สมการที่ไม่ลงตัว

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาลงบนโต๊ะไม้สักขัดเงาราคาแพง ดังสะท้อนก้องห้องประชุมใหญ่ของบริษัท เทคโครเวฟ โซลูชันส์ ราวกับเสียงค้อนของผู้พิพากษาที่ตัดสินประหารชีวิตความหวังทั้งหมดของรินรดา "โปรเจกต์ 'Omni-Sync' มูลค่าแปดหลักนี้ ทางบอร์ดบริหารไม่ได้มองหาแค่ไอเดียสวยหรูที่เรียกยอดไลก์ได้ในอินสตาแกรมนะคะคุณรินรดา แต่มันต้องการระบบที่เสถียร ระดับศูนย์ความผิดพลาด ซึ่งดิฉันเกรงว่า... แผนการตลาดที่เต็มไปด้วย 'ความรู้สึกร่วม' ของคุณ มันยังขาดความแม่นยำในเชิงตรรกะค่ะ" เสียงของศรัณย์ หัวหน้าแผนกกลยุทธ์ผลิตภัณฑ์คู่แข่งดังแทรกขึ้น ทว่าสายตาของเขากลับไม่ได้มองที่เอกสารบนโต๊ะ หากแต่จดจ้องมาที่รินรดาด้วยรอยยิ้มเยาะที่ซ่อนไว้ภายใต้ความสุภาพจอมปลอม เขารู้ดีว่าโปรเจกต์นี้คือบันไดขั้นสำคัญที่จะส่งเขาขึ้นสู่ตำแหน่งผู้อำนวยการ และเขาไม่มีวันยอมให้ผู้หญิงที่ไต่เต้าขึ้นมาจากสายการตลาดภาคสนามคนนี้มาแย่งชิงมันไป รินรดาไม่ได้แสดงอาการสะดุ้งสะเทือน เธอนั่งหลังตรง แผ่นหลังแนบพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างจงใจ ปลายนิ้วเรียวสวยเคาะเบาๆ บนแฟ้มหนังสีดำของตนเองสองครั้ง จังหวะที่คำนวณมาแล้วว่าสอดรับกับความเงียบที่น่าอึดอัดในห้องประชุม "คุณศรัณย์คะ..." รินรดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดอาบยาพิษ "ตัวเลขและอัลกอริทึมที่สมบูรณ์แบบที่สุดในโลก จะมีความหมายอะไรล่ะคะ ถ้าสุดท้ายแล้ว 'มนุษย์' ซึ่งเป็นผู้ใช้งานจริง... ปฏิเสธที่จะแตะต้องมันเพราะพวกเขาไม่รู้สึกเชื่อมโยง? ตลาดไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยโค้ด 0 กับ 1 นะคะ แต่มันขับเคลื่อนด้วยความปรารถนา ความกลัว และความฝันของคน" ประโยคเชือดเฉือนนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของศรัณย์กระตุกไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงปรบมือเบาๆ จากหัวโต๊ะจะดึงความสนใจของทุกคนกลับไป ผู้อำนวยการอาวุโสถอนหายใจยาว วางปากกาลงแล้วมองหน้าคนทั้งสองสลับกันด้วยแววตาเหนื่อยหน่าย "พอทีค่ะ ฉันไม่ได้เรียกพวกคุณมานั่งเถียงกันเรื่องปรัชญาการตลาดกับวิศวกรรม" ผู้อำนวยการพูดเสียงเข้ม "บอร์ดบริหารลงความเห็นร่วมกันแล้วว่า โปรเจกต์ 'Omni-Sync' จะถูกควบรวมเป็นโปรเจกต์เดียว และเพื่อให้ได้ทั้ง 'สมอง' และ 'หัวใจ' มาทำงานร่วมกัน... ฉันขอแต่งตั้งให้คุณรินรดาเป็นหัวหน้าฝ่ายกลยุทธ์เชิงพาณิชย์ และมีคุณธาม จากแผนกวิศวกรรมระบบ มาเป็นหัวหน้าทีมพัฒนาเทคโนโลยีคู่กันค่ะ" สิ้นคำประกาศนั้น ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมห้องประชุมทันที รินรดาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด เช่นเดียวกับร่างสูงโปร่งที่นั่งเงียบมาตลอดที่มุมห้อง... ธาม วิศวกรซอฟต์แวร์หนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยשนชาและยึดติดกับความสมบูรณ์แบบ เขายืดตัวขึ้นช้าๆ ปิดแล็ปท็อปราคาแพงลงเสียงดังพับ ก่อนจะปรายตามองรินรดาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับเธอกำลังเสนอโปรเจกต์ขยะชิ้นหนึ่ง "ผมขอปฏิเสธครับ... เอ้ย ดิฉันหมายถึง..." ธามชะงักไปนิดเมื่อเผลอใช้สรรพนามผิด แต่เขาก็แก้สถานการณ์ด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้อารมณ์ "ผมหมายความว่า โปรเจกต์นี้มีเวลาจำกัดแค่สามเดือน การต้องมานั่งอธิบายเหตุผลทางตรรกะให้คนที่ใช้แต่อารมณ์ความรู้สึกตัดสินใจ มันเสียเวลาพัฒนาโค้ดที่มีค่าของผมค่ะ" รินรดาลุกขึ้นยืนทันที แรงกดดันจากความหงุดหงิดพุ่งพล่านจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ เธอก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะฝั่งตรงข้ามที่ธามนั่งอยู่ ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ จนได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่นเจือจางจากตัวเขา "คุณธามคะ" รินรดาเน้นเสียงทีละคำ ดวงตาคู่นคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทที่ไร้ระลอกคลื่นของอีกฝ่าย "กรุณาเก็บความเย่อหยิ่งและอคติล้าหลังของคุณใส่กระเป๋าแล็ปท็อปแล้วไสหัวไปที่ห้องทำงานร่วมที่เราต้องใช้กันเถอะค่ะ เพราะต่อให้คุณเก่งกาจมาจากไหน แต่ถ้าปราศจากกลยุทธ์การตลาดของฉัน โค้ดเทพๆ ของคุณก็เป็นได้แค่ขยะอิเล็กทรอนิกส์ไร้ราคาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์เท่านั้นแหละค่ะ!" ธามเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างแปลกใจระคนขบขัน แทนที่จะโกรธ เขากลับจ้องมองริมฝีปากที่ขยับต่อว่าเขาด้วยสายตาวิเคราะห์ราวกับเธอกำลังเป็นหนูทดลองตัวใหม่ในห้องแล็บ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบอย่างน่าหงุดหงิด "ปากเก่งดีนี่ครับ... อ้อ ขอโทษค่ะ ปากเก่งดีนี่คะ คุณรินรดา" ธามจงใจเน้นเสียงเย้าแหย่ "หวังว่าผลงานของคุณจะ 'คม' ได้สักครึ่งหนึ่งของฝีปากที่คุณใช้เมื่อครู่นะครับ... เชิญนำทางไปที่ห้องทำงาน 'ของเรา' ได้เลยค่ะ ดิฉันพร้อมจะไปดูว่าคุณจะเอาความรู้สึกเพ้อฝันอะไรมาขายลูกค้าพรีเมียมของเรา" ความตึงเครียดระหว่างทั้งสองแผ่ซ่านจนคนอื่นๆ ในห้องประชุมแทบไม่กล้าหายใจแรง รินรดากัดฟันกรอด กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เธอสะบัดหน้าหนีแล้วก้าวฉับๆ ออกจากห้องประชุม มุ่งตรงไปยังโซนห้องทำงานกระจกใสที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับโปรเจกต์นรกนี่ทันที ห้องทำงานรวมถูกตกแต่งด้วยโทนสีเทาและขาว บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน ธามเดินตามเข้ามาติดๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานฝั่งตรงข้าม เปิดแล็ปท็อปของตนเองขึ้นมาทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายตามองรินรดาที่กำลังยืนกอดอกมองเขาด้วยความหมั่นไส้ "เราจะเริ่มจากตรงไหนดีล่ะคะ คุณนักตรรกะผู้ไร้หัวใจ" รินรดากระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะของเขาเสียงดัง เพื่อเรียกร้องความสนใจ ธามถอนหายใจยาวอย่างรำคาญ เขายอมเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนแป้นพิมพ์รัวๆ ก่อนจะหมุนหน้าจอแล็ปท็อปมาทางเธอ หน้าจอนั้นไม่ได้แสดงแผนการตลาด หรือโค้ดโปรแกรมใดๆ ทั้งสิ้น แต่มันคือโฟลเดอร์ลับที่ถูกเข้ารหัสไว้ด้วยระบบความปลอดภัยสูงสุด พร้อมข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ระบุเวลาถอยหลัง "เรายังไม่ต้องเริ่มอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ..." ธามโน้มตัวเข้าหาโต๊ะเล็กน้อย สายตาคมกริบมองตรงมาที่เธอด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้รินรดาต้องกลั้นหายใจ "เพราะก่อนที่คุณจะขายฝันให้ลูกค้า... คุณช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมคะ ว่าทำไมไฟล์ข้อมูลดิบของโปรเจกต์นี้เมื่อสามเดือนก่อน ถึงถูกส่งตรงจากไอพีแอดเดรสในห้องทำงานของคุณ... ไปยังบริษัทคู่แข่งอย่าง 'โคโรน่า เทค' ที่มีศรัณย์หนุนหลังอยู่?" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในสมการรักอันซับซ้อนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ