ลืมตาตื่นในยุค 70 พร้อมเสียงด่าทอหน้าประตู

"ถ้าแกยังกล้ากินข้าวในบ้านหลังนี้อีกแม้แต่คำเดียว ฉันก็จะเอาไม้กวาดฟาดหัวแกไล่ตะردออกไปเสียให้อายชาวบ้านทั้งหมู่บ้าน!" เสียงแหลมสูงของเฝิงฮุ่ยเจินดังทะลุประตูไม้เก่าคร่ำครึเข้ามา กระแทกเข้าโสตประสาทของลู่ชิงเซียนอย่างจังจนเธอต้องขมวดคิ้วมุ่น ความเจ็บปวดแปลบปลาศที่ศีรษะค่อยๆบรรเทาลง แทนที่ด้วยความทรงจำแปลกปลอมที่ไหลทะลักเข้ามาในสมองดั่งเขื่อนแตก เธอ... ลู่ชิงเซียน เชฟมิชลินและนักบริหารสาวมือฉกาจแห่งศตวรรษที่ 21 กำลังยืนอยู่กลางห้องครัวดินเหนียวมืดทึบในยุค 1970 ร่างกายนี้เป็นของสะใภ้รองตระกูลโจว ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความขี้เกียจสันหลังยาว วันๆ ดีแต่เอาแต่นอนและหาเรื่องทะเลาะกับคนในบ้าน จนเป็นที่เอือมระอาของชาวบ้านร้านตลาด แต่ทว่า... ตอนนี้วิญญาณที่อยู่ในร่างนี้คือเธอ คนที่เกลียดความจนยิ่งกว่าสิ่งใด และที่สำคัญที่สุด เธอยังมี "ซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติ" ขนาดมหึมาติดตัวมาด้วย! "เปิดประตูเดี๋ยวนี้ยัยตัวขี้เกียจ! อย่าคิดว่าแกล้งตายแล้วจะรอดตัวได้ วันนี้ถ้าแกไม่ยอมซักผ้ากองโตนั่นและไปหาฟืนมาเพิ่ม ฉันจะให้พี่รองของแกหย่ากับแกซะ!" เสียงทุบประตูดังปังๆ พร้อมกับเสียงด่าทอที่ไม่ยอมหยุดหย่อนของแม่สามี ทำให้ลู่ชิงเซียนพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ หย่าเหรอ? น่าสนใจนี่นา... แต่ในยุคข้าวยากหมากแพงแบบนี้ การออกไปตัวเปล่าเล่าเปลือยไม่ใช่ทางเลือกของคนฉลาด อย่างน้อยก็ต้องตักตวงผลประโยชน์จากตระกูลนี้ให้สาสมกับที่เจ้าของร่างเดิมเคยถูกโขกสับเสียก่อน ลู่ชิงเซียนยกมือขึ้นลูบหน้าผากที่มีรอยฟกช้ำจางๆ ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์และเยือกเย็น เธอไม่ได้หวาดกลัวเสียงคำรามนั้นแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกำลังคิดถึงเชลยศักดิ์ในมิติลับของเธอ—ซุปเปอร์มาร์เก็ต 3 ชั้นที่มีทั้งเนื้อวัวเกรดพรีเมียม ขนมขบเคี้ยว เครื่องเทศนานาชนิด และสินค้าอุปโภคบริโภคครบครันที่ต่อให้ใช้ทั้งชาติก็ไม่หมด! แกร็ก... เสียงกลอนประตูไม้ถูกเลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เฝิงฮุ่ยเจินที่กำลังง้างมือเตรียมจะทุบประตูอีกครั้งถึงกับชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อเห็นสะใภ้ตัวแสบยืนสงบนิ่งอยู่ตรงหน้า ใบหน้าซีดเซียวไร้เครื่องสำอางแต่กลับมีความงามคมคายสะดุดตาจนน่าตกใจ ดวงตาดำขลับคู่นั้นมองกลับมาที่นางด้วยแววตาเรียเฉย ทว่าแฝงความกดดันบางอย่างจนคนเป็นแม่สามีถึงกับเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "แม่ตะโกนเสียงดังขนาดนี้ เจ็บคอหรือเปล่าคะ?" ลู่ชิงเซียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มบางเบาปรากฏที่มุมปาก ช่างดูเยnชาและผิดแปลกไปจากเดิมจนขนลุก "ถ้าเจ็บคอ ในครัวยังมีน้ำอุ่นอยู่นะคะ เชิญดื่มตามสบายได้เลย" "แก... แกกล้าดียังไงมาพูดจายียวนฉัน!" เฝิงฮุ่ยเจินหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด นิ้วเหี่ยวย่นชี้หน้าลูกสะใภ้ "นอกจากจะไม่ทำประโยชน์อะไรแล้ว วันๆ ยังผลาญข้าวสารตระกูลโจวไปตั้งเท่าไหร่! วันนี้แหละ ฉันจะไล่แกออกไปจากบ้านตระกูลโจวซะ!" บรรยากาศหน้าประตูเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ เสียงเอะอะโวยวายเริ่มดึงดูดสายตาของเพื่อนบ้านที่เดินผ่านไปมาให้หยุดชะงักและชะเง้อมองเข้ามามุงดูเหตุการณ์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ลู่ชิงเซียนกวาดสายตามองกลุ่มคนที่เริ่มมารุมล้อม เธอยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มือเรียวบางยกขึ้นกอดอก ท่าทีเย่อหยิ่งและสง่างามราวกับพญาหงส์หลงยุคทำให้คนมองถึงกับตะลึง "ไล่ฉันออกเหรอคะ?" ลู่ชิงเซียนทวนคำ น้ำเสียงกังวานใสแต่ทรงพลังจนทุกคนรอบข้างเงียบเสียงลง "ตระกูลโจวมีสัญญาแต่งงานที่ถูกต้องตามกฎหมาย และที่สำคัญ... พี่รองโจวอี้เฉินส่งเงินเดือนทหารกลับมาทุกเดือน เงินก้อนนั้นอยู่ที่ใครคะ? อยู่ที่แม่ใช่ไหม? เงินที่ฉันกินเข้าไป เป็นเงินเดือนสามีฉัน หรือเป็นข้าวต้มก้นหม้อที่แม่เมตตาแจกทานกันแน่!" คำพูดทิ่มแทงใจดำพุ่งตรงเป้า เฝิงฮุ่ยเจินหน้าซีดสลับแดงด้วยความจุกอกเถียงไม่ออก เพราะเงินเดือนของบุตรชายคนรองที่ถูกส่งกลับมาแต่ละครั้งถูกนางเก็บไว้ใช้สอยตามใจชอบและปรนเปรอพี่ใหญ่กับน้องเล็กเสียส่วนใหญ่จริงๆ ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงก็ดังแทรกขึ้นจากนอกรั้วบ้าน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันจากการเดินทางไกลปรากฏกายขึ้น โจวอี้เฉิน สามีผู้เคร่งขรึมและเย็นชาที่ควรจะกลับมาในอีกสามวันข้างหน้า กลับยืนอยู่ตรงนั้น สายตาคมกริบกวาดมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตานิ่งสนิท ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนยุคไปกับความสนุกนี้นะคะ