อุบัติเหตุที่ไม่มีใครคาดคิด

เสียงกระดาษไขแผ่นบางที่ร่วงกระทบพื้นพรมราคาแพงในห้องทำงานของรวิศ ราวกับเสียงระฆังเตือนภัยที่ดังขึ้นในความเงียบงัน กลิ่นอายของกาแฟคั่วเข้มที่เคยหอมกรุ่น บัดนี้กลับเจือจางลงด้วยความเย็นเยียบของบรรยากาศที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน รวิศยังคงค้างมืออยู่ในท่าจะเอื้อมหยิบเอกสาร สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะบางเฉียบมองลอดผ่านไปยังภาพถ่ายสีซีดจางที่กระจายอยู่บนพื้น ภาพเหตุการณ์เพลิงไหม้ชุมชนแออัดริมทางรถไฟเมื่อสิบปีก่อน ปรากฏร่องรอยของคราบเขม่าและเปลวเพลิงที่ถูกบันทึกไว้อย่างไร้ความปรานี และที่มุมล่างสุดของเอกสารสิทธิ์การถือครองที่ดินผืนนั้น ปรากฏตราประทับและชื่อบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่... ชื่อเดียวกับบริษัทที่รวิศกำลังนั่งบริหารอยู่ ณ ปัจจุบัน คีริน ซึ่งยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน ใบหน้าที่เคยเรียบเนียบและฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มแห่งความมั่นใจของนักธุรกิจผู้ไร้พ่าย บัดนี้กลับซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผม แม้ในห้องปรับอากาศจะเย็นเยียบจนน่าขนลุก "คุณอธิบายได้ไหมครับ... ว่าภาพพวกนี้ และชื่อบริษัทของผม ไปอยู่ในซองเอกสารของบริษัทคุณได้อย่างไร" รวิศเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบสนทนาราวกับน้ำในบึงลึกที่ไร้แรงกระเพื่อม ทว่ากลับทรงพลังจนบีบให้ห้องทั้งห้องแคบลงถนัดตา คีรินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาก้มลงมองภาพถ่ายเหล่านั้นด้วยแววตาที่สั่นระริก ราวกับชายผู้เพิ่งค้นพบว่าแผนที่นำทางที่ตนใช้เดินมาตลอดชีวิต เป็นแผนที่ที่วาดขึ้นบนปากเหรอะของหลุมศพ "ผม... ผมไม่รู้" คีรินพึมพำ น้ำเสียงขาดช่วง "ผมจำไม่ได้ว่าเอกสารพวกนี้เข้ามาอยู่ในแฟ้มของผมตั้งแต่เมื่อไหร่... รวิศ เชื่อผมสิ ผมไม่เคยรู้เห็นเกี่ยวกับเหตุการณ์ไฟไหม้นั่น..." "ความจำเสื่อมชั่วคราว หรือเป็นกลยุทธ์ใหม่ในการเจรจาธุรกิจกันแน่ครับ คุณคีริน" รวิศแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่ปิดบัง "คุณบอกผมเสมอว่าเราต่างก็เป็นสถาปนิกและนักสร้างเมืองที่มองไปข้างหน้า แต่สิ่งที่คุณซ่อนไว้ข้างหลัง... มันคือซากกระดูกของคนนับร้อยที่ถูกเผาทำลายเพื่อเปิดทางให้ตึกระฟ้าของคุณผุดขึ้นมาอย่างนั้นหรือ" "มันไม่ใช่แบบนั้น!" คีรินเผลอขึ้นเสียงอย่างลืมตัว มือของเขากำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "อาณาจักรที่ผมสร้าง... ผมไม่ได้เลือกวิธีที่จะได้มันมาทั้งหมดหรอกนะรวิศ บางครั้ง... คนเราก็ต้องปิดตาข้างหนึ่งเพื่อให้ล้อรถมันวิ่งไปข้างหน้าได้ ไม่อย่างนั้นเราก็จะติดหล่มอยู่กับอดีตที่แก้ไขอะไรไม่ได้เลย!" "งั้นเหรอครับ" รวิศลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากส่วนสูงและบุคลิกที่นิ่งขรึมทำให้คีรินต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "แต่สำหรับผม อดีตไม่ใช่หล่มโคลน แต่มันคือรากฐาน ถ้าอาณาจักรของคุณมันถูกสร้างขึ้นบนซากศพและความอยุติธรรม... พิมพ์เขียวแผ่นไหนๆ ก็ไม่มีค่าพอให้ผมเอาลายเซ็นไปแลกหรอกครับ เชิญคุณกลับไปเถอะ... คืนนี้เราคงไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว" คีรินมองหน้าสถาปนิกหนุ่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน โกรธเกลียด และหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน เขาอ้าปากคล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะหันหลังคว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ แล้วก้าวเดินออกจากห้องทำงานนั้นไปอย่างรวดเร็ว เสียงประตูปิดลงตามหลังอย่างหนักหน่วง ทิ้งให้รวิศยืนอยู่ท่ามกลางเงาสลัวของห้องทำงานที่เงียบสงัด เขาก้มลงหยิบภาพถ่ายใบบนสุดขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง หัวใจของสถาปนิกผู้รักความถูกต้องกระหน่ำเต้นรัวด้วยความโกรธแค้นที่ถูกเก็บกดไว้มานาน ขณะเดียวกัน ด้านนอกอาคาร ฝนหิมะปนฝนตกปรอยๆ ลงมาเคลือบพื้นถนนคอนกรีตในยามค่ำคืนจนสะท้อนแสงไฟนีออนสีส้มและฟ้าจากป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ คีรินก้าวเท้าจ้ำอ้าวออกจากตัวตึกด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ศีรษะของเขาปวดแปลบราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบซ้ำๆ ภาพเหตุการณ์แฟลชแบ็กแปลกประหลาดที่ไม่เคยจำได้ผุดขึ้นมาในหัว เป็นภาพเปลวเพลิงสีแดงฉาน เสียงกรีดร้อง และกลิ่นเหม็นไหม้ของเนื้อหนังที่ทำให้เขาต้องยกมือขึ้นกุมขมับ เขาเดินมาถึงรถยนต์ซีดานหรูสีดำสนิทที่จอดอยู่ริมฟุตบาท ปลดล็อกรถด้วยรีโมทแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะหนังแท้ คีรินหอบหายใจหนักหน่วง มือข้างหนึ่งสั่นเทาจนแทบจะไขกุญแจรถไม่ถูก เขามองกระจกมองข้าง เห็นเงาสะท้อนใบหน้าของตัวเองที่ดูซีดเซียวและบิดเบี้ยวจากความเครียด เขาพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติ ก่อนจะบิดกุญแจสตาร์ตรถ เครื่องยนต์คำรามแผ่วเบาก่อนจะทะยานตัวออกสู่ท้องถนนในยามวิกาลที่แทบไม่มีรถราวิ่งพลุกพล่าน ฝนที่ตกลงมาเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ จนที่ปัดน้ำฝนต้องทำงานด้วยความเร็วสูงสุด ทัศนวิสัยบนถนนสายหลักเริ่มพร่ามัว คีรินพยายามเพ่งมองเส้นทางตรงหน้า แต่ความปวดหัวที่แล่นริ้วขึ้นมาในสมองกลับทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เขาพยายามลืมเลือน กลับไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับทำนบแตก ภาพของรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของใครบางคนในคืนเพลิงไหม้... ภาพที่เขาจำไม่ได้ว่ามันคือตัวเขาเอง หรือเงาของปีศาจตนใดกันแน่ "บ้าเอ้ย..." คีรินสบพึมพำกับตัวเอง มือที่กำพวงมาลัยชื้นเหงื่อ ในจังหวะนั้นเอง ที่ทางแยกข้างหน้าซึ่งควรจะเป็นสัญญาณไฟเขียว แสงไฟจากมุมตึกสูงกลับกะพริบผิดปกติ รถบรรทุกสิบล้อคันใหญ่ที่วิ่งฝ่าสายฝนมาด้วยความเร็วสูง ไม่ได้ชะลอความเร็วลงเลยแม้แต่น้อย มันพุ่งทะยานออกมาจากมุมมืดอย่างไร้สัญญาณเตือน คีรินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก อะดรีนาลีนหลั่งทะลักเข้าสู่กระแสเลือดในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย เขาเหยียบเบรกจนมิดเท้า เสียงยางบดถนนกรีดร้องดังสนั่นแข่งกับเสียงสายฝน ทว่ามันสายเกินไป... แสงไฟหน้ารถบรรทุกสาดส่องเข้ามาเต็มกระจกหน้า สีขาวโพลนจ้าจนแสบตา ตามมาด้วยเสียงเหล็กฉีกกระชากกันดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกมหาศาลซัดร่างของคีรินกระเด็นไปกระแทกกับคอนโซลหน้ารถอย่างรุนแรง ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะดิ่งวูบเข้าสู่ความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้ง เวลาเดียวกัน ห่างออกไปหลายกิโลเมตร รวิศซึ่งกำลังยืนมองเอกสารบนโต๊ะ จู่ๆ ก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่วาบขึ้นในอก แก้วกาแฟในมือเกือบจะหลุดร่วงลงพื้นเมื่อโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะแผדเสียงแหลมยาวทำลายความเงียบขึ้นมาอย่างไม่ยอมหยุด หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลก แต่ปลายสายกลับมีเพียงเสียงหายใจหอบถี่และเสียงซ่าของคลื่นวิทยุ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและสั่นเครือของตำรวจจราจรจะเอ่ยลอดเข้ามาด้วยความรีบร้อน *“คุณรวิศใช่ไหมครับ... เจ้าของเบอร์นี้เพิ่งประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์บนถนนสายหลัก อาการสาหัสมากครับ... ตอนนี้เรากำลังนำตัวส่งโรงพยาบาลด่วนที่สุดครับ!”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมนและงดงามของเมืองใหญ่นี้นะครับ