ลมปราณเหมันต์สะท้านนภากาศ

หิมะโปรยปรายราวกับกลีบเหมันต์โปรยจากสรวงสวรรค์ ทว่าความหนาวยะเยือกกลับมิอาจเทียบเท่ากับรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากศิลาจารึกเบื้องหน้า "สำนักกระบี่พันปี... ช่างเป็นนามที่โสภาเสียจริง แต่แก่นแท้กลับเน่าเฟะจนโชยกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วสารทิศ" เสียงทุ้มต่ำราวกับคมกระบี่กระทบกันดังขึ้น ทะลุผ่านม่านหิมะสีขาวโพลนไปอย่างเฉียบคม ร่างของบุรุษผู้หนึ่งยืนหยัดตระหง่านอยู่บนลานประลองหินผา เส้นผมสีดำสนิทปลิวไสวตามแรงลมปราณที่หมุนวนรอบกาย ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวเพลิงจับจ้องไปยังผู้อาวุโสทั้งสามแห่งสำนักกระบี่พันปีที่ยืนขวางทางไว้ด้วยแววตาทะนงตนไร้ผู้ต่อต้าน เขาคือ ไป๋จิ่นเฉิน... จอมยุทธ์ผู้ถือครองกระบี่เหมันต์โลหิต ผู้ไม่เคยแม้แต่จะก้มหัวให้กฎเกณฑ์อันไร้เหตุผลของสวรรค์! "ไป๋จิ่นเฉิน! เจ้าเด็กสามหาว บังอาจอาจหาญบุกรุกสำนักกระบี่พันปีของพวกเรา เจ้าคิดว่าวิถีกระบี่ของเจ้าจะต่อกรกับค่ายกลมหาประลัยร้อยกระบี่ได้กระนั้นรึ!" เสียงตะคอกของผู้อาวุโสใหญ่ดังสะท้านไปทั่วหุบเขา แรงกดดันจากลมปราณขอบเขตหลอมรวมวิญญาณถูกปลดปล่อยออกมาจนแผ่นดินใต้เท้าสั่นสะเทือน ทว่าไป๋จิ่นเฉินกลับมิได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยาะหยันอย่างเยือกเย็น นิ้วเรียวยาวสัมผัสเข้าที่ด้ามกระบี่เหมันต์โลหิตที่เหน็บอยู่ข้างเอว *ชู่ว์—* เพียงแค่ปลายนิ้วขยับ ไอเย็นยะเยือกก็แผ่ขยายกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีเลือดปกคลุมพื้นศิลาในรัศมีร้อยลี้ทันที สัจธรรมแห่งกระบี่หาใช่การสยบยอมต่อผู้มีอำนาจ หากแต่คือการตัดผ่านอุปสรรคทั้งปวงด้วยความเด็ดเดี่ยว! "กฎเกณฑ์ของพวกเจ้า สร้างขึ้นมาเพื่อกดขี่ผู้ที่อ่อนแอ แต่วิถีกระบี่ของข้า... มีไว้เพื่อแหวกฟ้าคว้าดารา หากพวกขยะเช่นพวกเจ้ายังกล้าเอ่ยคำว่าความชอบธรรม ข้าจะใช้กระบี่เล่มนี้ส่งพวกเจ้าลงสู่ขุมนรกโลกันตร์เสีย!" สิ้นคำพูด ร่างของไป๋จิ่นเฉินก็หายวับไปจากจุดเดิม ราวกับภูตพรายที่ซ่อนเร้นอยู่ในสายลมหนาว *ตูม!* ประกายกระบี่สีครามปะทะเข้ากับม่านพลังสีทองของผู้อาวุโสใหญ่อย่างจัง แรงปะทะแผ่ขยายเป็นคลื่นกระแทกทำลายตำหนักด้านหลังจนพังทลายลงมาในพริบตา เศษหินและเกล็ดหิมะหลอมรวมกันเป็นพายุหมุนกลางเวหา ฉากการต่อสู้ดุเดือดตระการตาจนเหล่าศิษย์สำนักกระบี่พันปีที่ยืนมองอยู่รอบด้านต่างหน้าถอดสี ถอยร่นกรูดด้วยความหวาดกลัว ท่ามกลางความโกลาหลนั้น บนยอดผาน้ำแข็งอันสูงชันเหนือลานประลอง ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปักลายหงส์อัคคีปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบ นางคือ มู่หรงเสวี่ย... นางพญาเซียนผู้เลื่องชื่อในยุทธภพ ผู้ใช้วิชาอัคคีจิตวิญญาณและกระบี่น้ำแข็งร้อยปี ดวงตาคู่สวยดุจหงส์มองลงมายังเบื้องล่าง ใบหน้างดงามไร้ที่ติเยือกเย็นราวน้ำแข็งพันปี ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ต่อความตายและการนองเลือดรอบกาย ยกเว้น... ร่างของบุรุษผู้กำลังตวัดกระบี่สังหารศัตรูเบื้องล่างผู้นั้น *‘จิ่นเฉิน... ท่านยังคงดื้อรั้นและเด็ดเดี่ยวเช่นเคย’* มู่หรงเสวี่ยรำพันในใจ แววตาที่เคยเย็นชาไร้หัวใจกลับฉายประกายความห่วงใยและอาลัยอาวรณ์อย่างลึกซึ้ง มีเพียงเขาคนนี้... บุรุษผู้เดียวที่สามารถหลอมละลายน้ำแข็งในหัวใจของนางพญาเซียนผู้สูงส่งผู้นี้ได้ แม้โลกหล้าจะตราหน้าเขาว่าเป็นมารร้ายผู้เหี้ยมโหด แต่นางรู้ดีว่าวิถีกระบี่ของเขานั้นบริสุทธิ์เพียงใด ทันใดนั้นเอง บรรยากาศโดยรอบก็พลันเปลี่ยนเป็นสีเลือด เมฆหมอกบนท้องนفاการมืดครึ้มลงฉับพลัน แรงกดดันระดับอภิมหาปราชญ์ที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านกดทับลงมาจนลมหายใจของทุกคนสะดุด "ฮ่าๆๆๆ ช่างเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมเสียจริง ไป๋จิ่นเฉิน เจ้าเด็กน้อยผู้ดื้อรั้น เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการบุกสำนักกระบี่พันปี จะทำให้เจ้าเข้าใกล้ความจริงเรื่องคัมภีร์บรรพกาลได้?" เสียงหัวเราะก้องกังวานบาดแก้วหู ดังมาจากรอยแยกมิติบนท้องฟ้า เงาร่างสีดำสนิทแผ่ออร่ากลิ่นอายมารอันชั่วร้ายพวยพุ่งออกมา อัครมหาเสนาบดีมารพรรคโลหิตปรากฏกายขึ้นพร้อมกับกองทัพวิญญาณอาฆาต! เป้าหมายของมันมิใช่สำนักกระบี่พันปี แต่คือโลหิตและพลังปราณกระบี่ของไป๋จิ่นเฉิน! ไป๋จิ่นเฉินหยุดชะงักการโจมตี ดวงตาคมกริบหรี่ลงจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยจิตสังหารที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ขณะที่มู่หรงเสวี่ยบนยอดผาขมวดคิ้วมุ่น ไออัคคีจิตวิญญาณในร่างเริ่มแผดเผาจนเกล็ดหิมะรอบกายระเหยเป็นไอ และในวินาทีที่ความเงียบงันเข้าปกคลุม ท้องฟ้าเบื้องบนก็ผ่าเปรี้ยงลงมาอย่างไร้เค้าลาง พร้อมกับร่างของบุคคลปริศนาอีกผู้หนึ่งที่ร่วงหล่นลงมาปักหลักอยู่ตรงกลางระหว่างไป๋จิ่นเฉินและกองทัพมาร พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของทุกคนต้องเย็นเฉียบ— "พวกเจ้า... ต่างหากคือผู้ที่กำลังจะเดินไปสู่ความตายที่แท้จริง" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่อันเหน็บหนาวและดุเดือดนี้นะคะ