หน้ากากที่เปลี่ยนไป

กลิ่นหอมเย้ายวนของไวท์มัสก์และแชมเปญชั้นเลิศในห้องจัดเลี้ยงวีไอพี ช่างขัดแย้งกับความหน็บหนาวที่กัดกินหัวใจของภาคินเหลือเกิน ประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ขยับปกเสื้อสูทเนื้อดี สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องประมูลการกุศลที่เต็มไปด้วยเซเลบริตี้และมหาเศรษฐี แต่ทว่า… ไม่มีผู้หญิงคนไหนในที่นี้ดึงดูดความสนใจของเขาได้เลย สองปีเต็มแล้ว นับตั้งแต่วันที่เขาเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใยและไล่ผู้หญิงคนนั้นออกจากชีวิตอย่างไม่เหลียวแล สองปีที่เขาคิดว่าตนเองจะเป็นอิสระ แต่กลับกลายเป็นว่ากรงขังแห่งความทรงจำได้ย้อนกลับมาพันธนาการหัวใจของเขาไว้จนหายใจไม่ออก "คุณภาคินครับ ทางประธานสมาคมต้องการเรียนเชิญคุณไปร่วมดื่มอวยพรทางด้านโน้น..." เลขานุการส่วนตัวกระซิบรายงานเสียงเบา แต่ภาคินกลับยกมือขึ้นปฏิเสธช้าๆ สายตาของเขายังคงจดจ้องไปที่ประตูทางเข้าบานใหญ่ที่กำลังจะเปิดออก และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน… เสียงฮือฮาดังขึ้นเบาๆ เมื่อร่างเพรียวระหงในชุดราตรีผ้าไหมกำมะหยี่สีแดงเพลิงก้าวเข้ามา รสรินกลิ่นอายความเย้ายวนแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ชุดราตรีเข้ารูปขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าเย้ายวนราวกับรูปปั้นกรีกโบราณ แผ่นหลังเนียนนุ่มเปลือยเปล่าไร้สิ่งปกปิด ทว่าสิ่งที่สะกดทุกสายตาไม่ใช่ความงดงามโฉบเฉี่ยวเพียงอย่างเดียว หากแต่เป็น "แววตา" คู่นั้น รินรดาในวันนี้ ไม่ใช่อภิรดาผู้หญิงอ่อนแอที่เคยนั่งร้องไห้กอดเข่ารอเขาอยู่บนเตียงนอนกว้างอย่างไร้ค่าในอดีตอีกต่อไปแล้ว รอยยิ้มที่มุมปากของเธอนั้นราบเรียบ เย็นชา และเปี่ยมไปด้วยอำนาจ รัศมีของนักเจรจาต่อรองระดับพันล้านเปล่งประกายออกมาจากทุกย่างก้าวที่เธอเดินเคียงคู่มากับนักธุรกิจหนุ่มชาวต่างชาติผู้ทรงอิทธิพล ภาคินรู้สึกราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบเค้นลำคอจนแน่นหายใจไม่ออก หัวใจที่เคยด้านชามานานกลับเต้นกระหน่ำรุนแรงจนเจ็บแปลบ เลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่านด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งความตะลึงงัน ความโหยหา และความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาอย่างฉับพลัน *รินรดา...* ชื่อนั้นกรีดลึกลงในอกของเขา เธอเปลี่ยนไปมาก มากเสียจนเขาเกือบจำไม่ได้ว่าผู้หญิงที่เคยยอมจำนนต่อเขาในทุกเรื่องคนนั้น ได้กลายร่างเป็นนางพญาผู้สูงศักดิ์และไร้ซึ่งความปรานีเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ รินรดารู้สึกได้ทันทีถึงสายตาคู่คมที่กำลังจดจ้องราวกับจะกลืนกินเธอกิน เธอมั่นใจว่าเขากำลังมองมา เธอกวาดสายตาผ่านร่างสูงใหญ่ของอดีตสามีด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งรอยน้ำตา ไร้ซึ่งความเจ็บปวดในอดีต หญิงสาวเชิดคางขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มเยาะเย้ยอย่างไม่ปิดบัง เมื่อเห็นดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววสำนึกเสีย and ความคลุ้มคลั่งที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง *สายเกินไปแล้วค่ะภาคิน... คุณเพิ่งรู้คุณค่าของสิ่งที่เคยทิ้งขว้าง ก็ในวันที่มันบินหนีไกลเกินเอื้อมถึงเสียแล้ว* รินรดาก้าวเดินผ่านเขาไปอย่างไม่สะทกสะท้าน กลิ่นกายหอมกรุ่นที่ลอยผ่านปลายจมูกของภาคินในวินาทีนั้น ทำให้สติที่ประคับประคองมานานของประธานหนุ่มขาดผึ่งลงทันที เขาละทิ้งทุกบทสนทนา ก้าวเท้ายาวๆ เพื่อติดตามร่างบางนั้นไปทันที โดยไม่สนสายตาใครทั้งสิ้น ความต้องการที่จะกระชากเธอเข้ามาในอ้อมแขนและบดขยี้ริมฝีปากนั้นด้วยความโหยหาแผดเผาอยู่ในอกจนแทบคลั่ง แต่ทว่า ในขณะที่ภาคินกำลังจะสาวเท้าเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวเพื่อเอ่ยคำบางคำที่ค้างคาอยู่ในใจ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็สั่นเตือนขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอแสดงเบอร์สายตรงจากแม่บ้านเก่าแก่ที่คฤหาสน์ พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ส่งผ่านรูปถ่ายทางแอปพลิเคชันที่ทำให้เลือดในกายของเขาเย็นเยียบลงในพริบตา... ภาพถ่ายของเด็กชายวัยประมาณสองขวบเศษ ดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับพิมพ์เดียวกัน กำลังยืนถือตุ๊กตาหมีตัวโปรดอยู่หน้าห้องนอนของเขา พร้อมกับข้อความจากแม่บ้านที่ทำเอาเขาแทบสิ้นสติ: *"คุณภาคินคะ... เด็กผู้ชายคนนี้ อ้างว่าเป็นลูกชายของคุณค่ะ และบอกว่ามารอ 'คุณแม่' ที่กำลังจะกลับมาเอาเอกสารสำคัญ..."* *** ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ รสรินกลิ่นกำมะหยี่