มิติลับกับการปรับปรุงคุณภาพชีวิต

“เอาขวานมานี่ โจวหยวน ผมจะพังกำแพงฝั่งที่ผุพังนี่ทิ้งเสีย” หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตาของเธอกลับฉายแววเด็ดขาด เธอไม่ได้พูดเล่น หลังจากเหตุการณ์ปะทะคารมกับเหล่าญาติจอมฉวยโอกาสเมื่อครู่ โครงสร้างบ้านไม้เก่าคร่ำครึที่ควรจะเป็นรังรักกลับดูน่าสมเพชเกินกว่าจะหลับนอนได้อีกต่อไป โจวหยวนมองภรรยาตัวน้อยที่วันนี้ดูผิดแผกไปจากเดิม แววตาที่เคยหวาดหวั่นถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นดุจแม่ทัพผู้คุมเกม เขาไม่ถามเหตุผล ไม่ทักท้วงเรื่องความเชื่อโบราณหรือเกรงใจญาติพี่น้องที่จ้องจะถล่มบ้านเขาทุกเมื่อ ชายหนุ่มเพียงวางปืนประจำกายลงบนโต๊ะไม้ผุๆ ก่อนจะคว้าขวานส่งให้เธอแล้วขยับตัวไปยืนเคียงข้าง “ถ้าคุณอยากพัง ผมจะช่วยถอนตะปูให้เอง” เขาตอบสั้นๆ ทว่านัยน์ตาคมกริบนั้นกลับแสดงออกถึงความเชื่อมั่นอย่างไม่มีเงื่อนไข เมื่อกำแพงไม้แผ่นสุดท้ายถูกทุบจนพังทลายลง หลินฟางไม่ได้สนใจฝุ่นผงที่ฟุ้งกระจาย เธอเดินตรงไปยังมุมมืดที่สุดของห้องหอที่เธอมองเห็นมาตลอดทางเดินข้ามมิติในหัวใจ เธอรู้ดีว่าในมิติเก็บของส่วนตัวของเธอ—ของขวัญจากการทะลุมิติที่ติดตัวมา—มีทั้งเครื่องมือช่างชั้นดี วัสดุฉนวนกันความร้อน และไม้อัดเคลือบเงาที่ไม่มีทางหาได้ในยุคข้าวยากหมากแพงนี้ เธอแสร้งทำเป็นเดินเข้าไปสำรวจความเสียหายในมุมอับสายตา ก่อนจะส่งกระแสจิตเข้าไปในห้วงมิติ ทันทีที่จินตนาการถึงเลื่อยไฟฟ้าและชุดอุปกรณ์ซ่อมแซม วัตถุเหล่านั้นก็ปรากฏขึ้นในมือราวกับปาฏิหาริย์ หลินฟางข่มความตื่นเต้นไว้ในอก เธอหยิบไขควงและตะปูเหล็กกล้าชุดใหญ่ออกมาวางกองตรงหน้า “หยวน ดูนี่สิ... ผมไปเจอของพวกนี้ซุกอยู่ใต้ตู้เก็บของเก่า ดูท่าจะเป็นของที่เจ้าของบ้านคนก่อนทิ้งไว้” หลินฟางโกหกคำโตด้วยสีหน้าเรียบเฉย โจวหยวนชะงักไปเล็กน้อย เขามองเครื่องมือทันสมัยที่เงาวับเกินกว่าจะเป็นของเก่าในบ้านซอมซ่อ แต่เขากลับไม่ตั้งคำถามใดๆ เขาหยิบเลื่อยขึ้นมาลูบคมอย่างพินิจพิจารณาก่อนจะพยักหน้า “ถ้ามีของพวกนี้ เราก็ไม่ต้องง้อช่างฝีมือคนไหนในหมู่บ้านแล้ว” ความเงียบในยามบ่ายถูกแทนที่ด้วยเสียงการทำงานอย่างแข็งขัน ทั้งสองคนร่วมมือกันอย่างรู้ใจ หลินฟางทำหน้าที่เป็นทั้งสถาปนิกและหัวหน้าช่าง เธอวัดขนาด กะระยะการวางไม้ และออกแบบมุมพักผ่อนใหม่ในขณะที่โจวหยวนใช้แรงงานมหาศาลของเขาจัดการกับงานหนัก ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ได้มีแค่บทสนทนาที่หยอกล้อ แต่มันคือการแลกเปลี่ยนความไว้วางใจผ่านหยาดเหงื่อ ในขณะที่งานซ่อมแซมคืบหน้า หลินฟางแอบหยิบวัตถุดิบชิ้นสุดท้ายออกมาจากมิติ นั่นคือกล่องถนอมอาหารที่มี ‘เนื้อหมูสามชั้นเกรดพรีเมียม’ และ ‘เครื่องเทศลับ’ ที่เธอเคยปรุงไว้ตั้งแต่ชาติก่อน กลิ่นหอมจางๆ เริ่มโชยออกมาท่ามกลางกลิ่นไม้ใหม่และฝุ่นผง “หยวนครับ... หยุดพักก่อนเถอะ วันนี้เราทำงานกันหนักมากแล้ว ผมมีอะไรจะให้ทาน” เธอหยิบเตาปิคนิคขนาดพกพาออกมาจากมิติโดยอาศัยจังหวะที่เขาหันหลังให้ ตั้งกระทะเหล็กหล่อลงบนเตา ความร้อนเริ่มแผ่ซ่าน กลิ่นน้ำมันหมูเจียวกับกระเทียมหอมฟุ้งกระจายไปไกลเกินกว่าขอบเขตของกระท่อมหลังเล็ก หลินฟางเริ่มบรรจงวางชิ้นหมูลงบนกระทะ เสียง ‘ฉ่า’ ที่ดังขึ้นราวกับดนตรีขับกล่อมความเหนื่อยล้าของทั้งคู่ให้มลายหายไป ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะพลิกชิ้นเนื้อให้เหลืองกรอบเพื่อรอการเสิร์ฟ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าบ้าน ตามมาด้วยเสียงทุบประตูที่ดังสนั่นหวั่นไหว “โจวหยวน! ออกมาเดี๋ยวนี้! แกทำอะไรในบ้าน! กลิ่นเนื้อนี่มันอะไรกัน! แกแอบกินของดีคนเดียวขณะที่ญาติพี่น้องกำลังอดอยากงั้นรึ!” เสียงของแม่สามีจอมบงการดังแทรกเข้ามาผ่านรอยแยกของกำแพงที่ยังซ่อมไม่เสร็จ หลินฟางวางตะหลิวลง เธอมองหน้าโจวหยวนที่บัดนี้แววตาเปลี่ยนเป็นความเย็นชาเยือกแข็ง โจวหยวนเดินไปที่ประตู เขาไม่ได้เปิดมันออก แต่กลับคว้าปืนกระบอกเดิมขึ้นมาวางพาดบ่าอย่างจงใจ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานที่ทำให้คนข้างนอกนิ่งสนิท “ถ้าใครก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าผมไม่เตือน... เพราะของกินในบ้านนี้ ผมเป็นคนหามาเองกับมือ และถ้าใครอยากลองดีกับเมียผม ก็เชิญเข้ามาพิสูจน์คมกระสุนได้เลยครับ” ทว่าในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด บานประตูที่เพิ่งซ่อมเสร็จกลับถูกถีบจนเผยอออกอย่างแรง เงาตะคุ่มของชายชุดดำท่าทางประหลาดสี่ห้าคนโผล่เข้ามาแทนที่ญาติพี่น้องที่กำลังโวยวาย ชายคนหนึ่งถือซองเอกสารตราประทับสีแดงสดเดินตรงมาที่โต๊ะอาหาร เขาไม่ได้สนใจปืนของโจวหยวน แต่กลับจ้องมองไปที่กระทะหมูสามชั้นด้วยแววตาหิวกระหายและกระซิบว่า... “แม่นางหลิน... รสชาติที่คุณปรุงในวันนี้ มันคือรสชาติเดียวกับที่คนในเมืองหลวงกำลังตามหาตัวคุณอยู่... คุณคงไม่อยากให้ความลับเรื่อง ‘สูตรอาหารมรดก’ นี้ถูกเปิดเผยต่อหน้าคนพวกนี้หรอกใช่ไหมครับ?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน "มื้อพิเศษในสวนหลังบ้าน" กับ "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" นะครับ