เงื่อนไขที่ไม่มีทางบรรจบ

กลิ่นอายของวนิลากลากอร์มาต์และเนยแท้จากฝรั่งเศสที่ลอยอวลอยู่ในห้องครัวเบเกอรี่สตูดิโอขนาดกะทัดรัดไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศโดยรอบอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของชายผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเหยียบย่ำหัวใจของเธอจนแหลกละเอียด กำลังยืนตระหง่านอยู่หลังเคาน์เตอร์หินอ่อนสีขาวสะอาด "ลินิน... คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบระหว่างกัน ธามันปรายตามองถาดมาการ์ตูนสีพาสเทลที่เพิ่งอบเสร็จด้วยแววตาเรียบเฉย แต่สันกรามที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่นกลับทรยศความรู้สึกกระวนกระวายใจที่เขากำลังพยายามปกปิด ลินินวางพายแพททูล่า (Spatula) ลงบนเคาน์เตอร์อย่างใจเย็น ท่วงท่าของเธอนิ่งสนิทจนน่ากลัว ไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนก หวาดกลัว หรือแม้แต่ความยินดีที่ได้พบหน้าอดีตสามีผู้ทรงอิทธิพล เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นนิ่งเรียบราวน้ำลึกที่ไร้ระลอกคลื่น "ฉันไม่ได้เล่นเกมค่ะคุณธามัน ฉันแค่กำลังใช้ชีวิต... ในแบบที่ฉันควรจะได้ใช้มานานแล้วต่างหาก" สุ้มเสียงของเธอนุ่มนวลแต่บาดลึก ราวกับคมมีดที่เคลือบด้วยน้ำตาลไอซิ่ง ธามันก้าวเท้าเข้ามาประชิดขอบเคาน์เตอร์ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังปะปนกับกลิ่นไอความเย่อหยิ่งที่เขามีติดตัวเสมอมา ร่างสูงใหญ่กดสายตามองหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงเงาตามตัวเขาในบ้านหลังใหญ่ "ชีวิตที่ว่าคือการมาเปิดร้านขนมเล็กๆ ซ่อนตัวอยู่ในตรอกซอกซอยแบบนี้เนี่ยนะ?" มุมปากของธามันกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน "เลิกเล่นเป็นเด็กขายขนมแล้วกลับไปจัดการทุกอย่างที่เพนเฮาส์ซะ ฉันให้เวลาคุณถึงพรุ่งนี้ เซ็นสัญญาโอนกรรมสิทธิ์ร้านนี้ทิ้งซะ แล้วกลับไปดูแลตำแหน่งมาสเตอร์เชฟให้เครือโรงแรมของฉันเหมือนเดิม เงินเดือนที่คุณจะได้... มากพอที่คุณจะไม่ต้องมายืนเหนื่อยอบขนมเองไปตลอดชีวิต" ข้อเสนอที่เต็มไปด้วยความ arrogance หรือความเย่อหยิ่งจองหองพุ่งตรงมาอย่างไร้ความปรานี ราวกับธามันยังคงมองเห็นเธอเป็นสิ่งของชิ้นหนึ่งที่สามารถซื้อหาและควบคุมได้ด้วยอำนาจเงินในกระเป๋า ลินินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาจนธามันต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ "คุณคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้สามารถตีค่าเป็นตัวเงินได้หมดเลยสินะคะ" ลินินก้าวเข้าไปประชิดขอบเคาน์เตอร์ฝั่งตรงข้ามบ้าง ดวงตาคู่นั้นฉายแวววาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งดังเดิม "ตระกูลของคุณ... เงินทองมหาศาลของคุณ... มันเคยซื้อความสุขที่แท้จริงให้ฉันได้ไหมคะคุณธามัน? ตอนที่ฉันร้องขอเศษเสี้ยวความใส่ใจ ตอนที่คุณปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวในคืนวันครบรอบ... เงินของคุณเยียวยาหัวใจที่แตกสลายของฉันได้หรือเปล่า?" คำถามของเธอราวน้ำร้อนจัดที่สาดเข้าใส่หน้า ธามันชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบไหววับด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาไม่คุ้นชิน มันไม่ใช่ความโกรธ... แต่มันคือความเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ "นั่นมันเรื่องอดีต ลินิน! คนเราจะจมปลักอยู่กับเรื่องไร้สาระไปถึงไหน ฉันยอมลดตัวมาถึงที่นี่เพื่อขอให้คุณกลับไป..." "ลดตัว?" ลินินทวนคำเสียงสูง รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนเรียวปากสวย "คำนี้ออกจากปากคุณมันช่างน่าขันสิ้นดีนะคะคุณธามัน คุณไม่ได้กำลังลดตัวเพื่อมาง้อฉันหรอกค่ะ แต่คุณกำลังร้อนรนเพราะหาเชฟมือหนึ่งที่จะกอบกู้หน้าให้เชนโรงแรมของคุณไม่ได้ต่างหาก ขนมปารีส-บรูสต์สูตรเฉพาะของฉัน กลายเป็นจุดขายเดียวที่คู่แข่งทางธุรกิจของคุณกำลังแย่งกันซื้อลิขสิทธิ์... ใช่ไหมคะ?" ความจริงถูกตีแผ่ออกมาตรงหน้าอย่างไม่ไว้หน้า ธามันนิ่งงิ่งไป ใบหน้าคมคายฉายแววตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขารู้ดีว่าสิ่งที่เธอกล่าวมานั้นคือความจริงครึ่งหนึ่ง แต่อีกครึ่งหนึ่งที่เขาปฏิเสธไม่ได้เลยคือ... เขากำลังต้องการตัวเธอ ไม่ใช่แค่เพียงเพราะผลประโยชน์ทางธุรกิจ แต่มันคือความโหยหาบางอย่างที่กัดกินหัวใจเขาตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินออกจากบ้านหลังนั้นแล้วพบว่ามันว่างเปล่า ธามันสูดลมหายใจเข้าลึกระงับอารมณ์ ก่อนจะยื่นเช็คเงินสดใบหนึ่งลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อน ตัวเลขศูนย์หลายตัวที่ปรากฏอยู่บนนั้นมากพอที่จะซื้อบ้านหลังใหญ่ได้ทั้งหลัง "ใส่ตัวเลขที่คุณต้องการลงไปสิ ลินิน" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย เจือด้วยความเว้าวอนที่ถูกกลบไว้ภายใต้มาดเข้ม "อยากได้อะไร อยากเปิดร้านใหญ่แค่ไหน หรืออยากได้หุ้นส่วนเพิ่มเท่าไหร่... ขอแค่คุณเซ็นสัญญาตกลงกลับไปทำงานกับฉัน ทุกอย่างจะเป็นของคุณ" ลินินก้มมองเช็คใบนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า เธอไม่ได้รู้สึกตื่นเต้น ไร้ซึ่งความโลภ หรือแม้แต่ความลังเลแม้แต่น้อย มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบแผ่นกระดาษราคาแพงนั้นขึ้นมา ก่อนจะฉีกมันออกเป็นสองส่วน... สามส่วน... และฉีกซ้ำๆ จนมันกลายเป็นเศษกระดาษชิ้นเล็กชิ้นน้อย แล้วโปรยมันลงบนถาดมาการ์ตูนตรงหน้าอย่างไร้เยื่อใย เศษกระดาษสีขาวร่วงหล่นคล้ายหิมะโปรยปะปนกับขนมสีหวาน ธามันเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงระคนโกรธเกรี้ยว มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "คุณบ้าไปแล้วหรือไง ลินิน!" เขาคำรามลอดไรฟัน "คนที่บ้าคือคุณต่างหากค่ะคุณธามัน ที่ยังคิดว่าความสัมพันธ์และศักดิ์ศรีของคนเราสามารถตีราคาขายได้" ลินินเชิดหน้าขึ้น น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท ทรงพลัง และเด็ดเดี่ยวจนธามันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงเด็กชายตัวเล็กๆ ที่กำลังยืนอยู่ต่อหน้าผู้พิพากษา "เช็คของคุณ... มันไม่มีค่าอะไรเลยสำหรับคนที่เคยตายทั้งกลมมาแล้วอย่างฉัน เชิญคุณกลับไปเถอะค่ะ ไปบริหารอาณาจักรธุรกิจของคุณด้วยความเย่อหยิ่งแบบนั้นต่อไป ส่วนฉัน... จะขอใช้ชีวิตอยู่กับแป้ง เนย และเกียรติศรีที่ฉันสร้างมันขึ้นมาด้วยสองมือของตัวเอง" ธามันกัดกรามแน่น ดวงตาคมกริบจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งโกรธ ทั้งพ่ายแพ้ และ... ทั้งลุ่มหลงในความแข็งแกร่งที่ฉายชัดอยู่บนแววตาคู่นั้น เขาขยับตัวจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อรั้งเธอไว้ *กริ๊ง... เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเบาๆ* "คุณแม่คะ! น้องพีร์วาดรูปเสร็จแล้วครับ ดูสิครับรูปนี้เหมือนคุณแม่ตอนกำลังทำมาการ์ตูนสีชมพูเลย!" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยราวๆ สี่ขวบดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังตึงเครียด ร่างเล็กป้อมในชุดเอี๊ยมยีนส์วิ่งเตาะแตะเข้ามาจากหลังร้าน มือป้อมๆ ชูแผ่นกระดาษวาดเขียนสีไม้ขึ้นมาอวดผู้เป็นแม่ด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ และรอยยิ้มพิมพ์ใจนั้น... มันถอดแบบพิมพ์เขียวมาจากใบหน้าของใครบางคนที่กำลังยืนตะลึงงันอยู่ตรงนี้ราวกับถอดพิมพ์เดียวกัน ธามันหันขวับไปมองเด็กชายตัวน้อยที่เพิ่งวิ่งเข้ามา ร่างสูงใหญ่แข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ลลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอ สมองที่เคยเฉียบคมประมวลผลหยุดชะงักลงในทันที เมื่อสายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กน้อย... ดวงตา คิ้ว และริมฝีปากที่เหมือนส่องกระจกเงาออกมาจากตัวเขาเองเมื่อวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและอินไปกับเรื่องราวของลินินในตอนนี้ด้วยนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!