฆ่าความจำเสื่อมคนนี้ เรย์กะพริบตาปริบๆ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่งอย่างไม่คาดคิด แต่ริมฝีปากบางก็ยังคงหยักยิ้มท้าทายตามนิสัย "ถ้าฉันอยากให้นายตาย นายคงไม่ตื่นมาถามฉันด้วยสายตาดุๆ แบบนี้หรอก... อีกอย่างนะพ่อคุณ ช่วยถอยออกไปหน่อย กลิ่นตัวนายมัน... เอ่อ ค่อนข้างรบกวนสมาธิในการแฮกข้อมูลของฉัน" คีย์ไม่ได้ถอยหนี เขากลับโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกเกือบจะชนกับสัน鼻รั้นของอีกฝ่าย ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร คนหนึ่งเต็มไปด้วยความสงสัยและสัญชาตญาณดิบเถื่อน อีกคนซ่อนประกายความหวั่นไหวไว้ใต้รอยยิ้มยียวน "ถ้าฉันจำอะไรไม่ได้เลย..." คีย์กระซิบเสียงต่ำพร่าข้างใบหูขาวสะอาด จนเรย์รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว "แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่า... นายไม่ใช่คนที่ส่งคนมาเก็บฉันตั้งแต่แรก" บรรยากาศในห้องเซฟเฮาส์แคบๆ พลระอุขึ้นมาทันที เคมีอันตรายระหว่างนักฆ่าดิบเถื่อนกับแฮกเกอร์ปากจัดปะทะกันจนเกิดประกายไฟในอากาศ ทว่า... ก่อนที่เรย์จะได้สวนคำพูดกวนประสาทกลับไปเพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวในอก เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็กะพริบวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง พร้อมกับเสียงระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติที่ดังลั่นระรัว *< Warning: บุกรุกพื้นที่ปลอดภัย ตรวจพบรหัสผ่านภายนอกถูกถอดถดในรัศมี 50 เมตร... >* เรย์หน้าถอดสี รอยยิ้มขี้เล่นหายวับไปกับตา นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ด้วยความเร็วสูงทันที "เวรเอ๊ย! พวกมันตามมาเร็วกว่าที่คิด... ใครบางคนขายพิกัดเรา!" คีย์ผละออกจากตัวเรย์ในเสี้ยววินาที สัญชาตญาณนักฆ่าตื่นตัวเต็มพิกัด มือหนาคว้าปืนพกกระบอกหนึ่งที่เรย์วางทิ้งไว้บนโต๊ะขึ้นมาปลดเซฟอย่างคล่องแคล่วราวกับมันคืออวัยวะชิ้นที่สามสิบสอง ยังไม่ทันที่เรย์จะกดคำสั่งทำลายข้อมูลทิ้ง จู่ๆ หน้าจอหลักทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกัน กลายเป็นสีดำสนิท *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ท่ามกลางความเงียบงัดที่น่าสะพรึงกลัว และเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่หยุดยืนอยู่หน้าเซฟเฮาส์โซนอันตรายแห่งนี้... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์อันตรายนี้นะคะ!