กลิ่นสีน้ำมันและอาวุธสงคราม

กลิ่นอายของสีน้ำมันเกรดพรีเมียมและคราบสนิมเหล็กคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝนจางๆ ในโกดังสินค้าท่าเรือร้าง คือสิ่งที่รินรดาต้องเผชิญในค่ำคืนนี้ ในฐานะภัณฑารักษ์มือหนึ่งผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณวัตถุ เธอไม่ควรเอาตัวเองมาเสี่ยงในสถานที่อโคจรเช่นนี้ แต่เพราะภาพวาดชิ้นเอกแห่งศตวรรษที่ถูกขโมยไปจากพิพิธภัณฑ์กำลังจะถูกเปลี่ยนมือในตลาดมืด เธอกล้าเดิมพันทุกอย่างแม้กระทั่งลมหายใจ เพื่อนำมันกลับคืนสู่ที่ที่ควรอยู่ "เช็คสินค้าให้ดี... ถ้ามีรอยขีดข่วนแม้แต่นิดเดียว หัวพวกแกทุกคนจะไปประดับอยู่บนผนังห้องทำงานฉัน" เสียงทุ้มต่ำที่ก้องกังวานท่ามกลางความมืดมิดกระชากสติของรินรดาให้กลับมาจดจ่อกับสถานการณ์ตรงหน้า เธอแอบซ่อนอยู่หลังลังไม้สักขนาดใหญ่ แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนดวงเดียวเหนือศีรษะสาดส่องให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ของชายผู้มาใหม่ เรย์มอนด์ วีร์โก้ มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลและขึ้นชื่อเรื่องความดิบเถื่อน เด็ดขาด แววตาของเขาคู่นั้นเย็นชาไร้ความปรานี ทว่ากลับแฝงประกายเร่าร้อนอันตรายราวกับเปลวเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า รินรดากลั้นหายใจ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึก เมื่อเห็นชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งกำลังเปิดหีบไม้บรรจุภาพวาดโบราณที่เธอเฝ้าทะนุถนอม แต่วินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับเสียงกระแทกประตูเหล็กบานใหญ่ก็ดังสนั่นหวั่นไหว ปัง! "ล้อมไว้ให้หมด! อย่าให้ใครรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!" เสียงตะโกนก้องพร้อมด้วยแสงไฟฉายกราดส่องไปทั่วบริเวณ มาร์คัส ศัตรูคู่อาฆาตของเรย์มอนด์นำกำลังพร้อมอาวุธสงครามครบมือบุกเข้าจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว เสียงปืนนัดแรกแผדเสียงคำรามก้องสะท้อนไปทั่วโกดัง กลิ่นดินปืนและควันสีขาวคลุ้งกระจายในพริบตา ความโกลาหลบังเกิดเมื่อกระสุนนัดแล้วนัดเล่าเจาะทะลุกำแพงและลังสินค้า เศษไม้กระจายเกลื่อน รินรดาร้องกรี๊ดออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแน่นเมื่อกระสุนเฉี่ยวหัวไหล่เธอไปเพียงนิดเดียว ความชุลมุนวุ่นวายทำให้การประมูลลับกลายเป็นสนามรบขนาดย่อม เรย์มอนด์ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาคว้าปืนพกสั้นขึ้นมาตอบโต้ด้วยความแม่นยำและรวดเร็วราวกับปีศาจกระหายเลือด กระสุนจากมือของเขาปลิดชีพอันธارฝ่ายตรงข้ามทีละคนอย่างเลือดเย็น ทว่า ในจังหวะที่การปะทะกำลังถึงขีดสุด สายตาคมกริบราวกับพญาอินทรีของเรย์มอนด์กลับเหลือบมาเห็นเงาร่างบางที่สั่นเทาอยู่หลังลังไม้ สายตาคู่นั้นหันมาล็อกเป้าหมายที่เธอทันที รินรดารู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยโซ่ตรวน เมื่อร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มเปื้อนคราบเขม่าดินปืนก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในเวลาเพียงเสี้ยววินาที กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นอายอันตรายของความตายแผ่ซ่านเข้าจู่โจมประสาทสัมผัส "คิดจะมาเป็นหนอนกระรอกให้ไอ้มาร์คัส่งั้นเหรอ แม่ภัณฑารักษ์คนสวย..." เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหู พร้อมกับความเย็นเฉียบของปลายกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับของเธอ ทำให้รินรดารู้สึกได้ถึงความตายที่คืบคลานเข้ามาใกล้แค่เอื้อม แต่แทนที่จะหวาดกลัวจนสิ้นสติ หญิงสาวกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตฉายแววดื้อรั้น ไม่ยอมจำนนต่ออำนาจมืดใดๆ ทั้งสิ้น "ฉันไม่ใช่หนอน... และฉันก็ไม่ได้มาที่นี่เพื่อพวกคุณ!" เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยแต่หนักแน่นพอที่จะทำให้เรย์มอนด์เลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ เขากระตุกยิ้มมุมปาก มือหนาละจากไกปืนก่อนจะเคลื่อนมาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงบีบนั้นรุนแรงจนกระดูกแทบแหลกสลาย แต่รินรดาเพียงแค่กัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงร้องแห่งความเจ็บปวด ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้เขาเห็นเด็ดขาด "ปากดีนักนะ..." เรย์มอนด์คำรามในลำคอ ดวงตาคมปลาบกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงของเธอด้วยความกระหายใคร่รู้และคุกคามในเวลาเดียวกัน แรงดึงดูดประหลาดบางอย่างพวยพุ่งขึ้นท่ามกลางสมรภูมิเดือด กลิ่นอายความตายรอบตัวราวกับถูกละลายหายไปด้วยไฟปรารถนาที่เพิ่งถูกจุดขึ้นในอกของมาเฟียหนุ่ม เขากระชากร่างบางให้เข้ามาแนบชิดอกแกร่งอย่างไร้ความปรานี รินรดาล้มคะมำเข้าปะทะกับแผงอกหนา ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วดั่งพายุหมุน มือหนาอีกข้างโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น ล็อกตรึงเธอไม่ให้ดิ้นหลุดไปไหน ท่ามกลางเสียงกระสุนปืนที่ยังคงดังสนั่นหวั่นไหวรอบตัว โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุนเหลือเพียงแค่คนสองคนที่กำลังเผชิญหน้ากันด้วยแรงปะทะทางอารมณ์อันดุเดือด เรย์มอนด์ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกชัน "ในเมื่อเธอเสนอตัวเข้ามาในเกมของฉันแล้ว... ก็อย่าหวังว่าจะได้เดินออกไปเฉยๆ อีกเลย รินรดา" ไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปากปฏิเสธ เรย์มอนด์ก็ใช้มืออีกข้างกระชากร่างเธอให้ก้าวตามเขาฝ่าวงล้อมกระสุนปืนที่กำลังพรูเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย ท่ามกลางเสียงระเบิดและเปลวเพลิงที่กำลังลุกท่วมโกدار ร่างสูงพาเธอพุ่งทะยานออกไปยังประตูหนีภัยด้านหลัง ทิ้งให้กองกำลังของมาร์คัสกรีดร้องด้วยความแค้นไล่หลังมา ทว่า ทันทีที่ประตูเหล็กบานใหญ่เปิดออกสู่ความมืดมิดยามวิกาล รถยนต์กันกระสุนสีดำสนิทหลายคันจอดรออยู่พร้อมลูกน้องนับสิบ เรย์มอนด์เหวี่ยงร่างของรินรดาเข้าไปในเบาะหลังอย่างไม่ใยดี ก่อนที่เขาจะตามเข้ามาประกบติดแล้วกดล็อกประตูแน่นหนา ร่างหนาทาบทับเข้ามาใกล้จนแทบไม่มีอากาศหายใจ แววตาคู่คมมองเธอนิ่งนานราวกับจะกลืนกินเธอบดขยี้ให้แหลกคราบมือ "ตอนนี้... เรามาคุยกันดีกว่า ว่าเธอมีความลับอะไรซ่อนไว้อีกบ้างที่ฉันต้อง... ค้นหาให้หมด" ...โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ... (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายด้วยกันนะคะ - กุหลาบอาบแสงจันทร์)