ข้อมูลที่ไม่อาจนิยาม

แสงไฟสีส้มอมเหลืองจากโคมไฟดีไซน์มินิมอลบนโต๊ะประชุมห้องกระจกชั้นสิบห้า สะท้อนลงบนหน้าจอแท็บเล็ต iPad Pro ที่แสดงกราฟเส้นพยากรณ์พฤติกรรมผู้บริโภคอย่างเป็นระเบียบ ตัวเลขทุกตัวถูกจัดวางอย่างสมบูรณ์แบบด้วยฝีมือของอัลกอริทึมที่ธามใช้เวลาเขียนมันขึ้นมาตลอดสามคืนที่ผ่านมา ไม่มีรอยตำหนิ ไม่มีช่องว่างให้ความผิดพลาด ธามขยับเนคไทเนื้อดีสีเทาเข้มเล็กน้อย ดวงตาคมกราบกวาดมองเอกสารสรุปผลงานที่เขาเพิ่งส่งมอบให้หญิงสาวตรงหน้าด้วยความมั่นใจระดับร้อยเปอร์เซ็นต์ ในมุมมองของวิศวกรซอฟต์แวร์อย่างเขา ข้อมูลดิบและโค้ดโปรแกรมคือความจริงที่ซื่อตรงที่สุด มันไม่เคยโกหก และไม่เคยใช้อารมณ์มาเป็นตัวแปร "ทุกอย่างถูกคำนวณไว้หมดแล้วครับ... เอ่อ... เรียบร้อยแล้วค่ะ" ธามเกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นชินออกมา แต่ไหวพริบระดับมืออาชีพทำให้เขาดึงสรรพนามกลับมาเป็นกลางได้อย่างแนบเนียน พร้อมกับส่งรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความเย่อหยิ่งแบบฉบับคนเก่งให้รินรดา รินรดาไม่ได้แตะต้องแท็บเล็ตเครื่องนั้นทันที ปลายนิ้วเรียวสวยของเธอซึ่งเคลือบด้วยยาทาเล็บสีนู้ดเรียบหรูเคาะเบาๆ เป็นจังหวะบนโต๊ะไม้โอ๊ก เธอนั่งไขว่ห้างในชุดสูทเข้ารูปสีครีมที่ดูทรงอำนาจแต่แฝงความอ่อนหวาน ดวงตากลมโตคู่คมกริบมองหน้าจอ ผ่านเลยตัวเลขสถิติที่สวยงามนั้นไปอย่างไม่แยแส ราวกับสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเป็นเพียงแค่ภาพลวงตา "ตัวเลขสวยงามมากค่ะคุณธาม แม่นยำระดับทศนิยมสามตำแหน่ง ไร้ที่ติจนฉันเกือบจะเคลิ้มตามเลยทีเดียว" เสียงหวานใสกังวานแต่ราบเรียบเจือด้วยกระแสเสียงเย้ยหยันจางๆ "แต่เสียดาย... มันเป็นข้อมูลที่ไร้ซึ่งลมหายใจค่ะ" ธามชะงัก รอยยิ้มบนมุมปากแข็งค้างไปชั่วเสี้ยววินาที "คุณหมายความว่าอย่างไร ข้อมูลชุดนี้ดึงมาจากฐานข้อมูลพฤติกรรมการใช้จ่ายจริงของกลุ่มเป้าหมายในไตรมาสล่าสุด มันคือสถิติที่พิสูจน์ได้ทางวิทยาศาสตร์" "นั่นแหละค่ะคือปัญหา" รินรดาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ เจือกลิ่นชาขาวโชว์ความเย้ายวนที่ทรงพลัง เธอดันแท็บเล็ตเครื่องนั้นกลับมาหาเขาด้วยปลายนิ้ว "คุณกำลังมองมนุษย์ว่าเป็น 'เครื่องจักร' ที่ทำตามคำสั่งของชุดคำสั่ง IF-ELSE คุณคิดว่าถ้าเราลดราคาลงสิบเปอร์เซ็นต์ในเวลาเที่ยงตรง พวกเขาจะกดซื้อทันทีเพราะความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์ใช่ไหมคะ?" "มันก็เป็นไปตามหลักการตลาดเบื้องต้นและทฤษฎีเกม..." "แต่คุณลืมตัวแปรที่สำคัญที่สุดไป... ตัวแปรที่เรียกว่า 'ความรู้สึกชั่ววูบ' และ 'สถานการณ์เฉพาะหน้า'" รินรดายิ้มเยาะอย่างเหนือกว่า เธอหยิบสมุดบันทึกปกหนังสีดำของเธอขึ้นมาเปิดกางออก หน้ากระดาษเต็มไปด้วยลายมือเขียนด้วยหมึกซึมและโน้ตย่อแปะเต็มไปหมด "ในขณะที่คุณกำลังนั่งคำนวณความคุ้มค่าหน้าจอคอมพิวเตอร์ตอนตีสอง คุณรู้ไหมคะว่าทำไมฟีเจอร์การแจ้งเตือนโปรโมชันของเราในสัปดาห์ก่อนถึงมียอดคลิกต่ำกว่าเป้าถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ ทั้งๆ ที่อัลกอริทึมของคุณบอกว่ามันคือกาลเวลาที่ดีที่สุด?" ธามขมวดคิ้วแน่น สันกรามคมสันขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ความเงียบงันปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ "เพราะอะไรล่ะครับ" เขาถามเสียงต่ำ "เพราะวันนั้นฝนตกหนักค่ะคุณธาม" รินรดาตอบด้วยน้ำเสียงที่เฉียบคมราวกับใบมีดอาบน้ำผึ้ง "ฝนตก รถติด คนกำลังหงุดหงิด วิตกกังวลเรื่องน้ำท่วมขัง และกังวลว่าจะกลับบ้านไม่ทัน การเด้งเตือนเรื่องส่วนลดสินค้าฟุ่มเฟือยในวินาทีนั้น ไม่ได้สร้างความน่าดึงดูดใจ แต่มันสร้างความรำคาญค่ะ! อัลกอริทึมของคุณฉลาดเป็นกรด แต่มันอ่านความหงุดหงิดในใจของมนุษย์ไม่ออก" คำพูดนั้นราวกับศ่งศรที่ปักเข้ากลางใจของวิศวกรผู้ยึดมั่นในความสมบูรณ์แบบ ธามนิ่งอึ้งไป เขากำมือแน่นใต้โต๊ะ ความทรงจำสีเทาจากอดีต—ความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่ระบบเซิร์ฟเวอร์ล่มในคืนวิกฤตเพราะเขาละเลยปัจจัยทางอารมณ์ของผู้ใช้งาน—พวยพุ่งขึ้นมาในหัวจนลมหายใจสะดุด รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเดินอ้อมโต๊ะประชุมมาหยุดยืนอยู่ใกล้เขา กลิ่นหอมจางๆ ลอยวนอยู่รอบตัวเธอ ความใกล้ชิดนี้ไม่ได้ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลย กลับยิ่งทำให้แรงกดดันพุ่งสูงขึ้นราวกับออกซิเจนในห้องกำลังลดปริมาณลง "คุณธามเก่งเรื่องการสร้างโครงสร้างที่มั่นคงค่ะ แต่ถ้าไร้ซึ่งความเข้าใจในจิตวิทยาของความอ่อนแอและการตัดสินใจที่ไร้เหตุผลของมนุษย์ โปรเจกต์นี้ก็จะเป็นแค่ตึกสูงที่สร้างบนทรายดูด รอวันถล่มลงมาเมื่อเจอพายุลูกแรก" รินรดาก้มลงกระซิบเบาๆ ใกล้ใบหูของเขา น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงจิตวิญญาณ "และฉัน... จะไม่ยอมเอาชื่อเสียงของบริษัทมาเสี่ยงกับโค้ดที่ไร้หัวใจของคุณเด็ดขาดค่ะ" ธามหันขวับมามองเธอ ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างดุเดือด ในแววตาของเขามีทั้งความกรุ่นโกรธ ความท้าทาย และประกายความหลงใหลที่ถูกจุดติดขึ้นอย่างเงียบๆ ท่ามกลางสงครามทางความคิดที่ไม่มีใครยอมใคร ก่อนที่ธามจะได้สวนกลับด้วยข้อถกเถียงเชิงตรรกะที่เตรียมไว้ เสียงเคาะประตูกระจกดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ขัดจังหวะบรรยากาศที่คุกรุ่นนั้น *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกัน ประตูเปิดอ้าออกเล็กน้อย พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นตาของศรัณย์ หัวหน้าแผนกฝั่งคู่แข่งที่สวมสูทรarmaniราคาแพง รอยยิ้มเยдяเยาะและสายตาเจ้าเล่ห์ฉายชัดบนใบหน้าของเขา "ขอโทษทีครับที่รบกวนเวลาอันมีค่าของคู่รัก... เอ๊ย คู่หูโปรเจกต์นี้" ศรัณย์ก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับเชิญ ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะ "ผมแค่อยากจะเอา 'ข้อมูลดิบ' อีกชุดมาให้คุณรินรดาพิจารณาดูหน่อย พอดีบังเอิญผมไปได้ยินมาว่า... อัลกอริทึมวิศวกรรมขั้นเทพของคุณธาม กำลังจะถูกซื้อตัดหน้าโดยบริษัทคู่แข่งในเครือข่ายของผมเอง... และผมคิดว่าคุณรินรดาน่าจะอยากเห็นหลักฐานชิ้นนี้ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไปนะครับ" รินรดาหันขวับไปมองซองเอกสารในมือศรัณย์ สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความมั่นใจเป็นความตื่นตระหนกทันที ในขณะที่ธามหรี่ตามองศรัณย์ด้วยความระแวงสุดขีด พร้อมกับหัวใจที่กระตุกวูบเมื่อสังเกตเห็นรอยยิ้มพิกลของศรัณย์ที่ซ่อนเร้นแผนการร้ายบางอย่างเอาไว้ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมการความตึงเครียดนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ