บทละครที่ไม่ได้สั่ง

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำราคาแพงถูกกระแทกลงบนโต๊ะกระจกใสเสียงดัง *ปัง!* จนกาแฟเย็นในแก้วกระเซ็นเป็นวง “คุณเรวิกาคะ... สมองส่วนไหนของคุณที่คิดว่าโปรเจกต์ ‘The Reality Queen’ จะรอดด้วยการให้ซุปตาร์ตัวแม่มานั่งปอกหัวหอมเคลียร์ใจกันกลางทุ่งนาคะ?” น้ำเสียงเยียบเย็นที่เอ่ยขึ้นมาไม่ได้มาจากใครอื่น... พริมโรส ซุปตาร์สาวฉายา ‘เจ้าหญิงน้ำแข็ง’ นั่งกอดอกไขว่ห้างอยู่ตรงข้าม เธอไม่ได้มองหน้าเรย์ด้วยซ้ำ แต่ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นกันแดดแบรนด์เนมกำลังจ้องมองกระดาษข้อเสนอโครงการที่ถูกขีดฆ่าด้วยปากกาแดงจนพรุนราวกับรังเกียจนักหนา เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกสะกดกลั้นอารมณ์ ปลายนิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเพื่อเตือนสติตัวเองว่านี่คือการประชุมด่วนที่ผู้บริหารสถานีเป็นคนสั่งลงมา ไม่ใช่สนามรบที่เธอจะหยิบแฟ้มฟาดหัวดาราจอมเรื่องมากคนนี้ได้—ถึงแม้เธอจะอยากทำแบบนั้นมากแค่ไหนก็ตาม “ถ้าคุณพริมโรสใช้สมองส่วนที่เหลือจากการท่องบทละครมาอ่านรายละเอียดสักนิด คุณก็จะเห็นนะคะว่า รูปแบบ ‘Slow Life & Healing’ มันกำลังตีตลาดแตก! คนดูเบื่อความดราม่าแย่งซีนแบบเดิมๆ ของคุณแล้วค่ะ เราต้องการความเรียล ความจริงใจ และการเยียวยาจิตใจ” เรย์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มพราวระยับด้วยประกายความท้าทายที่พร้อมจะฟาดฟันทุกวินาที พริมโรสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แฝงความเย้ยหยันไว้เต็มเปี่ยม เธอถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ไร้ที่ติและดวงตากลมโตที่จ้องมองตรงมาที่โปรดิวเซอร์สาวอย่างไม่เกรงกลัว “ความจริงใจเหรอคะ? หรือคุณแค่อยากหาข้ออ้างในการกลบเกลื่อนความผิดพลาดจากโปรเจกต์ ‘In The Box’ ที่เคยเจ๊งไม่เป็นท่าเมื่อปีที่แล้วกันแน่คะ... คุณโปรดิวเซอร์มือทอง” บรรยากาศในห้องประชุมกระจกใสพลوكพลันอุณหภูมิลดฮวบลงทันที กานต์ ผู้กำกับหนุ่มคู่แข่งที่นั่งอยู่มุมห้องอมยิ้มมุมปากอย่างสะใจ เขาจงใจสุมไฟด้วยการพูดแทรกขึ้นมาเบาๆ “เอาน่าครับคุณเรย์ ไอเดียไปปลูกผักเลี้ยงปลาเนี่ยมันอาจจะเหมาะกับช่องเคเบิลท้องถิ่นมากกว่าช่องระดับประเทศนะผมว่า หรือถ้าคุณเรย์หมดไอเดียแล้วจริงๆ ให้ผมเข้ามาช่วยเสริมทีมดีไหมครับ?” เรย์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา เธอเกลียดรอยยิ้มจอมปลอมของกานต์พอๆ กับความอวดดีของซุปตาร์ตรงหน้า แต่สิ่งที่ทำให้เธอเจ็บใจที่สุดคือคำพูดจี้จุดเรื่องความผิดพลาดในอดีต... แผลเป็นที่เธอพยายามกลบฝังมาตลอดถูกพริมโรសขุดขึ้นมาเหยียดย่ำอย่างง่ายดาย “โปรเจกต์ ‘In The Box’ มันคือบทเรียนค่ะคุณกานต์ ไม่ใช่ข้ออ้าง และฉันก็ไม่ได้ขอให้ใครมาช่วยกู้หน้าด้วย!” เรย์หันไปตอกกลับผู้กำกับหนุ่มก่อนจะหันกลับมาประจันหน้ากับซุปตาร์สาว “ส่วนคุณพริมโรสคะ... ถ้าคุณคิดว่าตัวเองสูงส่งเกินกว่าจะมาทำอะไรแบบนี้ เชิญไปยื่นใบลาออกกับช่องได้เลยค่ะ เพราะรายการนี้ฉันเป็นคนคุม และคอนเซปต์นี้... จะไม่มีวันเปลี่ยนเด็ดขาด!” พริมโรสชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะเมื่อครู่หายวับไปจากใบหน้า แววตาคู่สวยไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นประกายความมุ่งมั่นและรั้นระ200% ในดวงตาของโปรดิวเซอร์สาวคนนี้ ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้มีอะไรบางอย่างที่ดึงดูดสายตาเธออย่างประหลาด—ความดื้อรั้นที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ ช่างน่าหงุดหงิด... แต่ก็น่าค้นหาในเวลาเดียวกัน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ ไดอะล็อกเชือดเฉือนเมื่อครู่ทิ้งแรงกระกระแทกไว้ในอากาศจนแทบหายใจไม่ออก ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหันโดยผู้จัดการส่วนตัวของพริมโรสที่มีสีหน้าตื่นตระหนก “พริมคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! คลิปที่คุณเถียงกับผู้จัดรายการเมื่อกี้หลุดไปถึงมือเพจกอสซิปแล้วค่ะ ตอนนี้ยอดวิวทะลุแสนภายในห้านาทีแล้ว!” เรย์เบิกตากว้าง หันขวับไปมองพริมโรสทันที พริมโรสขมวดคิ้วมุ่น ไม่ได้ตกใจกับข่าวฉาวเท่ากับการที่เธอตระหนักได้ว่า... แผนการบางอย่างกำลังถูกเล่นนอกเกม “ใครเป็นคนปล่อย?” พริมโรสถามเสียงเย็นเฉียบ “ไม่ใช่ฝั่งฉันแน่ๆ!” เรย์สวนกลับทันทีโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเมื่อหันไปมองกานต์ที่กำลังทำตัวลิบลับเก็บกระเป๋าเตรียมเดินออกจากห้องอย่างมีพิรุธ เรย์พุ่งพรวดลุกขึ้นจากเก้าอี้ สัญชาตญาณโปรดิวเซอร์สั่งให้เธอต้องจัดการเรื่องนี้ แต่ทว่า... จังหวะที่เธอลุกขึ้นด้วยความรีบร้อน ข้อเท้าของเธอกลับพลิกเข้าหาตัวอย่างแรงจนเสียหลัก “อุ๊ย!” ร่างบางของเรย์ถลาล้มลงไปข้างหน้า แต่แทนที่จะกระแทกพื้นกระจก ปลายน้าวแข็งแรงคู่หนึ่งกลับคว้าเอวเธอไว้ได้ทัน! สัมผัสอบอุ่นที่แนบชิดทำให้เรย์ต้องเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ และพบว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของเธอกับพริมโรสนั้น... ใกล้กันจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ดวงตากลมโตของซุปตาร์สาวจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ แววตาเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงประกายความกังวลลึกซึ้งที่เจ้าตัวก็คงไม่คาดคิดว่าจะได้เห็น “ซุ่มซ่ามจริงนะคะ... โปรดิวเซอร์มือทอง” พริมโรสกระซิบเสียงแผ่วเบาชิดริมฝีปากของเรย์ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนกับความตึงเครียดรอบตัวทำให้หัวใจของเรย์เต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ ก่อนที่เรย์จะได้ตั้งสติผลักอีกฝ่ายออก ประตูห้องประชุมก็ถูกกระชากเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับเสียงประกาศกร้าวของบอสใหญ่ที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าถมึงทึง “พวกคุณสองคน... ไปเคลียร์กันที่ห้องทำงานฉันเดี๋ยวนี้!” — สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี