ใบหย่าที่ไม่มีข้อแม้

"เซ็นซะค่ะคุณธามัน... นี่คืออิสรภาพที่คุณโหยหามาตลอดสามปี" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าหนักแน่นพอที่จะทำให้ความเงียบภายในห้องทำงานกว้างขวางของเพนต์เฮาส์หรูสั่นสะเทือน เอกสารสีขาวสะอาดตาถูกวางลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงอย่างประณีต ขอบมุมของมันคมกริบราวกับจะบาดลึกเข้าไปในความถือดีของผู้ชายที่นั่งอยู่หลังโต๊ะตัวนั้น ธามันละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยตัวเลขผลกำไร เขามองกระดาษแผ่นนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะปรายตามองหญิงสาวตรงหน้า—ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเปรียบเสมือนเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในบ้านที่ไม่มีวันเรียกร้องหรือพังทลายลงได้ "เธอคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ยื่นข้อเสนอให้ฉันเหรอ รินรดา?" เสียงทุ้มต่ำของเขาแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน "ถ้าอยากจะไปนัก ก็เก็บกระเป๋าไสหัวออกไปเอง ไม่ต้องมาทำพิธีรีตองยื่นใบหย่าให้เสียเวลา" รินรดาแค่นยิ้ม มุมปากของเธอโค้งขึ้นเพียงนิด แต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความอบอุ่นที่เขาเคยได้รับมาตลอดชีวิตคู่ "พิธีรีตองงั้นเหรอคะ? สำหรับคุณมันอาจจะเป็นแค่เศษกระดาษ แต่สำหรับฉัน... มันคือการประกาศจบเวรจบกรรม" เธอโน้มตัวลงเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายอย่างไม่หลบเลี่ยง ความเจ็บปวดที่เคยกัดกินหัวใจเธอมาตลอดสามปีถูกกลบฝังไว้ใต้ชั้นน้ำแข็งของความเย็นชาที่เธอเพิ่งสร้างขึ้นใหม่ "จำได้ไหมคะตอนที่เราแต่งงานกัน คุณบอกว่าคุณแต่งงานเพราะหน้าที่ ไม่ได้แต่งเพราะความรัก... ตอนนี้หน้าที่นั้นจบลงแล้ว และฉันก็ไม่ต้องการความเมตตาใดๆ จากคุณอีก เชิญเซ็นเถอะค่ะ เพื่อที่คุณจะได้เอาเวลาไปทำในสิ่งที่ต้องการ... อย่างเช่น การพาผู้หญิงคนนั้นเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ให้สมบูรณ์แบบสักที" ธามันชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดมุ่น ความรู้สึกประหลาดที่ไม่อาจนิยามได้แล่นผ่านเข้ามาในอก เขาสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของเธอ—รินรดาที่เขารู้จักมักจะก้มหน้า กัดริมฝีปาก และคอยเดินตามเขาต้อยๆ แต่รินรดาในวันนี้ดู... ผิดแผก เธอมีรัศมีของความมั่นใจที่แม้แต่เขายังรู้สึกหวั่นเกรง เขากระชากปากกาหมึกซึมราคาแพงขึ้นมา จรดหัวปากกาลงบนกระดาษอย่างรุนแรงจนเนื้อกระดาษแทบทะลุ "ได้ ในเมื่ออยากหย่านัก ฉันก็จะสงเคราะห์ให้ อย่าลืมว่าหลังจากก้าวเท้าพ้นประตูนี้ไป เธอจะไม่ได้อะไรติดตัวไปเลยแม้แต่บาทเดียว" "ขอบคุณที่ย้ำเตือนค่ะ" รินรดารับเอกสารที่เซ็นชื่อเรียบร้อยคืนมาด้วยท่าทีสงบนิ่ง "แต่ของที่ฉัน 'ให้' คุณไปตลอดสามปีที่ผ่านมา มันมีค่ามากกว่าเงินทองที่ฉันจะได้รับเสียอีก" เธอกลับหลังหันก้าวเดินออกจากห้องด้วยท่าทีสง่างาม ไม่แม้แต่จะหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งนิ่งค้างอยู่ในความว่างเปล่า ธามันมองแผ่นหลังของเธอที่ค่อยๆ ลับตาไป ความรู้สึกกระวนกระวายที่หาคำตอบไม่ได้เริ่มเกาะกินใจ เขาเกลียดสายตาที่เธอมองเขาเมื่อครู่... มันไม่ใช่สายตาของภรรยาที่รักเขาจนหมดหัวใจ แต่มันคือสายตาของ 'คนแปลกหน้า' ที่มองสิ่งของไร้ค่า คินน์ยืนรอเธออยู่ตรงล็อบบี้ของอาคารหรู เขารีบก้าวเข้ามาโอบไหล่หญิงสาวด้วยท่าทีปกป้อง ทันทีที่เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ "เรียบร้อยไหม?" คินน์ถามเบาๆ "เรียบร้อยค่ะ" รินรดาตอบ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เหมือนได้ปลดปล่อยพันธนาการที่ล่ามเธอไว้กับขุมนรก "งั้นเราไปหาลีโอกันเถอะครับ เด็กน้อยรอแม่ของเขาอยู่ที่รถนานแล้ว" รินรดาพยักหน้า ก่อนจะก้าวเดินไปที่รถยุโรปคันหรูที่จอดรออยู่ คินน์เปิดประตูให้เธอ แต่ก่อนที่รินรดาจะก้าวขึ้นรถ เสียงเรียกของธามันก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง เขาเดินตามลงมาด้วยสีหน้าถมึงทึง "เดี๋ยว!" ธามันหยุดยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเงาของเด็กน้อยที่นั่งอยู่เบาะหลังรถผ่านกระจกหน้าต่างที่ลดลงเพียงครึ่งหนึ่ง ในจังหวะนั้นเอง ลีโอ เด็กน้อยวัยสามขวบที่กำลังง่วงนอนขยี้ตาเบาๆ ก่อนจะหันมามองคนภายนอก ใบหน้ากลมป้อมที่มีดวงตาเรียวคม คิ้วเข้ม และโครงหน้าถอดแบบมาจากชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าทุกกระเบียดนิ้ว ทำให้เวลาเหมือนหยุดหมุนลงกะทันหัน ธามันตัวแข็งทื่อ ปากกาที่เขาเพิ่งวางไปดูไร้ความหมายเมื่อเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในวัยเด็กกำลังจ้องมองกลับมาด้วยสายตาไร้เดียงสา หัวใจที่เคยเชื่อว่าด้านชาของเขาเต้นรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ รินรดาสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงนั้น เธอรีบปิดประตูรถทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ตั้งตัว "ลาก่อนค่ะคุณธามัน" เธอกล่าวทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ก่อนจะก้าวขึ้นรถแล้วขับออกไปทิ้งให้เขายืนนิ่งอยู่กลางสายลมที่พัดผ่าน ทิ้งไว้เพียงคำถามมากมายที่สั่นคลอนโลกทั้งใบของเขาให้พังทลายลงในพริบตา หวังว่าตอนแรกจะถูกใจนักอ่านที่รักของมินต์ช็อกนะคะ รักค่ะ!